Παραιτήθηκε ο πρόεδρος του ΣτΕ Νίκος Σακελλαρίου λόγω των διαρροών για τον ασφαλιστικό νόμο Κατρούγκαλου

ην απο­χώ­ρη­σή του από την προ­ε­δρία του ΣτΕ ανα­κοί­νω­σε σε έκτα­κτη συ­νέ­ντευ­ξη Τύπου που πα­ρα­χώ­ρη­σε ο κ. Νίκος Σα­κελ­λα­ρί­ου.

Ο κ. Σα­κελ­λα­ρί­ου ανέ­φε­ρε πως πα­ραι­τεί­ται λόγω των διαρ­ρο­ών των δια­σκέ­ψε­ων για τον ασφα­λι­στι­κό νόμο Κα­τρού­γκα­λου και εξα­πέ­λυ­σε επί­θε­ση ενα­ντί­ον όσων δεν τη­ρούν το δι­κα­στι­κό απόρ­ρη­το κάτι που, όπως είπε, έχει επι­φέ­ρει πλήγ­μα στο ΣτΕ.

Οπως ανέ­φε­ρε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά «στην από­φα­ση μου αυτή κα­τέ­λη­ξα μετά την πρό­σφα­τη πα­ρα­βί­α­ση του απορ­ρή­του της δια­σκέ­ψε­ως του δι­κα­στη­ρί­ου σχε­τι­κά με το νέο ασφα­λι­στι­κό σύ­στη­μα και την εύ­λο­γη ανα­τα­ρα­χή που προ­κά­λε­σε σε ολό­κλη­ρη την ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία. Η αδια­νό­η­τη όσο και απα­ρά­δε­κτη αυτή πα­ρα­βί­α­ση του δι­κα­στι­κού απορ­ρή­του την οποία αδυ­να­τώ να ελέγ­ξω επέ­φε­ρε καί­ριο πλήγ­μα στο κύρος του ΣτΕ και δεν μου επι­τρέ­πει πλέον να ασκώ τα δι­κα­στι­κά μου κα­θή­κο­ντα με την δέ­ου­σα ηρε­μία και νη­φα­λιό­τη­τα. Η ση­με­ρι­νή μου από­φα­ση έστω κι αν απέ­χει λίγες μόνο ημέ­ρες από την υπο­χρε­ω­τι­κή απο­χώ­ρη­σή μου δεν παύει όσο επι­βε­βλη­μέ­νη και αν είναι να απο­τε­λεί μια επώ­δυ­νη από­φα­ση για μένα που δια­νύω το 42ο έτος της δι­κα­στι­κής μου στα­διο­δρο­μί­ας».

«Εχω τη συ­νεί­δη­σή μου ήσυχη καθώς δεν απο­χω­ρώ αμα­χη­τί αφού όλα αυτά τα χρό­νια αγω­νί­στη­κα με τη βο­ή­θεια του Θεού τον αγώνα τον καλό. Η σκέψη μου τώρα στρέ­φε­ται στους απλούς πο­λί­τες που είναι τα θύ­μα­τα των μνη­μο­νί­ων. Οι αντο­χές τους συ­νε­χώς δο­κι­μά­ζο­νται από τα αλ­λε­πάλ­λη­λα μέτρα που λαμ­βά­νο­νται με την επί­κλη­ση του δη­μο­σιο­νο­μι­κού συμ­φέ­ρο­ντος. Ηδη από την εποχή του πρώ­του μνη­μο­νί­ου ορι­σμέ­νοι συ­νά­δελ­φοι μου, με­τα­ξύ των οποί­ων και εγώ, εί­χα­με επι­ση­μά­νει τη μη συμ­βα­τό­τη­τα των ρυθ­μί­σε­ων του μνη­μο­νί­ου με το Σύ­νταγ­μα και εί­χα­με εγκαί­ρως προει­δο­ποι­ή­σει χωρίς να ει­σα­κου­στού­με για την πλήρη επι­κυ­ριαρ­χία του οι­κο­νο­μι­κού επί του θε­σμι­κού που ση­μα­το­δό­τη­σε τη συ­να­κό­λου­θη υπο­χώ­ρη­ση του κρά­τους δι­καί­ου και του κοι­νω­νι­κού κρά­τους. Τα χρό­νια που ακο­λού­θη­σαν οι αντο­χές όλων μας δο­κι­μά­στη­καν ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο από τα νε­ό­τε­ρα μνη­μό­νια που επέ­βα­λαν και άλλα οι­κο­νο­μι­κά μέτρα που συ­νο­δεύ­τη­καν από μειώ­σεις μι­σθών και συ­ντά­ξε­ων», πρό­σθε­σε ο κ. Σα­κελ­λα­ρί­ου.

Ολό­κλη­ρη η δή­λω­ση:

«Στην από­φα­σή μου αυτή κα­τέ­λη­ξα μετά την πρό­σφα­τη πα­ρα­βί­α­ση του απορ­ρή­του της δια­σκέ­ψε­ως του Δι­κα­στη­ρί­ου σχε­τι­κά με το νέο ασφα­λι­στι­κό σύ­στη­μα και την εύ­λο­γη ανα­τα­ρα­χή που προ­κά­λε­σε σε ολό­κλη­ρη την ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία.

Η αδια­νό­η­τη όσο και απα­ρά­δε­κτη αυτή πα­ρα­βί­α­ση του δι­κα­στι­κού απορ­ρή­του, την οποία αντι­κει­με­νι­κά αδυ­να­τώ να ελέγ­ξω, επέ­φε­ρε καί­ριο πλήγ­μα στην αξιο­πι­στία και το κύρος του θε­σμού του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας και δεν μου επι­τρέ­πει, πλέον, να εξα­κο­λου­θή­σω να ασκώ τα δι­κα­στι­κά μου κα­θή­κο­ντα με την δέ­ου­σα ηρε­μία και νη­φα­λιό­τη­τα.

Η ση­με­ρι­νή από­φα­σίς μου – έστω και αν απέ­χει λίγες μόνον ημέ­ρες από την υπο­χρε­ω­τι­κή απο­χώ­ρη­σή μου από την υπη­ρε­σία δεν παύει – όσο επι­βε­βλη­μέ­νη και αν είναι – να απο­τε­λεί μία πολύ επώ­δυ­νη από­φα­ση, για μένα που δια­νύω το 42ο έτος της δι­κα­στι­κής μου στα­διο­δρο­μί­ας, έχο­ντας αφιε­ρώ­σει τα πε­ρισ­σό­τε­ρα χρό­νια της ζωής μου στην υπη­ρε­σία του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας, έναν θεσμό, τον οποίο αγαπώ και θα συ­νε­χί­σω να αγαπώ μέχρι το τέλος της ζωής μου .

Έχω τη συ­νεί­δη­σή μου ήσυχη, διότι δεν απο­χω­ρώ αμα­χη­τί, αφού όλα αυτά τα χρό­νια αγω­νί­σθη­κα, με τη βο­ή­θεια του Θεού, τον αγώνα τον καλό.

Τη στιγ­μή, όμως, αυτή η σκέ­ψις μου στρέ­φε­ται στους απλούς πο­λί­τες, που είναι τα θύ­μα­τα των μνη­μο­νί­ων και της κλι­μα­κού­με­νης επι­κυ­ριαρ­χί­ας του οι­κο­νο­μι­κού πα­ρά­γο­ντος επί του θε­σμι­κού, οι αντο­χές των οποί­ων συ­νε­χώς δο­κι­μά­ζο­νται από τα αλ­λε­πάλ­λη­λα οι­κο­νο­μι­κά μέτρα, που λαμ­βά­νο­νται με την επί­κλη­ση του λε­γο­μέ­νου δη­μο­σιο­νο­μι­κού συμ­φέ­ρο­ντος και που συ­νε­πά­γο­νται υπέ­ρο­γκες γι αυ­τούς επι­βα­ρύν­σεις, λόγω του σω­ρευ­τι­κού τους χα­ρα­κτή­ρος.

Ήδη, από την εποχή του πρώ­του μνη­μο­νί­ου, ορι­σμέ­νοι συ­νά­δελ­φοί μου με­τα­ξύ των οποί­ων και εγώ, εί­χα­με, με τις μειο­ψη­φί­ες μας επι­ση­μά­νει, τη μή συμ­βα­τό­τη­τα των ρυθ­μί­σε­ων του μνη­μο­νί­ου με το Σύ­νταγ­μα και εί­χα­με, εγκαί­ρως, προει­δο­ποι­ή­σει, χωρίς δυ­στυ­χώς να ει­σα­κου­στού­με, για την επερ­χό­με­νη πλήρη επι­κυ­ριαρ­χία του οι­κο­νο­μι­κού επί του θε­σμι­κού, που επη­ρέ­α­σε, καί­ρια, το σύ­νο­λο σχε­δόν της κρα­τι­κής δρά­σε­ως και ση­μα­το­δό­τη­σε την συ­να­κό­λου­θη υπο­χώ­ρη­ση του Κρά­τους Δι­καί­ου και του Κοι­νω­νι­κού Κρά­τους.

Τα χρό­νια που ακο­λού­θη­σαν, οι αντο­χές όλων μας δο­κι­μά­σθη­καν ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο από τα νε­ώ­τε­ρα μνη­μό­νια που επέ­βα­λαν τη λήψη και νέων επώ­δυ­νων οι­κο­νο­μι­κών μέ­τρων, που συ­νο­δεύ­θη­καν από τις συ­νε­χείς μειώ­σεις μι­σθών και συ­ντά­ξε­ων.

Οι κα­τα­στά­σεις αυτές, οδή­γη­σαν το Δι­κα­στή­ριο στην έκ­δο­ση σει­ράς απο­φά­σε­ων της Ολο­με­λεί­ας του σχε­τι­κά με την μή πε­ραι­τέ­ρω μεί­ω­ση των συ­ντά­ξε­ων και την θε­σμι­κή θω­ρά­κι­ση των προ­σώ­πων, που είναι επι­φορ­τι­σμέ­να με βα­σι­κές απο­στο­λές του Κρά­τους, όπως η εθνι­κή άμυνα, η ασφά­λεια, η υγεία, η παι­δεία και η δι­καιο­σύ­νη.

Φρο­νού­με, ότι τα δι­κα­στι­κά αυτά προη­γού­με­να και οι εγ­γυ­ή­σεις που ετέ­θη­σαν με αυτά, δέν μπο­ρούν, χωρίς να πα­ρα­βιά­ζε­ται το Σύ­νταγ­μα, να αγνοη­θούν ούτε, πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο, να πα­ρα­καμ­φθούν από το νο­μο­θέ­τη, με το πρό­σχη­μα της κα­ταρ­τί­σε­ως ενός νέου ασφα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος μέσω του επα­νυ­πο­λο­γι­σμού όλων, των μέχρι σή­με­ρα, απο­νε­μη­θει­σών συ­ντά­ξε­ων – πράγ­μα που θέτει τους ήδη συ­ντα­ξιού­χους σε κα­θε­στώς πλή­ρους ανα­σφα­λεί­ας, κατά πα­ρά­βα­ση της αρχής της εμπι­στο­σύ­νης – και μέσω της ει­σα­γω­γής, σε συ­νάρ­τη­ση, πά­ντο­τε, με τον επα­νυ­πο­λο­γι­σμό, ενός νέου τρό­που υπο­λο­γι­σμού των εφε­ξής απο­νε­μο­μέ­νων συ­ντά­ξε­ων, μέτρα που οδη­γούν, με μα­θη­μα­τι­κή ακρί­βεια, σε πε­ραι­τέ­ρω μεί­ω­ση του ύψους των συ­ντά­ξε­ων, το οποίο, όμως, έχει ήδη δια­μορ­φω­θεί, μετά τις αλ­λε­πάλ­λη­λες πε­ρι­κο­πές τους, σε ιδιαί­τε­ρα χα­μη­λό επί­πε­δο.

Σε αντί­θε­τη πε­ρί­πτω­ση, εκτι­μού­με, ότι είναι πλέον ή ορα­τός ο κίν­δυ­νος πε­ραι­τέ­ρω μειώ­σε­ως του ύψους των απο­νε­μο­μέ­νων συ­ντά­ξε­ων, με τε­λι­κό απο­τέ­λε­σμα την πλήρη εξα­θλί­ω­ση όλων των συ­ντα­ξιού­χων.

Αναμ­φι­βό­λως, ευ­ρι­σκό­με­θα προ μιας πολύ δυ­σχε­ρούς κα­τα­στά­σε­ως, η οποία, όμως, ευ­ελ­πι­στού­με ότι θα αντι­με­τω­πι­σθεί με τον κα­λύ­τε­ρο δυ­να­τό τρόπο, για μία ακόμη φορά, από την ανε­ξάρ­τη­το ελ­λη­νι­κή Δι­καιο­σύ­νη, στην οποία με­τα­κυ­λί­ε­ται, πα­γί­ως, από την εκά­στο­τε πο­λι­τι­κή εξου­σία, η επί­λυ­σις των πιο ση­μα­ντι­κών προ­βλη­μά­των της Χώρας.

Εκ­φρά­ζου­με, τέλος, τη βε­βαιό­τη­τα ότι « έχουν γνώ­σιν οι φύ­λα­κες» και ότι οι δι­κα­στι­κοί λει­τουρ­γοί του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας θα αρ­θούν στο ύψος των πε­ρι­στά­σε­ων, αντα­πο­κρι­νό­με­νοι στην ιστο­ρι­κή πα­ρά­δο­ση του Σώ­μα­τος.

Επο­μέ­νως, πρέ­πει όλοι να εξα­κο­λου­θή­σου­με να εμπι­στευό­με­θα την Δι­καιο­σύ­νη και τους λει­τουρ­γούς της, τε­λού­ντες πά­ντο­τε εν πλήρη επι­γνώ­σει του γε­γο­νό­τος, ότι «Υπάρ­χουν ακόμη δι­κα­σταί εις τας Αθή­νας».

Αθήνα, 16 Μαΐου 2018

 

Πηγή: Κα­θη­με­ρι­νή