Η παρέλαση του παλιού καινούργιου

Δεν ξέρω εάν η συμ­με­τοχή στις εκλογές της λεγό­με­νης κεντρο­α­ρι­στε­ράς είναι για τόσο ενθου­σια­σμό (κάτι θα ξέρουν οι διορ­γα­νω­τές) είναι όμως άξιοι συγ­χα­ρη­τη­ρίων οι 210.000 απου πήγαν μέχρι την κάλπη για να εκλέ­ξουν αρχηγό του νέου κομ­μα­τι­κού σχή­μα­τος, αγνο­ώ­ντας τις ιδε­ο­λο­γι­κές και τις πολι­τι­κές παρα­μέ­τρους τού υπό δια­μόρ­φωση κόμ­μα­τος, Υπο­ψη­φί­ους που διεκ­δί­κη­σαν για τον εαυτό τους αντι­προ­σω­πευ­τικό ρόλο στην πολι­τική κοι­νω­νία συμ­φώ­νη­σαν σ’ ένα πλαίσιο και εκπό­νη­σαν ένα σχέδιο αντι­προ­σώ­πευ­σης. Αυτό που δεν έκαναν ήταν να εκπο­νή­σουν και ένα ιδε­ο­λο­γικό πρό­γραμμα κεντρο­α­ρι­στε­ρού προ­σα­να­το­λι­σμού της ελλη­νι­κής πολι­τι­κής κοι­νω­νίας. Αφήστε που κάποιοι… κακο­προ­αί­ρε­τοι λένε πως μετά από επτά γεμάτα χρόνια κρίσης, δοκι­μα­σίας και οικο­νο­μι­κής κατα­στρο­φής της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας, το προ­χθε­σινό συμπέ­ρα­σμα, είναι η απο­κα­τά­σταση και η επα­νί­δρυση του πολι­τι­κού συστή­μα­τος που την κατέ­στρεψε.  «…Έτσι το Παλιό έκανε την εμφά­νισή του σε Νέο μασκα­ρε­μένο. Και έφερε αλυ­σο­δε­μένο μαζί του το Νέο να το παρου­σιά­σει σαν Παλιό. Το νέο βάδιζε αλυ­σο­δε­μένο και ντυμένο με κου­ρέ­λια….» (Μρεχτ)