Ατομική έκθεση της Ειρήνης Βαζούκου στο Παρίσι

-Στις 21 Μαίου εγκαι­νιά­ζε­ται στο Παρίσι ατομική έκθεση- εγκα­τά­σταση της Ροδί­τι­σας εικα­στι­κού Ειρήνης Βαζού­κου με τίτλο ΄΄Light the Fire΄΄ στην γκαλερί Δεσμός η οποία βρί­σκε­ται στο Μον­παρ­νάς, και συγκε­κρι­μένα στην οδό Βαντάμ, του 14ου δια­με­ρί­σμα­τος. Είναι η δεύτερη φορά που παρου­σιά­ζει δουλειά της η Βαζού­κου αυτή την φορά ατομική, η πρώτη ήταν τα Χρι­στού­γεννα σε ομαδική έκθεση.

-Επιμελήτρια της έκθεσης είναι η Έφη Μιχά­λα­ρου Κρι­τι­κός Τέχνης & Επι­με­λή­τρια Εκθέ­σεων, Ταμίας του Ελλη­νι­κού Τμή­μα­τος της Διε­θνούς Ένωσης Κρι­τι­κών Τέχνης (ΑICA HELLAS) η οποία γράφει μεταξύ άλλων:…

Η ατομική έκθεση της Ειρήνης Βαζού­κου με τίτλο ‘’Light the Fire’’ είναι έκθεση ειδικά σχε­δια­σμένη για τον συγκε­κρι­μένο χώρο ο οποίος βρί­σκε­ται στην καρδιά του Παρι­σιού και στο 14 δια­μέ­ρι­σμα.

Μέσα από τα και­νούρ­για έργα που εκθέτει η Ειρήνη Βαζού­κου, ανα­συν­θέ­τει ένα αφήγημα προσωπικό-αυτοβιογραφικό, χωρίς ν’ απαρ­νεί­ται τις εγγε­νείς συγ­γέ­νειες κι επιρ­ροές. Χρη­σι­μο­ποιεί το χώρο σαν κέλυφος και μέσα από την ζωγρα­φική και τη γλυ­πτική, δημιουρ­γεί μίαν εγκα­τά­σταση, με τρεις δια­φο­ρε­τι­κές ενό­τη­τες, τα “καμένα ημε­ρο­λό­για”, τα “λευκά φορέ­ματα” και τις “μαριο­νέ­τες, που συνυ­πάρ­χουν και συν­δια­λέ­γο­νται, με κοινό εννοιο­λο­γικό άξονα τις ύστατες υπαρ­ξια­κές αγωνίες.

Η καλ­λι­τέ­χνιδα, μέσα από τον εξπρε­σιο­νι­σμό και την αφαί­ρεση, που χαρα­κτη­ρί­ζουν και δια­πο­τί­ζουν κάθε σημείο του ζωγρα­φι­κού της έργου, με σαφή­νεια και καθα­ρό­τητα επα­να­προσ­διο­ρί­ζει και επα­να­το­πο­θε­τεί αξίες και συναι­σθή­ματα, όπως το κάψιμο της μνήμης, μέσα από τα ημε­ρο­λό­για της ζωής της τον καιρό της παν­δη­μίας, για να επέλθει η κάθαρση, η μετα­μόρ­φωση, η απε­λευ­θέ­ρωση και εν τέλει η λύτρωση… Ενα­πο­θέ­τει στο πλάι τα πινέλα και η σπά­τουλα, γίνεται προ­έ­κταση του χεριού της, όπου το λάδι σε χοντρή πάστα όπως μας εξηγεί: “Επι­βά­λει την αφαί­ρεση των λεπτο­με­ρειών και μου δίνει την δυνα­τό­τητα να κρατήσω μόνο την ουσία, που είναι το παι­χνίδι του φωτός και της σκιάς και την ελευ­θε­ρία της κίνησης, αφή­νο­ντας το έργο να εξε­λι­χθεί όπως εκείνο θέλει”.

Οι εγγε­νείς συγ­γέ­νειες με το έργο του Anselm Kiefer, δεν είναι εμφα­νείς, μόνον στους ειδι­κούς και τους θεατές, αλλά και στην ίδια, όπου σχετικά πρό­σφατα, συνει­δη­το­ποί­ησε την βαθιά ώσμωση που συνέ­βαινε στην δουλειά και την εξε­λι­κτική της πορεία, μέσα από την δική του. Έτσι το λευκό φόρεμα για την Βαζού­κου, εμπε­ριέ­χει δισυ­πό­στα­τες έννοιες και πολ­λα­πλές ανα­γνώ­σεις. Δεν είναι μόνον το “ένδυμα του σώματος: όπως: το νυφικό, το φόρεμα της αγνό­τη­τας, το νυχτικό των ονείρων και της αθω­ό­τη­τας, αλλά και το “ένδυμα της ψυχής” που φεύγει μέσα από το σάβανο. “Το λευκό φόρεμα παίζει το ρόλο της Ιφι­γέ­νειας. Της θυσίας…..του τραύ­μα­τος…. της Σταύ­ρω­σης που μετά έρχεται η Ανά­σταση”, όπως σημειώ­νει.

Και… το τρί­πτυχο της έκθεσης, ολο­κλη­ρώ­νει ένα συμπα­γές – σκληρό υλικό, όπως ο χαλκός, αφού μετά από την απο­δό­μηση επέρ­χε­ται η ανα­δό­μηση, του εαυτού, με ένα αγα­πη­μένο υλικό για την καλ­λι­τέ­χνιδα, που απο­ποιεί­ται κάθε είδους μόδα και ευκολία, ξεφεύ­γο­ντας από τα στενά όρια των δύο δια­στά­σεων του καμβά, με σκοπό την άμεση επι­κοι­νω­νία και την διά-δραση, με ειλι­κρί­νεια και αυθε­ντι­κό­τητα. Συν­θέ­τει έτσι τα θραύ­σματα της ψυχής της, αγκα­λιά­ζει τον παλιό εαυτό (μαριο­νέτα), τον ευχα­ρι­στεί και συμπο­ρεύ­ο­νται με τόλμη και δύναμη… έτσι σαν τα γλυπτά του Giacometti που για κείνη είναι δάσκα­λος αγα­πη­μέ­νος.

– Να σημειώ­σουμε ότι τις φωτο­γρα­φίες για την χάλκινη (σε φυσικό μέγεθος) μαριο­νέτα (γλυπτό) που θα παρου­σια­στεί στο Παρίσι τις έχει κάνει η πολύ γνωστή Ροδί­τισα φωτο­γρά­φος Καλ­λιόπη Βου­τζαλή.

-H Πόλυ Χατζη­μάρ­κου Ιστο­ρι­κός Τέχνης και Ευρω­παϊ­κού Πολι­τι­σμού Msc Διοί­κηση Πολι­τι­σμι­κών Μονάδων πρώην επι­με­λή­τρια του Μου­σείου Νεο­ελ­λη­νι­κής Τέχνης Ρόδου, η οποία παρα­κο­λου­θεί χρόνια την δουλειά της Βαζού­κου σημειώ­νει με αφορμή αυτήν την έκθεση:

“Ζητώ μια νέα γραφή για το μέσα κόσμο” «Να γυρί­ζεις – αυτό είναι το θαύμα – / με κου­ρε­λια­σμένα μάτια, / με φλο­γω­μέ­νους κρο­τά­φους απ’ την πτώση, / να γυρί­ζεις / στην καλή πλευρά σου. [….] Να γυρί­ζεις – αυτό είναι το θαύμα». Οι παρα­πάνω στίχοι του αγα­πη­μέ­νου Καρού­ζου μου έρχο­νται στο μυαλό βλέ­πο­ντας τη νέα δουλειά της Ειρήνης Βαζού­κου.

Είναι ο παθια­σμέ­νος εξπρε­σιο­νι­σμός της, ολοένα και πιο αφαι­ρε­τι­κός από προη­γού­με­νες ενό­τη­τές της, στα καμένα ημε­ρο­λό­για. Καμένα χει­ρό­γραφα, συχνά όμως δια­κρί­νε­ται ακόμα ολό­κληρο το σχήμα τους, ίσως λίγο πριν δια­λυ­θούν σε μικρά κομ­μα­τά­κια, λίγο πριν γίνουν τέφρα και τέλος. Είναι εκεί για να θυμί­ζουν. Τελικά τι κάηκε; Πόσες λέξεις, ποια βιώματα και συναι­σθή­ματα, πόσες ψηφίδες ευτυ­χίας ή δυστυ­χίας; Καί­γε­ται τελικά η μνήμη αν καεί η μαρ­τυ­ρία; Φυσικά όχι. Αλλά, το χαρτί, όταν «πιαστεί» τη στιγμή της καύσης, «διπλώ­νει» εντός του. Όταν μάλιστα το χαρτί είναι ημε­ρο­λό­γιο, είναι ο χρόνος που ζαρώ­νε­ται. Και αυτή η ανα­δί­πλωση, φέρνει στο νου το παρελ­θόν και το παρόν ακριβώς την ίδια στιγμή. Η φωτιά γίνεται η ίδια συγ­γρα­φέας, συν­θέ­τει το δικό της κείμενο, συγκεί­μενο, δια­κεί­μενο. Απε­λευ­θε­ρώ­νει, απο­δο­μεί, μετα­σχη­μα­τί­ζει.

Εκτός από τα ημε­ρο­λό­για «απε­λευ­θέ­ρω­σης», κεντρικό έργο της έκθεσης είναι η κατα­σκευα­σμένη χάλκινη μαριο­νέτα σε ανθρώ­πινο μέγεθος, με δαντε­λωτά πλεγ­μέ­νες κλει­δώ­σεις -εκεί ακριβώς όπου το ντε­λι­κάτο γίνεται η λαβή για το μανι­που­λά­ρι­σμα.

Ακο­λου­θούν τα λευκά νυχτικά -ίσως και υποψίες νυφικών ρούχων- κρε­μα­σμένα σε σταυ­ρούς. Σαν έτοιμα να καούν πάνω από έτοι­μους βωμούς φωτιάς ή σαν ηρωικά σύμβολα που επέ­ζη­σαν της κατα­στρο­φής και ανε­μί­ζουν ως παντιέ­ρες δύναμης και ανθε­κτι­κό­τη­τας. Τιμωρία προ­μη­θεϊ­κής κατα­βο­λής στη μήτρα, από τη μία. Το ιερό πυρ της Εστίας από την άλλη, του σεβά­σμιου αόρατου κέντρου που τελε­τουρ­γικά και θηλυκά, προ­τάσ­σει δικαιο­σύνη, φρο­ντίδα, αγνό­τητα και συμ-βίωση.

Και σε αυτό το ελαφρύ παρα­πά­τημα στη νοη­μα­το­δό­τηση και πρόθεση, η Ειρήνη Βαζού­κου, μέσω του τίτλου της έκθεσης, τα κάνει όλα λίγο πιο ξεκά­θαρα. Light the fire. «Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σε ό,τι σου τρώει την ψυχή». Εσύ. Προ­στα­κτικά και ευαί­σθητα μαζί. Τίποτα δεν δια­γρά­φε­ται, μόνο εμβυ­θί­ζε­ται.

Εν συνόλω, η έκθεση της Ειρήνης Βαζού­κου σπα­θί­ζει φως και δίνει το σύνθημα. Απο­τε­λεί μια συγκι­νη­τική ζωγρα­φική ωδή στις κακο­ποι­η­μέ­νες, βια­σμέ­νες, δολο­φο­νη­μέ­νες γυναίκες-αδελφές μας αλλά και σε όσους/ες/α έδωσαν μάχες, κυνη­γή­θη­καν ή έχασαν τη ζωή τους λόγω του φύλου, της κατα­γω­γής, της ιδε­ο­λο­γίας ή της σεξουα­λι­κής τους ταυ­τό­τη­τας.

Δίπλα πάλι οι στίχοι του Καρού­ζου: «μονάχα μην πέσεις όταν το φως / ανά­μι­κτο με άπιαστη φωνή / και λυπη­μένη / σε στα­μα­τή­σει: «Γιατί με πολεμάς;».

 

Ευχα­ρι­στίες στους:

Καλ­λιόπη Βου­τζαλή για την φωτο­γρά­φιση με την μαριο­νέτα και τον Από­στολο Κου­μούλη (Koumou) για την φωτο­γρά­φιση των υπο­λοί­πων έργων. Τον Κώστα Γεωρ­γιάδη για την μετά­φραση στα Γαλλικά, τον Δημήτρη Λεμπέση και την Πόλυ Χατζη­μάρ­κου για την μετά­φραση στ΄Αγγλικά και την Γεωργία Καζούλη για τα γρα­φι­στικά όλης της έκθεσης.

-Λίγα λόγια για την Ειρήνη Βαζού­κου:

Η εικα­στι­κός Ειρήνη Βαζού­κου γεν­νή­θηκε στη Ρόδο. Ζει και εργά­ζε­ται μεταξύ Αθήνας και Ρόδου. Είναι μέλος του ΕΕΤΕ, της IAA/AIAP, της International Association of Art της διε­θνούς “10dence platform”, κ.α. Έχει συμ­με­τά­σχει σε πολλές ομα­δι­κές εκθέ­σεις στην Ελλάδα και το εξω­τε­ρικό ενώ έχει παρου­σιά­σει τη δουλειά της σε 16 ατο­μι­κές εκθέ­σεις. Ενδει­κτικά παρα­δείγ­ματα: Ιστο­ρικό Αρχείο-Μουσείο Ύδρας 2015, Δημο­τική Πινα­κο­θήκη Κέρ­κυ­ρας 2014, Δημο­τική Πινα­κο­θήκη Θεσ­σα­λο­νί­κης (Casa Bianca) 2012, Μουσείο Νεο­ελ­λη­νι­κής Τέχνης Ρόδου 2002 καθώς και σε γκαλερί και αρχαιο­λο­γι­κούς χώρους της Ελλάδας. Έχει παρου­σιά­σει δουλειά της σε ομα­δι­κές εκθέ­σεις στην Ελλάδα και το εξω­τε­ρικό (Κύπρος, Δανία, Φιλαν­δία, Αίγυ­πτος, Αυστρία, Βουλ­γα­ρία, Μάλτα, Γερ­μα­νία, Βέλγιο, Αγγλία, Ιταλία, Γαλλία, Ολανδία. Αλβανία κ.α.). Έργα της ανήκουν σε δημό­σιες και ιδιω­τι­κές συλ­λο­γές στην Ελλάδα και το εξω­τε­ρικό.

 

-Το Βιβλιο­πω­λείο ΔΕΣΜΟΣ, ξεκί­νησε το 1983 ο κ. Γιάννης Μαυ­ροει­δά­κος και είναι κάτι παρα­πάνω από ένα απλό βιβλιο­πω­λείο, είναι ένας εκδο­τι­κός οίκος, ένα λογο­τε­χνικό περιο­δικό, ένα μικρό σχολείο, μία γκαλερί και ένα στέκι για τους φίλους της Ελλάδας. Σαράντα χρόνια τώρα, αυτός ο χώρος είναι η στέγη και το κατα­φύ­γιο της ελλη­νι­κής γλώσσας και λογο­τε­χνίας στη γαλλική πρω­τεύ­ουσα. Από το βιβλιο­πω­λείο και την γκαλερί, έχουν περάσει σημα­ντι­κοί Έλληνες και Γάλλοι δια­νο­ού­με­νοι και καλ­λι­τέ­χνες, όπως: ο Κώστας Αξελός, ο Άδωνις Κύρου, ο Βασίλης Αλε­ξά­κης, η Κλοντ Μοσέ, ο Ζακ Λακα­ριέρ, ο Ζαν-Πολ Βερνάν, ο Ανδρέας Κέδρος και πολλοί άλλοι.

 

-Gallery Desmos Rue Vandamme, 75014,Paris. Tel:: 0033 01 43 20 84 04. Εγκαί­νια 21/5/24 από 18,00-21,00. Διάρ­κεια έκθεσης έως και 28/5 Ώρες λει­τουρ­γίας Τετ-Δευτ: 15:00-19:00 Κυριακή κλειστά. Τρίτη 28/5/24 ώρες 11,00-14,00

———————————————————————–