Είναι μόνο οικονομική;

Η ανά­πτυξη μιας χώρας δε φαί­νε­ται μόνο στους οικο­νο­μι­κούς δείκτες που για τους περισ­σό­τε­ρες πολίτες δεν σημαί­νουν και τίποτα. Η ανά­πτυξη θα έπρεπε να φαί­νε­ται σε όλα αυτά που βιώ­νουμε καθη­με­ρινά – στα βρώμικα, ρημαγ­μένα πεζο­δρό­μια, στους γεμά­τους με σκου­πί­δια κάδους, στις λακ­κού­βες των δρόμων, στα πάρκα-ζούγκλες, στις επι­κίν­δυ­νες παι­δι­κές χαρές, στα ετοι­μόρ­ροπα ιστο­ρικά κτίρια, στην απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα των  υπη­ρε­σιών.\, στην συμπε­ρι­φορά και ημών των πολιτών. Αυτό πρέπει να κατα­λά­βουμε όλοι. Πως αυτή η επίζηλη  ανά­πτυξη που τόσο άνετα ανα­μο­χλεύ­ουμε στις καθη­με­ρι­νές μας κου­βέ­ντες, βαίνει πιο βαθιά από κάποια συγκε­κρι­μένα νούμερα. Και ριζώνει προ πάντων στο κατά πόσο μπο­ρούμε να ανα­πτυ­χθούμε εμείς σαν λαός, και να εξε­λι­χθούμε λίγο πέραν της νοο­τρο­πίας πως «τίποτα δε θα αλλάξει σ ’αυτή τη χώρα που ποτέ δε θα πάει μπροστά». Μάταια προ­σπα­θούν οι κυβερ­νώ­ντες με την ευη­με­ρία των αριθμών να μας πείσουν ότι έχουμε πλέον μπει στην ανά­πτυξη τη στιγμή που αυτό δεν φαί­νε­ται στη ζωή των πολλών. Η ανά­πτυξη χρειά­ζε­ται έργα, όχι μόνο λόγια. Και είναι αλλη­λέν­δετη με την καθη­με­ρινή ζωή μας και προ πάντων με την έκφραση των προ­σώ­πων μας και τη διάθεση που εκπέ­μπουμε.

Υ.Γ. Οι φωτο­γρα­φίες από περιο­χές της πόλης. Απα­ντή­σεις για γεράνια και άλλα καλ­λω­πι­στικά φυτά που φυτεύ­τη­καν σε κεντρικά σημεία της πόλης, κρί­νο­νται ανε­παρ­κείς. Πρώτον, γιατί είναι το αυτο­νό­ητο και το αυτο­νό­ητο δεν είναι επι­χεί­ρημα και δεύ­τε­ρον, γιατί δεν είμαστε μόνο βιτρίνα.