Γραφείο Καραμανλή για το Μακεδονικό: Ισχύουν αυτά που είπε η Ντόρα Μπακογιάννη

Σε σχετική ερώτηση του ΑΠΕ-ΜΠΕ, κύκλοι του κ. Καρα­μανλή σημειώ­νουν ότι «η ομιλία της κας Μπα­κο­γιάννη απο­τυ­πώ­νει με ακρί­βεια το πλαίσιο της πολι­τι­κής της τότε κυβέρ­νη­σης για το θέμα των Σκοπίων, με κατά­ληξη το Βου­κου­ρέ­στι, όπως και τις ουσιώ­δεις δια­φο­ρές της από την πολι­τική και την τακτική της σημε­ρι­νής κυβέρ­νη­σης».

Σημειώ­νε­ται ότι στη χθεσινή της ομιλία, η Ντόρα Μπα­κο­γιάννη έκανε λόγο για μία κακή συμ­φω­νία που είναι προϊόν παρα­χω­ρή­σεων της ελλη­νι­κής πλευράς. Ειδικά για το ζήτημα της ιθα­γέ­νειας η κυρία Μπα­κο­γιάννη ανέφερε ότι η πάγια ελλη­νική θέση ήταν ότι αυτή έπρεπε να περι­γρα­φεί ως «πολίτες της τάδε χώρας», ενώ για το ζήτημα της γλώσσας, ο χαρα­κτη­ρι­σμός της θα έπρεπε να συν­δέ­ε­ται με τη νέα ονο­μα­σία του κράτους.

Ολό­κληρη η σχετική αναφορά της Ντόρας Μπα­κο­γιάννη ήταν η εξής:

«Το 2008 ήταν σφοδρή η επι­θυ­μία του διε­θνούς παρά­γο­ντα να εντα­χθούν άμεσα τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ. Ταυ­τό­χρονα, για την ελλη­νικη κυβέρ­νηση ήταν σαφές ότι άπαξ και τα Σκόπια έμπαι­ναν στο ΝΑΤΟ και ξεκι­νούσε η δια­δι­κα­σία ένταξης στην Ε.Ε., το αμέσως επόμενο βήμα θα ήταν να ζητή­σουν από τον ΟΗΕ ανα­γνώ­ριση με το συνταγ­μα­τικό τους όνομα και όχι με το «Πρώην Γιου­γκο­σλα­βική Δημο­κρα­τία της Μακε­δο­νίας».

Η ελλη­νική κυβέρ­νηση έπρεπε να πάρει μια μεγάλη απόφαση: να λει­τουρ­γή­σει με τη λογική της Ενδιά­με­σης Συμ­φω­νίας, να κάνει μια τερά­στια προ­σπά­θεια για να πετύχει αμοι­βαίως επωφελή συμ­φω­νία ή να κατα­δεί­ξει την αδιαλ­λα­ξία των Σκοπίων; Δεν ειχα την παρα­μι­κρή αμφι­βο­λία ότι για να πετύχει εκείνη η προ­σπά­θεια, έπρεπε πρω­τί­στως να υπάρ­ξουν δύο προ­ϋ­πο­θέ­σεις: Πρώτον, να μη γίνει το Σκο­πιανό θέμα εσω­τε­ρι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης. Γι’ αυτό ενη­μέ­ρωσα όλους του πολι­τι­κούς αρχη­γούς, πριν ξεκι­νή­σουμε τη διεθνή εκστρα­τεία εν όψει του Βου­κου­ρε­στίου.

Γι’ αυτό παρου­σιά­σαμε την πρότασή μας στις προ­γραμ­μα­τι­κές δηλώ­σεις της κυβέρ­νη­σης. Γι’ αυτό κατα­θέ­σαμε το σχέδιό μας στην αρμόδια επι­τροπή της Βουλής, με πρόεδρο, μάλιστα, κατά ιστο­ρική ειρωνία, τον κ. Καμμένο. Εκεί εξα­σφα­λί­σαμε τη σύμφωνη γνώμη όλων των κομ­μά­των, εκτός βεβαίως του ακραίου ΛΑΟΣ. Επρό­κειτο, άλλωστε, για θέμα μέγι­στης συναι­σθη­μα­τι­κής φόρ­τι­σης που εύκολα θα μπο­ρούσε να διχάσει τον ελλη­νικό λαό. Δεύ­τε­ρον, η δημιουρ­γία ενός εθνικού μετώπου και η απόλυτη ταύτιση της κυβέρ­νη­σης και, δη, του Πρω­θυ­πουρ­γού με τον Υπουργο Εξω­τε­ρι­κών και τον Υπουργό Αμύνης.

Η χώρα έπρεπε να δια­πραγ­μα­τευ­θεί ισχυρή και ενωμένη. Δεν είχα, άλλωστε, καμία αμφι­βο­λία για τις πιέσεις που θα αντι­με­τω­πί­ζαμε και για το κόστος που θα είχε η πολι­τική μας. Κάναμε μια ειλι­κρινή προ­σπά­θεια ανα­ζή­τη­σης συμ­φω­νίας. Όμως μιας συμ­φω­νίας βιώ­σι­μης. Έντιμης, Ρεα­λι­στι­κής και Εφαρ­μό­σι­μης. Στόχος μας ήταν και είναι μια συμ­φω­νία που θα απα­ντούσε ορι­στικά στη λογική του Στάλιν και του Τίτο που απο­τυ­πω­νό­ταν στη θεωρία του Μακε­δο­νι­σμού στα Βαλ­κά­νια, που πηγάζει από τα γεγο­νότα του Ίλιντεν. Αλλά και μια συμ­φω­νία που θα απα­ντούσε στις ήδη απα­ξιω­μέ­νες διεθνώς γρα­φι­κό­τη­τες με την καπη­λεία της αρχαίας κλη­ρο­νο­μιάς και των αγαλ­μά­των του Μεγάλου Αλε­ξάν­δρου.

Ποιος είναι ο πραγ­μα­τι­κός κίν­δυ­νος στην περιοχή; Η λογική της Μεγάλης Μακε­δο­νίας, δηλαδή, της εξόδου στο Αιγαίο. Όχι μόνο για το σήμερα. Αλλά για το αύριο και το μεθαύ­ριο. Ποσο μαλλον οταν ανα­θε­ω­ρη­τι­κες δυνά­μεις στην περιοχή ανα­ζη­τού­σαν ευκαι­ρίες να εργα­λειο­ποι­ή­σουν τα Σκόπια σε βάρος μας. Για να πολε­μή­σουμε αυτή τη λογική, έπρεπε να πολε­μή­σουμε τον επι­φαι­νό­μενο αλυ­τρω­τι­σμό. Έναν αλυ­τρω­τι­σμό που καλ­λιερ­γή­θηκε συστη­μα­τικά στη συνεί­δηση των πολιτών της γει­το­νι­κής χώρας για δεκα­ε­τίες. Βρήκαμε λυσσώδη αντί­δραση από τον κ. Γκρου­έφ­σκι. Έχω εδώ το δημο­σί­ευμα που ο ίδιος υπο­στή­ριζε ότι «οι Έλληνες θέλουν να μας πάρουν την ταυ­τό­τητα και τη γλώσσα μας». Ήξερε τι έλεγε ο κ. Γκρου­έφ­σκι. Εκείνος δεν κρυ­βό­ταν. Όμως, εμμεί­ναμε σ’ αυτά. Όχι μόνο διότι χωρίς την επίλυσή τους, η όποια συμ­φω­νία θα ήταν κενό γράμμα. Αλλά διότι έχουν τερά­στια συμ­βο­λική αξία.

Προ­φα­νώς ουδέ­ποτε αμφι­σβή­τησα το δικαί­ωμα του αυτο­προσ­διο­ρι­σμού. Προ­φα­νώς ουδέ­ποτε αμφι­σβή­τησα το δικαί­ωμα του αυτο­προσ­διο­ρι­σμού. Άλλωστε, δεν θα ήταν πει­στικό. Στη­νι­θα­γέ­νεια, όμως, η πάγια ελλη­νική θέση, του­λά­χι­στον μέχρι πριν λίγες μέρες, ήταν ότι έπρεπε να περι­γρα­φεί ως «πολίτες της τάδε χώρας», με το ισχυρό επι­χεί­ρημα ότι πρό­κει­ται για πολυ­πο­λι­τι­σμική χώρα και η ιθα­γέ­νεια οφείλει να εκφρά­ζει όλες τις εθνο­τι­κές ομάδες. Και στη γλώσσα ήμασταν ξεκά­θα­ροι: χαρα­κτη­ρι­σμός που θα συν­δέ­ε­ται με τη νέα ονο­μα­σία του κράτους.

Η αλήθεια είναι μία. Αυτή την μάχη δεν την δίναμε για λόγους εντυ­πω­σια­σμού αλλά για λόγους ουσίας. Αυτή είναι η καρδιά του προ­βλή­μα­τος. Κι εσείς τη χαρί­σατε έχοντας απο­δε­χτεί ακόμα και την ονο­μα­σία Ίλιντεν. Και όλα αυτά στην καλύ­τερη δυνατή συγκυ­ρία. Πανη­γυ­ρί­ζετε για μια κακή συμ­φω­νία. Παρου­σιά­ζετε τα εύκολα για δύσκολα. Ας μην γελιό­μα­στε. Αν εμείς είχαμε κάνει αυτές τις παρα­χω­ρή­σεις, αυτές τις εκπτώ­σεις, θα είχαμε φτάσει σε συμ­φω­νία πριν δέκα χρόνια. Και τζάμπα. Χωρίς να διχά­σουμε τους Έλληνες, όπως κάνατε εσείς».

Πηγή: Καθη­με­ρινή