Ο Προμαχώνας του Μεγάλου Μαγίστρου “μίλησε” με τις νότες των μεγάλων μας δημιουργών

Εκεί όπου ο χρόνος μοιάζει να έχει στα­μα­τή­σει, ανάμεσα στα αιώνια τείχη που κου­βα­λούν τη βαριά μνήμη των αιώνων, ο Προ­μα­χώ­νας του Παλα­τιού του Μεγάλου Μαγί­στρου πλημ­μύ­ρισε ξανά από ελλη­νικό φως και μουσική. Για δέκατη χρονιά, το Φεστι­βάλ «ΜουσιΚΩΣ», ο καρπός της δημιουρ­γι­κής συνερ­γα­σίας της Κρα­τι­κής Ορχή­στρας Αθηνών και της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου, χάρισε στο κοινό μια βραδιά σπάνιας πνευ­μα­τι­κής ανά­τα­σης.

Γράφειο ο Χρήστος Μυστι­λια­δης – enlefko

Κάτω από το επι­βλη­τικό, μαγικά φωτι­σμένο Παλάτι της Ρόδου, η υψί­φω­νος Βάσια Ζαχα­ρο­πού­λου, με μια ερμη­νεία γεμάτη λυρισμό και δρα­μα­τι­κό­τητα, και ο βαρύ­το­νος Σπύρος Κλείσ­σας, με τη βαθιά, συγκι­νη­τική εκφρα­στι­κό­τητά του, έγιναν οι φωνές μιας ολό­κλη­ρης πατρί­δας. Συνο­δευό­με­νοι από το δεξιο­τε­χνικό Quintetto Ξύλινων Πνευ­στών της ΚΟΑ, άνοιξαν το σεντούκι με τα πιο πολύ­τιμα μουσικά μας κει­μή­λια.

Μελω­δίες αθά­να­τες, υπο­γε­γραμ­μέ­νες από τους στυ­λο­βά­τες του ελλη­νι­κού πνεύ­μα­τος τον Μίκη Θεο­δω­ράκη, τον Μάνο Χατζι­δάκι, τον Σταύρο Ξαρχάκο και τον Μίμη Πλέσσα, πλα­νή­θη­καν στον αέρα του νησιού.

Από το «Ξύπνα αγάπη μου» και τη «Μυρτιά», μέχρι το «Αν θυμη­θείς τ’ όνειρό μου», το «Φεγγάρι είναι κόκκινο» και τα «Τόσα καλο­καί­ρια», κάθε τρα­γούδι λει­τούρ­γησε σαν υπό­μνηση της ομορ­φιάς που αντι­στέ­κε­ται στη φθορά.

Σε αυτόν τον εμβλη­μα­τικό, μυστα­γω­γικό χώρο, η μουσική συνά­ντησε την ιστορία σε μια συναυ­λία υψηλής καλ­λι­τε­χνι­κής αισθη­τι­κής. Μια βραδιά που ύφανε με συναί­σθημα, δεξιο­τε­χνία και ανε­πα­νά­λη­πτο λυρισμό μια γέφυρα ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, αφή­νο­ντας την ψυχή να ταξι­δέ­ψει.