Αναγνωρίστηκε η κυριότητα της Ιεράς Μονής Ταξιάρχου Μιχαήλ του Ρουκουνιώτη Σύμης επί ακινήτων που καταχωρήθηκαν ως δασικά

Με την υπ’ αριθμ. 91/2024 απόφαση του Μονο­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου δικαιώ­θηκε η Ιερά Μονή Ταξιάρ­χου Μιχαήλ του Ρου­κου­νιώτη Σύμης και ανα­γνω­ρί­στηκε η κυριό­τητά της επί ακι­νή­των της τα οποία κατα­χω­ρή­θη­καν ως δασικά στο Ελλη­νικό Δημόσιο, κατόπιν δήλωσης της Δ/νσης Δασών Δωδε­κα­νή­σου με επί­κληση της Συν­θή­κης Ειρήνης των Παρι­σίων του 1947 και το τεκ­μή­ριο κυριό­τη­τας του Δημο­σίου επί δασών σύμφωνα με τη δασική νομο­θε­σία.

Η απόφαση του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου είναι γενι­κό­τερα σημα­ντική για δύο λόγους.

Κατά πρώτον, παγιώ­νει τη νομο­λο­γία ότι με τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρι­σίων του 1947, το Ελλη­νικό Δημόσιο απέ­κτησε μεν την κυριαρ­χία, δεν απέ­κτησε όμως ανα­γκα­στικά και την κυριό­τητα επί ολό­κλη­ρης της νήσου Σύμης, αλλά απέ­κτησε την κυριό­τητα σε συγκε­κρι­μένα ακίνητα που απο­τε­λούν την δημόσια και ιδιω­τική του περιου­σία, όπως αυτά ανα­φέ­ρο­νται στο Παράρ­τημα της εν λόγω Συν­θή­κης, χωρίς τα παρα­πάνω να αλλοιώ­νουν το εμπράγ­ματο δικαί­ωμα της ιδιο­κτη­σίας που υπήρχε και δια­τη­ρή­θηκε υπέρ ιδιωτών στα υπό­λοιπα ακίνητα.

Επι­προ­σθέ­τως η απόφαση είναι κατα­λυ­τική δημιουρ­γώ­ντας νομο­λο­γία στο Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου, διότι δέχεται ότι με τις τελευ­ταίες τρο­πο­ποι­ή­σεις της δασικής νομο­θε­σίας (άρθρο 110 Ν.4821/2021,ΦΕΚ Α 134/31.07.2021) το τεκ­μή­ριο κυριό­τη­τας υπέρ του Δημο­σίου επί των δασών και εν γένει δασικών εκτά­σεων «δεν ισχύει εις τας περι­φε­ρείας … της Δωδε­κα­νή­σου, πλην των νήσων που ισχύει ο Κτη­μα­το­λο­γι­κός Κανο­νι­σμός».

΄Οπως συγκε­κρι­μένα δέχθηκε το Δικα­στή­ριο, με τη διάταξη αυτή καθιε­ρώ­θηκε νομο­θε­τικά η ορθή ερμη­νευ­τική άποψη για τη νομική θέση των δασών και των εν γένει δασικών εκτά­σεων στις προ­α­να­φε­ρό­με­νες περι­φέ­ρειες, κατά την οποία το Ελλη­νικό Δημόσιο δεν έχει δικαί­ωμα στα δάση και τις εν γένει δασικές εκτά­σεις, μεταξύ άλλων, και στα νησιά των Δωδε­κα­νή­σων (πλην των νήσων που ισχύει ο κτη­μα­το­λο­γι­κός κανο­νι­σμός) και δεν ισχύει στην περί­πτωση αυτή το τεκ­μή­ριο κυριό­τη­τας του Δημο­σίου επί των δασών που προ­βλέ­πε­ται στο από 16-11-1836 β.δ. “περί ιδιω­τι­κών δασών”, με απο­τέ­λε­σμα, προ­κει­μέ­νου περί δασών που βρί­σκο­νται στη Δωδε­κά­νησο (όπως εν προ­κει­μένω η Σύμη) μόνη η επί­κληση από το Δημόσιο και από­δειξη της δασικής μορφής της διεκ­δι­κού­με­νης έκτασης να μην αρκεί για τη θεμε­λί­ωση του δικαιώ­μα­τος κυριό­τη­τάς του σ` αυτήν, αλλά πρέπει σε κάθε συγκε­κρι­μένη περί­πτωση να επι­κα­λεί­ται και να απο­δει­κνύει ότι έγινε κύριο με οποιον­δή­ποτε τρόπο.

Υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι η παρα­πάνω τρο­πο­ποί­ηση της δασικής νομο­θε­σίας, στα τέλη Ιουλίου 2021 και ότι μάλιστα η σχετική αιτιο­λο­γική έκθεση βασί­ζε­ται σε απόφαση του Αρείου Πάγου (458/2016) με την οποία κρίθηκε υπέρ της Ιεράς Μονής Ταξιάρ­χου Μιχαήλ του Πανορ­μίτη Σύμης, ανα­φο­ρικά με τις νησίδες των Σεσκλιών, ότι στα “μη δορυά­λωτα” νησιά της Δωδε­κα­νή­σου, τα πλην δηλ. της Ρόδου και Κω, που ο τούρκος κατα­κτη­τής δεν είχε κυριεύ­σει “με τη σπάθη και το δόρυ”, δεν υπήρξαν δημό­σιες γαίες φύσεως “αρζί μιρί”, ώστε τα κτήματα που κατεί­χαν, νέμο­νταν και εξου­σί­α­ζαν οι κάτοι­κοι των νησιών αυτών, ανήκαν στους ιδιο­κτή­τες τους και ήταν ελεύ­θε­ρης ιδιο­κτη­σίας (“μουλκ”).

Την υπόθεση χει­ρί­στη­καν οι κ.κ. Θεό­δω­ρος και Μιχάλης Παπα­γε­ωρ­γίου.