Ως «καθαρό κυνισμό» επικρίνει ο Φάιμαν τις αποφάσεις της ομάδας του Βίζεγκραντ

Ως «καθαρό κυνισμό» επι­κρί­νει ο ομο­σπον­δια­κός καγκε­λά­ριος της Αυστρίας, Βέρνερ Φάιμαν, τις απο­φά­σεις της χθε­σι­νής συνόδου των τεσ­σά­ρων χωρών της «oμάδας του Βίζε­γκραντ» (Ουγ­γα­ρία, Πολωνία, Σλο­βα­κία και Τσεχία) στην Πράγα, για την ανακοπή της προ­σφυ­γι­κής ροής με την περι­χα­ρά­κωση της Δια­δρο­μής των Βαλ­κα­νίων,ακόμη και με κλεί­σιμο των συνόρων της ΠΓΔΜ και της Βουλ­γα­ρίας προς την Ελλάδα.

O καγκε­λά­ριος τονίζει πως δεν είναι δυνατόν οι χώρες αυτές να μην ανα­λαμ­βά­νουν τις ευθύνες τους, να μπλο­κά­ρουν με τη στάση τους μία δίκαιη κατα­νομή των προ­σφύ­γων και να προ­κα­λούν μία καθυ­στέ­ρηση στα σχέδια της ΕΕ για την αντι­με­τώ­πιση του προ­σφυ­γι­κού ρεύ­μα­τος.

Αυτή η Ομάδα δεν πρέπει τώρα να πανη­γυ­ρί­ζει, ότι συμ­φω­νούμε σε μία δια­σφά­λιση των συνόρων στην ΠΓΔΜ, γιατί αυτό δεν πρό­κει­ται να γράψει μία ένδοξη σελίδα στα βιβλία της ιστο­ρίας, σημειώ­νει ο Βέρνερ Φάιμαν σε δηλώ­σεις του, που δημο­σιεύει η αυστριακή εφη­με­ρίδα «Κρόνεν Τσάι­τουνγκ»,

Στη συνέ­χεια διε­ρω­τή­θηκε για το «τι θα γίνει όταν τον Μάιο θα πεινούν στο συνο­ριακό φράχτη της ΠΓΔΜ 100.000 πρό­σφυ­γες, άραγε θα πανη­γυ­ρί­ζουμε και τότε ακόμη τη σκλη­ρό­τητα του Ούγγρου πρω­θυ­πουρ­γού».

Σύμφωνα με τον ίδιο, είναι σαφές πως η Αυστρία πρέπει να προ­ε­τοι­μα­στεί για ένα επόμενο κύμα προ­σφύ­γων διότι, όπως ανα­φέ­ρει, η ΠΓΔΜ μετά από κάποια στιγμή δεν θα μπορεί να αντέξει την πίεση, και θα κατα­φθά­νουν πάλι στα αυστριακά σύνορα περισ­σό­τε­ροι αιτού­ντες άσυλο, και ως εκ τούτου θα πρέπει να υπάρξει ήδη από τώρα κατά το δυνατόν καλύ­τερη προ­ε­τοι­μα­σία της αστυ­νο­μίας και του στρατού.

Ο Αυστρια­κός καγκε­λά­ριος και αρχηγός των Σοσιαλ­δη­μο­κρα­τών γίνεται σαφέ­στε­ρος και απέ­να­ντι στο εσω­τε­ρικό του κόμ­μα­τός του σημειώ­νο­ντας χαρα­κτη­ρι­στικά πως «όταν ένας καπε­τά­νιος έχει ένα παγό­βουνο μπροστά στο καράβι του, δεν ωφελεί να κρα­τή­σει την πορεία του, γι’ αυτό πρέπει να είμαστε ρεα­λι­στές, και αυτό γίνεται σε μία δημο­κρα­τία, ότι δηλαδή μερικές φορές κανείς πρέπει να κάνει κάτι, το οποίο σίγουρα δεν το θέλει».