Ακης Παπακώστας: «Η ιδέα για το Winter Camp που προσελκύει χιλιάδες κόσμου γεννήθηκε μέσα σε ένα καφενείο»

Κύριε Παπα­κώ­στα, πώς ξεκί­νησε η ιδέα του Winter Camp Ιστρίου για να φτάσει σήμερα να προ­σελ­κύει χιλιά­δες κόσμου;

Αυτή η ιδέα ξεκί­νησε πριν από 12 χρόνια, όταν καθό­μα­σταν μια παρέα στην Ίστριο, στο χωριό μας. Κατα­γό­μα­στε όλοι οι διορ­γα­νω­τές από την Ίστριο και μια ημέρα που καθό­μα­σταν στο καφε­νείο του χωριού έπεσε η ιδέα στο τραπέζι: τι μπο­ρούμε να κάνουμε για να φέρουμε κόσμο στο χωριό, κάτι δια­φο­ρε­τικό. Θέσαμε αυτή την ιδέα, εμπνευ­σμέ­νοι και από το ορεινό φεστι­βάλ που γινόταν στην Ιγκο στα Λάερμα, στο οποίο συμ­με­τεί­χαμε και ως σύλ­λο­γος. Θεω­ρή­σαμε ως το ιδα­νι­κό­τερο σημείο για αυτή την ιδέα αυτή την τοπο­θε­σία, η οποία ήταν μια παρα­τη­μένη μάντρα, με μπάζα και σκου­πί­δια… Ξοδέ­ψαμε ατε­λεί­ω­τες ώρες εθε­λο­ντι­κής εργα­σίας για να την καθα­ρί­σουμε και χρόνο με τον χρόνο φτάσαμε στο σημείο που είναι σήμερα. Ξεκι­νή­σαμε λοιπόν εκεί την πρώτη χρονιά σαν παρέα μπορώ να πω, ήμασταν 40-50 άτομα, δεν ήμασταν παρα­πάνω. Χρόνο με τον χρόνο φτάσαμε εδώ που φτάσαμε

Φέτος πάντως ήταν η διορ­γά­νωση με τη μεγα­λύ­τερη συμ­με­τοχή.

Σωστά. Φέτος στή­θη­καν περίπου 800 με 1.000 αντί­σκηνα, που σημαί­νει ότι του­λά­χι­στον 3.000 άτομα κατα­σκή­νω­σαν εκεί. Όσον αφορά στον κόσμο που πέρασαν ως επι­σκέ­πτες μαζί με τους κατα­σκη­νω­τές, ήταν πάνω από 8.000 με 9.000 άτομα.

Αυτή την εξέλιξη και αυτή την αντα­πό­κριση του κόσμου, όταν ξεκι­νούσε αυτή η παρέα πριν από 12 χρόνια, μπο­ρού­σατε να τη φαντα­στείτε;

Σίγουρα όχι. Κάθε χρόνο έρχεται όλο και περισ­σό­τε­ρος κόσμος. Πριν από 12 χρόνια ούτε μπο­ρού­σαμε να φαντα­στούμε ότι θα υπήρχε τόσο μεγάλο ενδια­φέ­ρον. Πέρυσι είχαμε τον διπλά­σιο κόσμο από πρό­περσι. Φέτος είχαμε τον διπλά­σιο κόσμο από πέρυσι. Τώρα, του χρόνου, αν έχουμε διπλά­σιο κόσμο από φέτος, τότε σίγουρα δεν θα επαρκεί ο δια­θέ­σι­μος χώρος.

Ποιοι σας στη­ρί­ζουν σε αυτή την προ­σπά­θεια;

Όλο αυτό είναι μια αλυσίδα, ας το πούμε έτσι, που σίγουρα ξεκι­νάει από τους τοπι­κούς φορείς, από την Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου και τον Δήμο Ρόδου. Όλα αυτά τα χρόνια η στήριξή τους είναι πολύ­τιμη στο υλικό κομμάτι. Μετά είναι οι χορηγοί, τόσο σε τρόφιμα όσο και σε ποτά-αναψυκτικά. Είναι οι εθε­λο­ντές για τις δρα­στη­ριό­τη­τες. Τα μουσικά σχήματα επίσης συμ­με­τέ­χουν αφι­λο­κερ­δώς, από νωρίς το μεση­μέρι μέχρι αργά το βράδυ καθ’ όλο το τρι­ή­μερο. Ο σημα­ντι­κό­τε­ρος κρίκος της αλυ­σί­δας για μένα είναι οι εθε­λο­ντι­κές ομάδες, γιατί όλα αυτά τα χρόνια αν δεν είχαμε τις εθε­λο­ντι­κές ομάδες να είναι εκεί μαζί μας όλο το τρι­ή­μερο, δεν θα μπο­ρούσε να γίνει τίποτα. Όσα υλικά, όσα τρόφιμα και ποτά κι αν υπήρχαν, αν δεν υπήρχαν οι ομάδες αυτές να μας στη­ρί­ζουν, τίποτα δεν θα μπο­ρούσε να υλο­ποι­η­θεί. Χωρίς την ΕΘΟΜΑΚ Σαλάκου, την ΕΠΟΜΕΑ να φρο­ντί­ζει για την κυκλο­φο­ρία και την ασφά­λεια του χώρου, την ΕΘ.Ο.Γεν­να­δίου, τη Malona discovery, τη Λέσχη 4χ4, τους Σαμα­ρεί­τες για την υγειο­νο­μική κάλυψη και άλλες ομάδες, δεν θα μπο­ρούσε να είχε γίνει τίποτα. Ασφαλώς και με τη στήριξη της Λέσχης Αρχι­μα­γεί­ρων Δωδε­κα­νή­σου και Κυκλά­δων που μαγει­ρεύ­ουν για μας όλο το τρι­ή­μερο.

Ποιες ηλικίες είναι αυτές που αντα­πο­κρί­νο­νται σε αυτό το κάλεσμα;

Πλέον αντα­πο­κρί­νο­νται όλες οι ηλικίες. Στην αρχή δεν ήταν όλες οι ηλικίες, ήταν πιο νεαρά άτομα και δεν είχε πολλές οικο­γέ­νειες, δεν είχε πολλά παιδιά. Η μεγα­λύ­τερη επι­τυ­χία της εκδή­λω­σής μας είναι πως έχουμε κατα­φέ­ρει να έρχο­νται πολλές οικο­γέ­νειες. Αυτό μας κάνει πολύ χαρού­με­νους, να βλέ­πουμε τα παιδιά να είναι κοντά μας και οι δρα­στη­ριό­τη­τες για τα παιδιά να έχουν τόσο μεγάλη συμ­με­τοχή.

Τώρα βέβαια το φεστι­βάλ αυτό είναι πλέον σημείο ανα­φο­ράς σε όλη την Ελλάδα.

Ναι, πράγ­ματι είναι σημείο ανα­φο­ράς σε όλη την Ελλάδα, γιατί υπάρχει κόσμος που ενδια­φέ­ρε­ται να έρθει στο φεστι­βάλ και δεν δια­μέ­νει στη Ρόδο, είτε πρό­κει­ται για Ροδίτες που μένουν αλλού, σε άλλες πόλεις, αλλά ακόμα και για κατα­σκη­νω­τές που έρχο­νται στο νησί απο­κλει­στικά για το τρι­ή­μερο κάμπινγκ. Οι περισ­σό­τε­ροι που ταξι­δεύ­ουν στη Ρόδο για το φεστι­βάλ γνω­ρί­ζουν ότι η ημε­ρο­μη­νία κάθε χρόνο είναι το δεύτερο παρα­σκευο­σαβ­βα­το­κύ­ριακο κάθε Μαρτίου. Άρα μπορούν να κάνουν εγκαί­ρως τον προ­γραμ­μα­τι­σμό τους και να κλεί­σουν εισι­τή­ρια ή να φρο­ντί­σουν την άδειά τους, το πρό­γραμμά τους κλπ. Είναι σημα­ντικό να πούμε ότι το Ιστριος Winter Camp είναι το μονα­δικό μουσικό κατα­σκη­νω­τικό φεστι­βάλ στην Ελλάδα που διορ­γα­νώ­νε­ται χειμώνα και χωρίς οικο­νο­μι­κές συναλ­λα­γές.

Και υπάρ­χουν άνθρω­ποι που έρχο­νται κάθε χρόνο επί 12 χρόνια και κάθε χρόνο έρχο­νται και νέοι κατα­σκη­νω­τές.

Ναι. Εμείς το ξεκι­νή­σαμε για τη δική μας παρέα, για να περνάμε καλά, και πλέον, ναι μεν περνάμε καλά, αλλά τρέ­χουμε πολύ καθ’ όλο το τρι­ή­μερο. Προ­σπα­θούμε να καλύ­ψουμε όλες τις ανάγκες που προ­κύ­πτουν.

Τον στόχο, την εξέλιξη αυτή του φεστι­βάλ, εσείς πώς τη φαντά­ζε­στε;

Ο στόχος ακόμα δεν έχει τεθεί για του χρόνου. Σε μια πρώτη συζή­τηση που κάναμε, σκε­φτή­καμε ότι κάτι πρέπει να κάνουμε για να χωρέσει ο κόσμος του χρόνου, να είναι πιο άνετος. Το καλό στην όλη υπόθεση είναι ότι οι τοπικοί φορείς, καθ’ όλο το τρι­ή­μερο, και από τον Δήμο και από την Περι­φέ­ρεια, ήταν εκεί μαζί μας, ήρθαν, δεν πέρασαν απλά. Συζη­τή­σαμε, δια­σκε­δά­σαμε και είδαν πώς λει­τουρ­γεί η εκδή­λωση και όλη τη δουλειά που έχουμε κάνει. Είδαν ποια πράγ­ματα χρειά­ζο­νται βελ­τί­ωση και μας υπο­σχέ­θη­καν, και ο Δήμος και η Περι­φέ­ρεια, ότι θα πράξουν ανα­λό­γως.

Και φαντά­ζο­μαι ότι και ο σχε­δια­σμός είναι πολύ­μη­νος.

Σίγουρα, του­λά­χι­στον τέσ­σε­ρις μήνες πριν υπάρχει ένας προ­γραμ­μα­τι­σμός.

Και δου­λεύ­ετε όλοι εθε­λο­ντικά, κ. Παπα­κώ­στα;

Ασφαλώς, όλα είναι εθε­λο­ντικά. Δεν έχει κερ­δο­σκο­πικό χαρα­κτήρα, γιατί δεν έχει έσοδα, ούτε ο Πολι­τι­στι­κός Σύλ­λο­γος ούτε, αυτο­νό­ητα, οι εθε­λο­ντές. Κατά τη διάρ­κεια της εκδή­λω­σης, απα­γο­ρεύ­ο­νται όλες οι οικο­νο­μι­κές συναλ­λα­γές.

Άρα, τους ανθρώ­πους που εργά­ζο­νται εκεί, τους ενώνει ο τρόπος δια­σκέ­δα­σης, η αγάπη για τη φύση και η ιδέα που ξεκί­νησε πριν από 12 χρόνια σε ένα καφε­νείο.

Ναι, ακριβώς.

Είναι μεγάλος ο αριθμός των ανθρώ­πων που έρχο­νται και από άλλες περιο­χές;

Αυτό δεν μπορώ να το ξέρω ακριβώς, αλλά μπορώ να σας πω ότι μέσα στον χρόνο δέχομαι τηλε­φω­νή­ματα από δια­φο­ρε­τικά άτομα που ρωτούν τι θα γίνει, αν θα γίνει κλπ. Θεωρώ ότι χρόνο με τον χρόνο, ο αριθμός αυτός σίγουρα αυξά­νε­ται.

Είναι, όμως, εντυ­πω­σιακό κ. Παπα­κώ­στα, πόσοι άνθρω­ποι έχουν την ανάγκη να ξεφύ­γουν από την καθη­με­ρι­νό­τητα, από την πόλη, από τα δια­με­ρί­σματά τους για να περά­σουν ένα τρι­ή­μερο ή όσο χρόνο μπορούν να δια­θέ­σουν μέσα στη φύση.

Πραγ­μα­τικά, και αυτό μας το δηλώ­νουν και οι ίδιοι εκεί που μιλάμε. Οπως σας είπα, γινό­μα­στε μια παρέα. Δηλαδή, σίγουρα θα ανταλ­λά­ξουμε μια κου­βέ­ντα ο ένας με τον άλλον, θα καθί­σουμε γύρω από τη φωτιά, θα συστη­θούμε, θα μιλή­σουμε, θα ανταλ­λά­ξουμε απόψεις… Είναι μια διέ­ξο­δος από την καθη­με­ρι­νό­τητα και, επίσης, πολλοί το βλέπουν ως μια από τις τελευ­ταίες εξόδους πριν από τη σεζόν.

Εσείς, που είστε στον αρχικό πυρήνα των διορ­γα­νω­τών, πώς το σχο­λιά­ζετε όλο αυτό μεταξύ σας;

Υπάρχει μεγάλη ικα­νο­ποί­ηση, διότι οι κόποι μας αντα­μεί­βο­νται. Και η αντα­μοιβή δεν είναι οικο­νο­μική – και ούτε πρέπει πάντα να είναι οικο­νο­μική. Εμείς είμαστε χρόνια στον σύλλογο, έχουμε περάσει όλοι από το Δ.Σ. του Πολι­τι­στι­κού Συλ­λό­γου σε διά­φο­ρες θέσεις, αλλά και από άλλες θέσεις που αφορούν το χωριό μας, είτε στην εκκλη­σία είτε στον αθλη­τικό σύλλογο είτε στο τοπικό συμ­βού­λιο, είμαστε όλοι ενεργοί για το χωριό μας. Οι περισ­σό­τε­ροι, από το 2005, έχουμε περάσει από όλες τις θέσεις. Όταν ξεκί­νησε ο Πολι­τι­στι­κός Σύλ­λο­γος Ιστρίου, αν θυμάστε, ξεκι­νή­σαμε πολύ δυνα­μικά, με συναυ­λίες και πολύ μεγάλα ονόματα, όπως ο Βασίλης Παπα­κων­στα­ντί­νου, ο Σωκρά­της Μάλαμας, ο Κώστας Μακε­δό­νας και πολλοί άλλοι. Από τότε μέχρι σήμερα, ουσια­στικά, είμαστε η ίδια παρέα που συνε­χί­ζει τις δράσεις στο χωριό μας.

Και είναι και η από­δειξη ότι, όταν υπάρχει θέληση, διάθεση και πρόθεση, όλα είναι δυνατά, διότι μιλάμε για ένα μικρό χωριό που κατά­φερε τόσα πολλά.

Μιλάμε για ένα χωριό 40 μόνιμων κατοί­κων και, αν θυμάμαι καλά, περίπου 250 εγγε­γραμ­μέ­νων. Με τη σωστή παρέα και τα κατάλ­ληλα άτομα, όλα μπορούν να γίνουν. Για να φτά­σουμε εδώ, δεν ασχο­λού­νται όλοι με όλα. Έχουμε κάποιους ρόλους. Αν κάποια στιγμή χρειά­ζε­ται κάποιος βοήθεια, τότε παρεμ­βαί­νουμε οι υπό­λοι­ποι. Αλλά είμαστε όλοι μαζί.

Αυτή η παρέα βρί­σκε­στε όλο τον χρόνο;

Είμαστε όλοι παιδιά από το χωριό, βρι­σκό­μα­στε φυσικά και τον χειμώνα, πολλές φορές και τις καθη­με­ρι­νές. Έχουμε συγ­γε­νι­κές σχέσεις μεταξύ μας, έχουμε φιλίες, κου­μπα­ριές… Περνάμε χρόνο μαζί, και οι συζη­τή­σεις μας περι­στρέ­φο­νται γενικά γύρω από πολι­τι­στι­κές δράσεις και το τι μπο­ρούμε να κάνουμε καλύ­τερο για το χωριό μας – το Πάσχα, για παρά­δειγμα, ή τα Χρι­στού­γεννα. Δεν κάνουμε μόνο το τρι­ή­μερο κάμπινγκ· προ­σπα­θούμε να κάνουμε κι άλλα πράγ­ματα. Ο Πολι­τι­στι­κός Σύλ­λο­γος Ιστρίου απο­τε­λεί­ται μόνο από γυναί­κες, οι οποίες ουσια­στικά οι περισ­σό­τε­ρες είναι οι σύζυγοί μας. Και πρέπει να σας πω ότι αρχικά, πριν παντρευ­τούμε, δεν τις ενθου­σί­αζε η ιδέα του χωριού, και τώρα που είναι στον σύλλογο θέλουν να πηγαί­νουν στο χωριό πιο τακτικά από εμάς – και μάλιστα, χωρίς να είναι καν από το χωριό!