Λεπτή γραμμή

Υπάρχει μια πολύ λεπτή γραμμή ανάμεσα στην κοι­νω­νική ειρήνη και το δόγμα «τάξη και ασφά­λεια». Ο κόσμος θέλει να ησυ­χά­σει το κεφάλι του. Να ξυπνή­σει μετά τα lockdown και να δει πως θα βάλει σε μια τάξη τη ζωή του. Δε θέλει φασα­ρίες. Θέλει καλά σχολεία, καλά πανε­πι­στή­μια, καλά νοσο­κο­μεία και ανθρώ­πι­νες γει­το­νιές για να ζει. Αυτό που αδυ­να­τούμε – και είναι λογικό να κατα­νο­ή­σουμε όλοι, είναι σε ποια χώρα θα ξυπνή­σουμε. Αν οι άνθρω­ποι γύρω μας θα είναι περισ­σό­τερο φοβι­σμέ­νοι, συνει­δη­το­ποι­η­μέ­νοι, εξορ­γι­σμέ­νοι. Αν οι φίλοι μας και οι γνωστοί μας που έχουμε χαθεί θα μας βγουν αντάρ­τες ή εξα­γριω­μέ­νοι νοι­κο­κυ­ραίοι. Βρι­σκό­μα­στε στη σφαίρα του αχαρ­το­γρά­φη­του. Όσο και αν προ­σπα­θούν τα παλιά και νέα ανα­λυ­τικά εργα­λεία κατα­γρα­φής του «κοινού αισθή­μα­τος» να ερμη­νεύ­σουν τι συμ­βαί­νει σήμερα στους πολίτες αυτής της χώρας, είναι εξαι­ρε­τικά επι­σφα­λές και επι­κίν­δυνο να θεω­ρού­νται θέσφατα στη χάραξη στρα­τη­γι­κής για την επομένη.