Ρίζες-Roots-Εκθεση ζωγραγικής της Ειρήνης Βαζούκου στο Ιστορικό Μουσείο Υδρας

Το Σάββατο 4 Ιουλίου, στις 20.30, εγκαι­νιά­ζε­ται στο Ιστο­ρικό Αρχείο- Μουσείο Ύδρας η ατομική έκθεση ζωγρα­φι­κής «Roots – Ρίζες» της ροδί­τι­σας ζωγρά­φου Ειρήνης Βαζού­κου.

Η έκθεση θα διαρ­κέ­σει ως τις 31 Ιουλίου 2015 και θα είναι ανοιχτή καθη­με­ρινά 9.00-16.00 και 19.30 έως 21.30.

Η θεμα­τική ενότητα «Ρίζες-Roots» της Βαζού­κου έχει δημιουρ­γη­θεί τα 5 τελευ­ταία χρόνια και είναι η πρώτη φορά που παρου­σιά­ζε­ται στο σύνολό της σε αίθουσα Τέχνης.

Επι­μέ­λεια έκθεσης: 1) Ντίνα Αδα­μο­πού­λου, Προι­στα­μένη των Γενικών Αρχείων του Κράτους και Διευ­θύ­ντρια του Μου­σείου Ύδρας και 2) Πόλυ Χατζη­μάρ­κου, Ιστο­ρι­κός Τέχνης- Ευρω­παιο­λό­γος και Διευ­θύ­ντρια προ­γράμ­μα­τος ρ/σ ΄΄Στο Κόκ­κι­νο΄΄ Ρόδου

Χορηγός επι­κοι­νω­νίας: Στο Κόκκινο, 105,5FM

Ι.Α.Μ.Υ Ύδρα 18040, τηλ 22980-52355/54142 www.iamy.gr email: [email protected]

[Την ίδια περίοδο”(από 13 Ιουνίου-31 Ιουλίου], στο Ιστο­ρικό Αρχείο- Μουσείο Ύδρας, παρου­σιά­ζει δουλειά του ο ζωγρά­φος, καθη­γη­τής της ΑΣΚΤ, Παύλος Σάμιος με το θεμα­τικό τίτλο “Η θάλασσα παντού”]

H Ντίνα Αδα­μο­πού­λου και η Πόλυ Χατζη­μάρ­κου γράφουν μεταξύ άλλων για το έργο της Βαζού­κου:

Η Τέχνη είναι Έρωτας !…

Η φράση και η άποψη ανήκει στην εκλεκτή Ροδί­τισσα ζωγράφο Ειρήνη Βαζού­κου, τις δημιουρ­γίες της οποίας έχουμε τη χαρά να φιλο­ξε­νούμε τον φετινό Ιούλιο στο Ιστο­ρικό Αρχείο-Μουσείο Ύδρας.

Πρό­κει­ται για την τελευ­ταία της δουλειά, μια θεμα­τική ενότητα με τίτλο Roots- Ρίζες, 21 έργα δου­λε­μένα με βερνίκι, ακρυ­λικό και μελάνι σε καμβά, η οποία για πρώτη φορά εκτί­θε­ται στο σύνολό της.

Οι ρίζες των δένδρων που «βγαί­νουν» από τη γη έδωσαν το έναυσμα έμπνευ­σης και δημιουρ­γίας στην Ειρήνη Βαζού­κου που “ακού­μπησε” σ’ αυτούς τους ιδιό­μορ­φους “απο­θη­κευ­τι­κούς” χώρους των πολύ­τι­μων συστα­τι­κών του φυτικού βασι­λείου το δικό της προ­σω­πικό ύφος που αναμ­φί­βολα το χαρα­κτη­ρί­ζει μια επι­νοη­τι­κό­τητα ανα­με­μιγ­μένη με έντονη δρα­μα­τι­κό­τητα…

Η θεμα­τική ενότητά της «Roots»,Ρίζες, η οποία την απα­σχο­λεί τα τελευ­ταία έξι χρόνια, ξεκί­νησε όταν η δημιουρ­γός διάβασε μια περι­γραφή του Πλάτωνα στην «Πολι­τεία» του για τον ποταμό Αμέλητα (φαντα­στι­κός ποταμός του Κάτω Κόσμου όπου οι ψυχές πίνουν νερό). Οι βιω­μα­τι­κές της εμπει­ρίες, όπως η ίδια αφη­γεί­ται, μετα­τρά­πη­καν σε ρίζες και απο­τέ­λε­σαν γι ‘αυτήν το “συν­δε­τικό κρίκο ανάμεσα στα εγκό­σμια και το άγνωστο..”.

Με την πρώτη ματιά αντι­λαμ­βά­νε­ται ο θεατής ότι η Βαζού­κου δεν υπο­τάσ­σει το έργο της αλλά υπο­τάσ­σε­ται σ’ αυτό που την οδηγεί σε απρό­σμε­νες συχνά εικα­στι­κές εκφρά­σεις. Με μια επόμενη, πιο προ­σε­κτική εσω­τε­ρική ανά­γνωση, δια­πι­στώ­νουμε ότι μεταξύ καλ­λι­τέ­χνη και θέματος ενυ­πάρ­χει μια αέναη “συνο­μι­λία” μέσω της οποίας η αμη­χα­νία της δημιουρ­γού δια­λύ­ε­ται, μετα­τρέ­πε­ται σε πάθος μιας ιδέας που ωρι­μά­ζει στο μυαλό της και τότε το έργο της γίνεται για μας η απο­κά­λυψη αυτής της εξαί­ρε­της δημιουρ­γι­κής έμπνευ­σης.

Ο ονει­ρι­κός κόσμος των ριζών πράγ­ματι φαί­νε­ται να πηγάζει από το υπο­συ­νεί­δητό της δημιουρ­γού και να μας φέρνει μηνύ­ματα από τον βαθύ­τερο της εαυτό. Η τεχνική της δεν υπο­τάσ­σε­ται σε μια απλή ρεα­λι­στική απει­κό­νιση της ρίζας ή των ριζών αλλά με δια­φο­ρε­τικά μεγέθη από απλές και ακα­νό­νι­στες πινε­λιές “διασπά” τον κύριο όγκο της έμπνευ­σης σε ένα απόλυτα ενιαίο και αδιά­σπα­στο τελικά σύνολο, εστιά­ζο­ντας κυρίως στην έκφραση της δρα­μα­τι­κό­τη­τας του εικα­στι­κού απο­τε­λέ­σμα­τος.

Το νερό του Αμέλητα ποταμού, πηγής ζωο­γό­νας για το ξεδί­ψα­σμα, την ανάταση των ψυχών που ζητούν τη σωτηρία, υπάρχει σχεδόν παντού μέσα στο εικα­στικό της έργο. Παντού σχεδόν ενυ­πάρ­χει και η ανθρώ­πινη φιγούρα, η ψυχή, που δια­κρι­τικά βρί­σκε­ται τοπο­θε­τη­μένη από τη ζωγράφο άλλοτε με μια κρυφή υποψία, άλλοτε φανερά και έντονα μέσα στις δρα­μα­τι­κές της συν­θέ­σεις, σημα­το­δο­τώ­ντας την απόφαση επι­στρο­φής ή παρα­μο­νής με διπλό μεν συμ­βο­λι­σμό αλλά με μία εντέλει κατεύ­θυνση: αυτή της πραγ­μα­τι­κής, της αιώνιας επι­στρο­φής στη χαρά της ζωής!

Μέσω ακριβώς αυτής της ιδιαί­τε­ρης εκφρα­στι­κής τους έντασης οι ανθρώ­πι­νες φιγού­ρες στο έργο της Βαζού­κου είναι σα να συν­δια­λέ­γο­νται μόνιμα με τον παρελ­θό­ντα χρόνο στο τέλος όμως του ζωγρα­φι­κού τους ταξι­διού να επι­κοι­νω­νούν πάντοτε, σχεδόν, με το παρόν.

Πίσω από κάθε ονει­ρικό σύμβολο, κάθε εικόνα, κάθε ανθρώ­πινη φιγούρα, κάθε αντι­κεί­μενο που βλέ­πουμε στις ζωγρα­φι­κές της δημιουρ­γίες, εκτός από την πάντοτε ενυ­πάρ­χουσα στα­θε­ρό­τητα και ευκρί­νεια απει­κό­νι­σης της φόρμας, υπάρχει εντέλει και μια κρυμ­μένη εικα­στική αλήθεια. Η αλήθεια που μας οδηγεί να αντι­λη­φθούμε ένα ολό­κληρο συναι­σθη­μα­τικό γίγνε­σθαι της Ειρήνης Βαζού­κου που ξαφνικά μέσα από το χρω­στήρα της μετα­τρέ­πε­ται σε έργο τέχνης και μας προ­σφέ­ρε­ται από τη δημιουργό απλό­χερα, αφει­δώ­λευτα…

Ντίνα Αδα­μο­πού­λου

Η ψυχή στη διάρ­κεια των αιώνων έχει προ­κα­λέ­σει ατέρ­μο­νους διά­λο­γους και δια­ξι­φι­σμούς. Στο απόλυτο αυτό δια­νοη­τικό ερέ­θι­σμα και το μέγα ερω­τη­μα­τικό όλων των εποχών, η Bαζούκου, μέσα από τη προ­σω­πική της μελέτη, κρατεί το από­σταγμα της δικής της Α-λήθειας. Γέννηση και θάνατος και ίσως μια ανα­γέν­νηση. Μια επα­να­φορά. Άλλοτε, τα φτερωτά (πνευ­μα­τικά?) όντα, καμω­μένα με εύθραυ­στα φτερά και συμπαγή κορμιά, προ­σεγ­γί­ζουν τις περι­γρα­φές δια­φό­ρων αρχαίων πολι­τι­σμών που θεω­ρού­σαν την ψυχή σαν μια πετα­λούδα. Οι ψυχές της δημιουρ­γού, άλλες βαριές και φυλα­κι­σμέ­νες και άλλες ήδη απε­λευ­θε­ρω­μέ­νες, πού και πού ζευ­γα­ρω­μέ­νες, επα­νέρ­χο­νται για να μετοι­κή­σουν ξανά. Μαγνη­τί­ζο­νται γύρω από τις ρίζες (γέννηση), που μοιάζει να έχουν βγει από τα έγκατα ενός παρά­δο­ξου εδάφους. Θέλουν να εγκα­τα­στα­θούν, να ενσω­μα­τω­θούν στην Ύλη που, συμ­βο­λικά, δίνει μορφή σε νέα ύλη και έρχεται να συν­θέ­σει την δυάδα υλικού και άυλου/σώματος και ψυχής/Γης και αέρα. Πότε αλήθεια παίρνει το σώμα τα ηνία και πότε η ψυχή? Ποιος αλήθεια δεν έχει ανα­ρω­τη­θεί « μετά το θάνατο, τι?» ή «πριν τη γέννηση, τι?».

Ο φόβος της απώ­λειας, το άγχος της θνητής μας ιδιό­τη­τας και το συναί­σθημα – πόθος για την αιω­νιό­τητα. Δύσκολο και ανα­πά­ντητο το πεδίο της εικα­στι­κής ενό­τη­τας «Ρίζες» της δημιουρ­γού. Η Βαζού­κου πλέκει και πλάθει και απλώνει χρώμα στους προ­βλη­μα­τι­σμούς της. Και το απο­τέ­λε­σμα δεν είναι φυσικά, απα­ντή­σεις (δε νομίζω άλλωστε ότι την ενδια­φέ­ρει αυτό), αλλά ενδια­φέ­ρου­σες εικα­στι­κές ανα­ζη­τή­σεις που φορ­τί­ζο­νται με συναί­σθημα και αγωνία. Κάθε τέλος επωάζει μια αρχή…

Πόλυ Χατζη­μάρ­κου

Αρκετές φορές αρκεί μια εντύ­πωση, ένα δυνατό συναί­σθημα, ένας προ­βλη­μα­τι­σμός, για να με κάνει να ξεκι­νήσω μέσω της εικα­στι­κής μου δημιουρ­γίας, να βρω απα­ντή­σεις. Η ‘στροφή’ μου από τα ανθρω­πο­κε­ντρικά έργα, σε έργα με φιλο­σο­φι­κές ανα­ζη­τή­σεις έγινε όταν διάβασα, πρέπει να ήταν το 2006, ένα μέρος της Πολι­τείας του Πλάτωνα, η οποία τελειώ­νει με την περι­γραφή ενός τοπίου του Κάτω Κόσμου:

«Στο τέλος του ταξι­διού στον άλλο κόσμο – όπως ανα­φέ­ρε­ται στον μύθο του Ηρός του Αρμενίου- υπάρχει μία πεδιάδα, όπου μέσα σε φοβερή και απο­πνι­κτική ζέστη, στα­μα­τούν οι ψυχές για τελευ­ταία φορά πριν ξανα­στα­λούν πάνω στην γη για νέα ενσάρ­κωση. Όταν βρα­διά­ζει κατα­σκη­νώ­νουν στις όχθες του ποταμού Αμέλητα, που το νερό του κανένα δοχείο δεν μπορεί να το κρα­τή­σει. Κάθε ψυχή είναι υπο­χρε­ω­μένη να πιει ορι­σμένη ποσό­τητα από αυτό το νερό, μερικοί όμως δεν έχουν αρκετή φρόνηση δεν συγκρα­τιού­νται και πίνουν περισ­σό­τερο, και τότε χάνουν κάθε ανά­μνηση των προη­γού­με­νων…»

Θέλησα έτσι να αποδώσω στον καμβά μια περι­γραφή, μια σκια­γρά­φηση. Ο δικός μου ποταμός είχε γύρω του Ρίζες από τον απάνω κόσμο. Ρίζες που εγκλω­βί­ζουν τις ψυχές που ζουν εκεί. Ψυχές που γνω­ρί­ζο­νται μεταξύ τους και άλλες που δεν ήθελαν ξανά να επι­στρέ­ψουν στον απάνω κόσμο. Ερω­τευ­μέ­νες ψυχές, μονα­χι­κές, βασα­νι­σμέ­νες. Ψυχές που απο­φα­σί­ζουν να ‘συνεχίσουν’. Οι Ρίζες δεν λει­τουρ­γούν μόνο σαν ‘καταφύγιο’ ή ‘φυλακή’. Λει­τουρ­γούν και σαν δίοδος προς μια και­νούρ­για ζωή. Ανα­ρω­τιό­μουν πώς να αποδώσω εικα­στικά το άυλο της ψυχής… Η απά­ντηση ήλθε μέσα από την ίδια τη δουλειά. Άφησα το έργο το ίδιο να μου ‘μιλά’ και εγώ απλά πρόβαλα όσα μου έλεγε και όσα ακόμα μου λέει αφού αυτός ο, συχνά επί­πο­νος, ‘διάλογος’ συνε­χί­ζε­ται…

Η δουλειά αυτή ξεκί­νησε το 2007 με αρκετές δια­κο­πές προς χάριν άλλων θεμα­τι­κών ενο­τή­των και είμαι πολύ χαρού­μενη που επι­τέ­λους παρου­σιά­ζε­ται για πρώτη φορά στο σύνολό της στο Ιστο­ρικό Αρχείο-Μουσείο Ύδρας. Θέλω να ευχα­ρι­στήσω από καρδιάς την Ντίνα Αδα­μο­πού­λου, αρχειο­νόμο, ιστο­ρικό και Διευ­θύ­ντρια του Μου­σείου, που πίστεψε στην δουλειά μου στη­ρί­ζο­ντάς την με την οργά­νωση αυτής της ατο­μι­κής έκθεσης και με την συνε­πι­μέ­λειά της.

Επίσης, θέλω να ευχα­ρι­στήσω για άλλη μια φορά την Πόλυ Χατζη­μάρ­κου, Ιστο­ρικό Τέχνης- Ευρω­παιο­λόγο, η οποία το 2001 (χρονιά-σταθμός για εμένα στην εικα­στική μου πορεία), με την τότε ιδιό­τητα της επι­με­λή­τριας του Μου­σείου Νεο­ελ­λη­νι­κής Τέχνης Ρόδου, με επέλεξε για να συμ­με­τά­σχω στο πρό­γραμμα ΜΟ.ΤΕ.Ρ 1 (Μοντέρνα Τέχνη Ρόδου) και να παρου­σιάσω τη θεμα­τική μου «Ερωτικά». Από τότε, στη­ρί­ζει τη δουλειά μου με το ενδια­φέ­ρον της, αλλά και με την αυστηρή της κριτική, επι­με­λού­μενη τακτικά τις εκθέ­σεις μου.

Ειρήνη Βαζού­κου

ΣΥΝΤΟΜΑ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ:

Η Ειρήνη Βαζού­κου γεν­νή­θηκε στη Ρόδο.

Έχει παρου­σιά­σει το εικα­στικό της έργο, σε 11 ατο­μι­κές εκθέ­σεις, και είχε συμ­με­τοχή σε πάνω από 70 ομα­δι­κές εκθέ­σεις στην Ελλάδα, Κύπρο, Δανία, και Φιλαν­δία.

Έργα της βρί­σκο­νται στις συλ­λο­γές του Μου­σείου Νεο­ελ­λη­νι­κής Τέχνης Ρόδου, της Δημο­τι­κής Πινα­κο­θή­κης Χανίων, της Δημο­τι­κής Πινα­κο­θή­κης Κέρ­κυ­ρας, του Μου­σείου Σύγ­χρο­νης Τέχνης Χανίων ΄΄Ελαιουργείο΄΄, του Βαφο­πού­λειου Πολι­τι­στι­κού Κέντρου Θεσ­σα­λο­νί­κης, της Belle arte lamia, της ΕΤΑΛ Α.Ε (Εται­ρεία Τοπικής Ανά­πτυ­ξης Λέσβου), της ATE Bank, της Τρά­πε­ζας Δωδε­κα­νή­σου, του Υπουρ­γείου Δικαιο­σύ­νης, του Δήμου Ροδίων, της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου, του Ιατρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου, και σε ιδιω­τι­κές συλ­λο­γές στην Ελλάδα και στο εξω­τε­ρικό.

Έχουν γράψει για το έργο της οι: Χάρης Καμπου­ρί­δης τεχνοκριτικός- επι­κοι­νω­νιο­λό­γος και μέλος της Academia Europaea, Έλλη Κοκκίνη Ιστο­ρι­κός Τέχνης- Προϊ­στα­μένη Βαφο­που­λείου Πολι­τι­σμι­κού Κέντρου Θεσ­σα­λο­νί­κης, Πόλυ Χατζη­μάρ­κου Ιστο­ρι­κός Τέχνης και Design & ευρω­παιο­λό­γος, τ. επι­με­λή­τρια του Μου­σείου Νεο­ελ­λη­νι­κής Τέχνης Ρόδου, Μαρία Μελέντη Ιστο­ρι­κός Τέχνης- Διευ­θύ­ντρια Δημο­τι­κής Πινα­κο­θή­κης Κέρ­κυ­ρας, Σάσσα Μεταλ­λη­νού –Chaitow Διδά­κτωρ Ιστο­ρίας και Φιλο­σο­φίας της Τέχνης του Πανε­πι­στη­μίου του Essex, Ντίνα Αδα­μο­πού­λου Προι­στα­μένη Γενικών Αρχείων του κράτους και Διευ­θύ­ντρια -ΜουσείουΎδρας.

-Ελεύθερες σπουδές ζωγρα­φι­κής, σχεδίου, γλυ­πτι­κής, ιστο­ρίας τέχνης και αρχι­τε­κτο­νι­κού σχεδίου, σεμι­νά­ρια και εργα­στή­ρια στην διάρ­κεια της εικα­στι­κής της πορείας. Ανα­φέ­ρουμε ενδει­κτικά ορι­σμένα ονόματα καθη­γη­τών των Εικα­στι­κών με τους οποίους παρα­κο­λού­θησε μαθή­ματα ζωγραφικής-γλυπτικής Ιστο­ρίας Τέχνης και σχεδίου: Χρόνη Μπό­τσο­γλου, Πανα­γιώτη Γράβαλο, Εύα Κεφάλα, Αντώνη Καφάση και Masterclass ζωγρα­φι­κής με τον Γιάννη Ζιώγα. Γλυ­πτική με τον Θόδωρο (Θόδωρα Παπα­δη­μη­τρίου) και Ιστορία Τέχνης με τους Χάρη Καμπου­ρίδη και Πόλυ Χατζη­μάρ­κου.

Το 2011 κέρδισε το Α΄ Πανελ­λή­νιο βραβείο στον τομέα της ζωγρα­φι­κής από τον ΣΚΕΤΒΕ στην Θεσ­σα­λο­νίκη.