Νίσυρος: «Εδώ βρήκα την πατρίδα μου»-Από την Ελένη Αλεξανδράκη

Η Ελένη Αλε­ξαν­δράκη είναι σκη­νο­θέ­τις και υπεύ­θυνη για τη διορ­γά­νωση του φεστι­βάλ κινη­μα­το­γρά­φου «Ηφαι­στειάδα», που πραγ­μα­το­ποιεί­ται κάθε Αύγου­στο στη Νίσυρο.

Πρω­το­πήγα στη Νίσυρο το 1988 για δια­κο­πές. Την ερω­τεύ­τηκα ακα­ριαία. Αμέσως ένιωσα την ανάγκη να κάνω ταινίες εκεί. Δέκα χρόνια μετά γνώρισα τον σύντροφό μου, Νικόλα Καμα­ριώτη, που είναι ντόπιος, και πλέον οι δεσμοί μου είναι άρρη­κτοι με το νησί.

Όπου υπάρ­χουν άνθρω­ποι, ο τόπος αλλάζει στο πέρασμα των χρόνων. Όμως, το ηφαί­στειο της Νισύρου υπάρχει εδώ και εκα­το­ντά­δες χιλιε­τίες. Κανείς δεν μπορεί να κατα­στρέ­ψει την απα­ρά­μιλλη σελη­νιακή ομορφιά του κρατήρα που βρί­σκε­ται στο κέντρο του νησιού. Όταν βρί­σκε­σαι μέσα σε αυτόν, αισθά­νε­σαι το μεγα­λείο της πυρα­κτω­μέ­νης γης που βράζει κάτω από τα πόδια σου, χωρίς να νιώθεις απειλή. Εκείνη την ώρα νομί­ζεις ότι περ­πα­τάς πάνω στο φεγγάρι.

Νοσταλγώ το νησί όταν λείπω: τα πράσινα χωράφια του χειμώνα, τα χαλιά με τις μαρ­γα­ρί­τες της άνοιξης, τη θάλασσα με τα άσπρα κυμα­τά­κια που, όταν έχει νοτιά, μοιά­ζουν με περι­σπω­μέ­νες, τη γλυ­κύ­τητα των ανθρώ­πων και τη μουσική τους λαλιά. Την ομορφιά της παρα­λίας των Χοχλά­κων, με τα μεγάλα, στρογ­γυλά, μαύρα βότσαλα που δημιουρ­γούν μια μουσική καθώς το κύμα πηγαι­νο­έρ­χε­ται και σμι­λεύει την ακρο­για­λιά. Τη βόλτα με το βαρκάκι που σε πάει στο Γυαλί, το «νησί της ελα­φρό­πε­τρας», απέ­να­ντι από τη Νίσυρο και βουτάς στο Καλού­τσι, με τα μαγευ­τικά κατα­γά­λανα νερά.

Στην πλατεία των Νικιών. (Φωτο­γρα­φία: ΚΛΑΙΡΗ ΜΟΥΣΤΑΦΕΛΛΟΥ)

Αγαπώ και τα τέσσερα χωριά της Νισύρου: το Μαν­δράκι και οι Πάλοι είναι παρα­θα­λάσ­σια, ο Εμπο­ρειός και τα Νικιά κρέ­μο­νται πάνω από  τον κρατήρα του ηφαι­στείου. Όλα δια­τη­ρούν σε μεγάλο βαθμό την ιδιαί­τερη ομορφιά τους, το καθένα όμως έχει τον δικό του χαρα­κτήρα, τα δικά του καφε­νεία και ταβερ­νά­κια.

Είσαι καλο­φα­γάς και πέρασες από τη Νίσυρο; Δεν θα ξέρεις πού θα πρω­το­κά­νεις στάση. Σίγουρα στη Λωλή Κόρη, στο Πανό­ραμα της Σεβα­στής και στον Βέγγο στο Μαν­δράκι. Στην ταβέρνα της Αστρα­δε­νής με τα φρέσκα ψάρια στους Πάλους, στο Μπαλ­κόνι του Εμπο­ρειού με τα υπέροχα κρε­α­τικά, στην Απυργιά και στο Απο­σπέρι για μεζε­δο­κα­τα­στά­σεις.

Στο καφε­νείο του Αντρί­κου το ξενύχτι κρατάει μέχρι το πρωί. (Φωτο­γρα­φία: ΚΛΑΙΡΗ ΜΟΥΣΤΑΦΕΛΛΟΥ)

Στο καφε­νείο του Αντρί­κου και στο Εναλλάξ, το ξενύχτι μπορεί να πάει μέχρι το πρωί. Στα Νικιά θα βρεις το καφε­νείο του Νικόλα. Στους Πάλους το Φαλι­μέ­ντο.

Αν ψάχνεις μέρη με ωραία θέα, ανέβα στην ψηλό­τερη ορεινή κορυφή του νησιού, όπου βρί­σκε­ται ο Προ­φή­της Ηλίας, ή στον Μύλο του Παρθένη, από το μικρό μονο­πάτι που ξεκινά στο τέρμα της παρα­λίας Λιες. Εναλ­λα­κτικά, πάρε το μονο­πάτι που οδηγεί στην Παχειά Άμμο.

Ο κρα­τή­ρας του ηφαι­στείου, με την από­κο­σμη ομορφιά. (Φωτο­γρα­φία: VISUALHELLAS.GR)

Θα λατρέ­ψεις τη Νίσυρο αν σου αρέσουν οι πεζο­πο­ρίες. Η αγα­πη­μένη μου δια­δρομή ξεκι­νάει από τα Νικιά και κατα­λή­γει στο ηφαί­στειο. Περ­πα­τώ­ντας σε ένα βατό μονο­πάτι, βλέπεις τη θάλασσα και τον κρατήρα από ψηλά περ­νώ­ντας μέσα από όμορφη βλά­στηση.

Με έχει μαγνη­τί­σει η Νίσυρος και έχω ριζώσει εκεί. Τη νιώθω σαν πατρίδα μου. Σαν να ξανα­βρήκα εκεί τη ζεστα­σιά της φλόγας του κεριού και της παι­δι­κής μου ηλικίας.

Πηγή: Καθη­με­ρινή