Μετωπική Φλωρίδη – δικηγόρων για νέα διάταξη – Απειλούν με αποχή από συγκεκριμένες υποθέσεις

Σφοδρή αντι­πα­ρά­θεση μεταξύ του Υπουρ­γού Δικαιο­σύ­νης Γ. Φλωρίδη και των δικη­γό­ρων προ­κα­λεί προ­ω­θού­μενη διάταξη, η οποία προ­βλέ­πει την απα­γό­ρευση πρό­σβα­σης κατη­γο­ρου­μέ­νων σε υλικό της δικο­γρα­φίας, σε ειδικές περι­πτώ­σεις και για λόγους δημο­σίου συμ­φέ­ρο­ντος. Η αρχική τοπο­θέ­τηση του προ­έ­δρου της Ολο­μέ­λειας των Δικη­γό­ρων Δημ. Βερ­βε­σού (“πολλά εχουν δει τα μάτια μου μα αυτό μου φέρνει τρόμο”), απα­ντή­θηκε με μια μακρο­σκελή ανάρ­τηση από τον κ. Φλωρίδη και την απο­στροφή “ίσχυε επί 5 χρόνια και δεν προ­κα­λούσε τρόμο”, θυμί­ζο­ντας πως απο­τε­λεί κοι­νο­τική οδηγία που ίσχυε έως το 2019 και εν συνε­χεία καταρ­γή­θηκε.

“Η διάταξη αυτή ίσχυσε στο Ποινικό μας Δίκαιο επί πέντε (5) χρόνια, δηλαδή από το 2014 μέχρι το 2019, οπότε και καταρ­γή­θηκε σιωπηρά από τον ΣΥΡΙΖΑ με τον Ποινικό Κώδικα που έφερε εσπευ­σμένα πριν κλείσει η Βουλή το 2019, κατά παρά­βαση της υπο­χρέ­ω­σής μας προς την Ευρω­παϊκή Ένωση και το κοινό Ευρω­παϊκό Δίκαιο” ανέφερε ο κ. Φλω­ρί­δης.

“Το πρώτο ερώτημα προς αυτούς που σήμερα δηλώ­νουν ότι “αισθά­νο­νται τρόμο”, είναι πώς έζησαν με αυτόν τον τρόμο επί πέντε χρόνια χωρίς να πουν μία λέξη; (!) Ίσως από τον τρόμο τούς είχε κοπεί η λαλιά, πράγμα που δεν πιστεύω”.

Στην ανάρ­τησή του, ο κ. Φλω­ρί­δης παρα­πέ­μπει σε σειρά απο­φά­σεων του Ευρω­παϊ­κού Δικα­στη­ρίου Δικαιω­μά­των του Ανθρώ­που, στις οποίες απο­φαί­νε­ται ότι “το δικαί­ωμα στην απο­κά­λυψη σχε­τι­κών απο­δει­κτι­κών στοι­χείων ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΟ”.

 Η απά­ντηση

Με μία σκληρή ανα­κοί­νωση η Ολο­μέ­λεια των Προ­έ­δρων των Δικη­γο­ρι­κών Συλ­λό­γων της χώρας, απαντά στον υπουργό εκφρά­ζει την κατη­γο­ρη­μα­τική της αντί­θεση στην προ­ω­θού­μενη ρύθμιση και καλεί την κυβέρ­νηση και τον υπουργό Δικαιο­σύ­νης να την απο­σύ­ρουν και να προβούν σε διάλογο με τους φορείς της Δικαιο­σύ­νης.

Σε αντί­θετη περί­πτωση, ειση­γεί­ται στο­χευ­μένη αποχή των δικη­γό­ρων σε όσες υπο­θέ­σεις εφαρ­μο­σθεί η συγκε­κρι­μένη διάταξη, τόσο κατά στάδιο της ποι­νι­κής προ­δι­κα­σίας όσο και στο στάδιο της επ’ ακρο­α­τη­ρίω δια­δι­κα­σίας.

Στην ανα­κοί­νωσή της, η Ολο­μέ­λεια κάνει ειδική αναφορά στην ανάρ­τηση στο δια­δί­κτυο του υπουρ­γού Δικαιο­σύ­νης, με την οποία – όπως ανα­φέ­ρει – “σε υψηλούς τόνους, μέμ­φε­ται τη δια­χρο­νική θεσμική εκπρο­σώ­πηση του δικη­γο­ρι­κού σώματος και υπε­ρα­σπί­ζε­ται το περιε­χό­μενο της διά­τα­ξης”. Στο πλαίσιο αυτό, αντι­κρούει έναν προς έναν τους ισχυ­ρι­σμούς του.

Έτσι, ως προς την ύπαρξη στο παρελ­θόν αντί­στοι­χης διά­τα­ξης, η Ολο­μέ­λεια σημειώ­νει πως δεν εφαρ­μό­στηκε ποτέ από τα δικα­στή­ρια μέχρι την κατάρ­γησή της.

Αντι­θέ­τως, επι­ση­μαί­νει πως “η καταρ­γη­θείσα διάταξη ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΕΠΑΝΗΛΘΕ ΣΕ ΙΣΧΥ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΣΤΙΣ ΑΠΑΝΩΤΕΣ (14 στον αριθμό) ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΤΟΥ Ν. 4620/19. Απορίας άξιον, λοιπόν, τυγ­χά­νει γιατί εάν, η νέα νομο­θέ­τηση ήταν επι­βε­βλη­μένη για τη χώρα -όπως δια­τεί­νε­ται ο Υπουργός- το Υπουρ­γείο Δικαιο­σύ­νης αδρά­νησε επί έξι χρόνια και προωθεί σήμερα εσπευ­σμένα τη σχετική τρο­πο­ποί­ηση”.

Η κοι­νο­τική οδηγία

Παράλ­ληλα, τονίζει ως προς την ανάγκη προ­σαρ­μο­γής σε κοι­νο­τική Οδηγίας πως “η χώρα μας δεν ήταν ούτε είναι υπο­χρε­ω­μένη να υιο­θε­τή­σει την ανάλογη εξαί­ρεση που απαντά στην Οδηγία”, διευ­κρι­νί­ζο­ντας πως σε κάθε περί­πτωση “από το γράμμα της οδηγίας προ­κύ­πτει ότι ο περιο­ρι­σμός του ανωτέρω δικαιώ­μα­τος δεν μπορεί να ισχύει σε περι­πτώ­σεις σύλ­λη­ψης ή κρά­τη­σης του κατη­γο­ρου­μέ­νου”.

Η Ολο­μέ­λεια υπο­στη­ρί­ζει δε ότι “η επί­κληση των απο­φά­σεων του ΕΔΔΑ από τον Υπουργό είναι ατυχής”, παρα­θέ­το­ντας τις υπο­θέ­σεις που επι­κα­λέ­στηκε ο κ. Φλω­ρί­δης και το περιε­χό­μενό τους.

Και κατα­λή­γει: “Είναι προ­φα­νές από όλα τα ανωτέρω ότι ούτε υπο­χρέ­ωση έναντι της Οδηγίας υπάρχει, ούτε η διάταξη ως εισά­γε­ται με τη γενι­κό­τητα της συνάδει με τη νομο­λο­γία του ΕΔΔΑ, την οποία επι­κα­λεί­ται ο Υπουρ­γός. Του­να­ντίον, φαλ­κι­δεύει το δικαί­ωμα πρό­σβα­σης των πολιτών σε δίκαιη δίκη και ναρ­κο­θε­τεί βασικές αρχές του Κράτους Δικαίου σε σχέση με τα δικαιώ­ματα του κατη­γο­ρου­μέ­νου, όπως απορ­ρέ­ουν απο το άρθρο 20 παρ 1 του Σ και 6 παρ.1 της ΕΣΔΑ”.

Πηγή: capital.gr