Γιώργος Νικητιάδης : Φίλιππος Ολυμπίτης, στάση ζωής – Yπόδειγμα για όλους

Με βαθύ­τατη θλίψη και ανεί­πωτη συγκί­νηση απο­χαι­ρετώ, έναν ξεχω­ρι­στό άνθρωπο, έναν αυθε­ντικό αγω­νι­στή της ζωής και της κοι­νω­νίας, έναν πολύ­τιμο φίλο τον Φίλιππο Ολυ­μπίτη. Η απώλειά του είναι απώλεια για όλη την Κάλυμνο, για τον χώρο της κοι­νω­νι­κής προ­σφο­ράς, για τον τόπο που υπη­ρέ­τησε με ανι­διο­τέ­λεια, ήθος και πάθος.

Ο Φίλιπ­πος αφιέ­ρωσε τη ζωή του στην υπε­ρά­σπιση των ατόμων με ανα­πη­ρία, όχι με λόγια, αλλά με πράξεις. Ήταν η ψυχή και η κινη­τή­ριος δύναμη του Συλ­λό­γου ΑμεΑ Καλύ­μνου, ένας φορέας που, χάρη στη δική του επιμονή και καθη­με­ρινή προ­σπά­θεια, απέ­κτησε φωνή, παρου­σία και ρόλο. Η προ­σφορά του στα κοινά της Καλύ­μνου και κυρίως στο ευαί­σθητο πεδίο της στή­ρι­ξης των Ατόμων με Ανα­πη­ρία υπήρξε πολύ­πλευρη, διαρκής και ανι­διο­τε­λής. Ήταν η ψυχή του ΕΕΕΕΚ Καλύ­μνου, του Ειδικού Σχο­λείου, που αγκά­λιασε σαν το σπίτι του. Πίστεψε σε μια κοι­νω­νία χωρίς απο­κλει­σμούς και πάλεψε για αυτή με συνέ­πεια και αξιο­πρέ­πεια μέχρι την τελευ­ταία του πνοή. Είναι τραγική ειρω­νεία, μα ίσως και θεϊκή συγκυ­ρία, πως ο Φίλιπ­πος έφυγε μέσα στη Μεγάλη Εβδο­μάδα. Η παρά­δοση μας λέει πως εκείνοι που φεύγουν αυτές τις ιερές μέρες, δεν περνούν από Κρίση, γιατί ανα­χω­ρούν την ώρα που ο Χριστός βαδίζει τον δικό Του Γολγοθά. Ο Φίλιπ­πος, που κου­βά­λησε τον σταυρό των άλλων για χρόνια, συνο­δοι­πο­ρεί τώρα, με ειρήνη και φως, στην Ανά­σταση

Είχε έγνοια για κάθε συνάν­θρωπό του που δοκι­μα­ζό­ταν, διεκ­δι­κούσε τα αυτο­νό­ητα σε μια πολι­τεία που συχνά αγνο­ούσε, και δεν σιώπησε ποτέ μπροστά στην αδικία. Η στάση ζωής του, η συνέ­πειά του, και η ηθική του πυξίδα απο­τε­λούν παρά­δειγμα προς μίμηση για όλους μας.  Ο Φίλιπ­πος δεν δίστασε να εκτεθεί, να ηγηθεί, να βάλει πλάτη. Ανέλαβε ευθύνες στη δημόσια ζωή ως δημο­τι­κός σύμ­βου­λος, με μονα­δικό του στόχο την προ­ά­σπιση των δικαιω­μά­των των συμπο­λι­τών του, πάντα με νηφα­λιό­τητα, με επι­χει­ρή­ματα, με σεβασμό στον θεσμικό του ρόλο και με προ­σή­λωση στον άνθρωπο.

Προ­σω­πι­κώς είχα τη μεγάλη τύχη να τον γνωρίσω από κοντά και να βιώσω τη σπάνια ποιό­τητα του χαρα­κτήρα του. Ήταν από τους ανθρώ­πους που όταν σου σφίγ­γουν το χέρι, νιώθεις ότι είσαι σε καλά χέρια. Ειλι­κρι­νής, ευθύς, γεν­ναίος, γεμάτος καλο­σύνη, χωρίς καμία διάθεση αυτο­προ­βο­λής, αλλά με βαθιά συναί­σθηση καθή­κο­ντος. Το κενό που αφήνει είναι δυσα­να­πλή­ρωτο. Η παρα­κα­τα­θήκη του όμως τερά­στια. Το έργο του δεν τελειώ­νει με την απουσία του. Αντι­θέ­τως, μας δεσμεύει όλους, φίλους, συνερ­γά­τες, θεσμούς, να συνε­χί­σουμε τον αγώνα του. Να μην αφή­σουμε να σβήσει η φλόγα της προ­σφο­ράς και της κοι­νω­νι­κής ευαι­σθη­σίας που εκείνος άναψε.

Στην οικο­γέ­νειά του, εκφράζω τα πιο ειλι­κρινή και βαθιά μου συλ­λυ­πη­τή­ρια.

Καλό ταξίδι, Φίλιππε. Η μνήμη σου θα μείνει άσβεστη και το έργο σου οδηγός για όλους μας. Ας είναι ελαφρύ το χώμα της Καλύ­μνι­κης γης…