Φάρσα της ιστορίας

Της Νεκτα­ρίας Μπίλλη

Ο Καρλ Μάρξ ανέφερε ότι η ιστορία επα­να­λαμ­βά­νε­ται την πρώτη φορά σαν τρα­γω­δία και τη δεύτερη σαν φάρσα. Η ιστορία του νεο­ελ­λη­νι­κού κράτους είναι ένα δια­χρο­νικό έργο που επα­να­λαμ­βά­νε­ται και είναι πλέον δια­πι­στω­μένο και απο­δε­κτό ότι η γνώση της ιστο­ρίας λει­τουρ­γεί απο­τρε­πτικά ώστε να μην επα­να­λαμ­βά­νο­νται γεγο­νότα και κατα­στά­σεις του παρελ­θό­ντος που ο ιστο­ρι­κός τα έχει απο­τυ­πώ­σει σε μελανές υπο­ση­μειώ­σεις.

Δυστυ­χώς όμως το πολι­τικό μας σύστημα δεν έχει διδα­χθεί από το παρελ­θόν με απο­τέ­λε­σμα λάθη, παρα­λεί­ψεις και κακοί χει­ρι­σμοί να επα­να­λαμ­βά­νο­νται και τα απο­τε­λέ­σματα αυτών να είναι ευκόλως προ­βλέ­ψιμα. Τα κωμι­κο­τρα­γικά δρώμενα που εκτυ­λίσ­σο­νται το τελευ­ταίο διά­στημα στο ελλη­νικό Κοι­νο­βού­λιο είναι δύσκολα ερμη­νείας και κατα­νό­η­σης και παρα­πέ­μπουν σε κάθε είδους συνειρμό.

Το Σύνταγμα είναι ο θεμε­λιώ­δης νόμος επάνω στον οποίο βασί­ζε­ται η δια­μόρ­φωση ολό­κλη­ρης της νομο­θε­σίας μιας χώρας  όσον αφορά τα δικαιώ­ματα και τις υπο­χρε­ώ­σεις του πολίτη, την οργά­νωση και τους βασι­κούς κανόνες λει­τουρ­γίας του κράτους και των θεσμών. Προ­βλέ­πει ότι όλες οι εξου­σίες πηγά­ζουν από τον λαό και υπάρ­χουν υπέρ αυτού. Κάποιοι αυτό δεν το κατα­νο­ούν και νομί­ζουν ότι ο λαός υπάρχει υπέρ του πολι­τι­κού συστή­μα­τος. Η ανα­θε­ώ­ρηση του Συντάγ­μα­τος λοιπόν είναι μια κορυ­φαία, μια μέγιστη πράξη της δημο­κρα­τίας και απαιτεί ευρείες συναι­νέ­σεις και κοινό τόπο,. Δεν γίνεται βεβια­σμένα και σε περιό­δους με προ­ε­κλο­γικά χρο­νο­δια­γράμ­ματα ώστε οι όποιες απο­φά­σεις να δεσμεύ­ουν την επόμενη κυβέρ­νηση που πιθα­νό­τατα να έχει δια­φο­ρε­τι­κές θέσεις και δια­φο­ρε­τική φιλο­σο­φία και κυρίως θα έχει και νωπή την λαϊκή εντολή.

Καταρ­χάς ο Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας είναι μια αρχή ανε­ξάρ­τητη από την Κυβέρ­νηση με αρμο­διό­τητα την πιστή τήρηση και λει­τουρ­γία του Συντάγ­μα­τος ώστε αυτό να μην παρα­βιά­ζε­ται. Είναι καθήκον των κομ­μά­των η εκλογή του Προ­έ­δρου και όχι η εργα­λειο­ποί­ηση του θεσμού προ­κει­μέ­νου να εξυ­πη­ρε­τεί κομ­μα­τικά συμ­φέ­ρο­ντα. Οι μνήμες του 2014 και τα συνε­πα­κό­λουθα είναι ακόμη νωπά. Είναι ανε­πί­τρε­πτο να χρη­σι­μο­ποιεί­ται η εκλογή του Προ­έ­δρου για να ρίχνει κυβερ­νή­σεις.

Ο Πρω­θυ­πουρ­γός προ­τάσ­σει από τώρα τον κ. Παυ­λό­πουλο ως επόμενο ΠτΔ καλώ­ντας τον Πρόεδρο της Αξιω­μα­τι­κής Αντι­πο­λί­τευ­σης να πάρει θέση ο καθείς μπορεί να βγάλει τα συμπε­ρά­σματα του τα οποία δεν επι­δέ­χο­νται κρι­τι­κής. Το συγκε­κρι­μένο άρθρο περί απο­δέ­σμευ­σης της εκλογής του Προ­έ­δρου συγκέ­ντρωσε την πλειο­ψη­φία άνω των 180 βου­λευ­τών και ανα­μέ­νουμε τα απο­τε­λέ­σματα της δεύ­τε­ρης ψηφο­φο­ρίας, ελπί­ζο­ντας χωρίς εκπλή­ξεις. Οψόμεθα.

Είναι αδια­νό­ητο να απο­κλεί­ε­ται με σχετική πλειο­ψη­φία το άρθρο 16 του Συντάγ­μα­τος που αφορά τη λει­τουρ­γία Ιδιω­τι­κών Πανε­πι­στη­μίων στη χώρα μας. Τη μονα­δική χώρα της Ευρώπης και όχι μόνο. Είναι εντελώς παρά­δοξο να είναι κανείς κατά των ιδιω­τι­κών Πανε­πι­στη­μίων όταν τα ίδια του τα παιδιά φοιτούν σε ακριβά ιδιω­τικά σχολεία, όταν πλειάδα κυβερ­νη­τι­κών βου­λευ­τών σπού­δα­σαν σε πανε­πι­στή­μια του εξω­τε­ρι­κού. Η Παιδεία είναι κοι­νω­νικό αγαθό και δικαί­ωμα όλων των πολιτών. Η πολι­τεία πρέπει να λει­τουρ­γεί συντε­ταγ­μένα και να την παρέχει απλό­χερα και σωστά σε όλους τους πολίτες. Δεν είναι δουλειά της από πού θα την λάβουν αλλά να δια­φυ­λά­ξει τα ίσα δικαιώ­ματα. Αυτό του­λά­χι­στον γίνεται σε όλες τις ευρω­παϊ­κές χώρες.

Η ανα­θε­ώ­ρηση του Συντάγ­μα­τος μπορεί να λει­τουρ­γεί προ­σώ­ρας σαν αντι­πε­ρι­σπα­σμός από μείζονα γεγο­νότα, ωστόσο η αναι­μική ανά­πτυξη, το ευάλωτο τρα­πε­ζικό σύστημα και η πλούσια παρο­χο­λο­γία δημιουρ­γούν επι­σφά­λειες, μας προ­σγειώ­νουν στην πραγ­μα­τι­κό­τητα και τείνουν να μας κατα­στή­σουν ως φάρσα της ιστο­ρίας.

Μπίλλη Νεκτα­ρία