“Μονάχη ἔγνοια ἡ γλῶσσα μου στὶς ἀμμουδιὲς τοῦ Ὁμήρου…”

«Τὴ γλῶσ­σα μοῦ ἔδω­σαν ἑλ­λη­νι­κή.

τὸ σπίτι φτω­χι­κὸ στὶς ἀμ­μου­δι­ὲς τοῦ Ὁμή­ρου…

Μο­νά­χη ἔγνοια ἡ γλῶσ­σα μου στὶς ἀμ­μου­δι­ὲς τοῦ Ὁμή­ρου…»

Ο ποι­η­τής του ήλιου και του Ελ­λη­νι­κού φωτός, Οδυσ­σέ­ας Ελύ­της, δίνει δια­χρο­νι­κή απά­ντη­ση στους «ρή­το­ρες», στους «σο­φούς» και στους «άρ­χο­ντες» της πο­λι­τεί­ας που αλ­λοί­μο­νο δια­χω­ρί­ζουν γλώσ­σα και νησιά με βήμα στην οδό της εσχά­της προ­δο­σί­ας, έστω από απώ­λεια προ­σα­να­το­λι­σμού, ελέω χα­λα­σμέ­νης πυ­ξί­δας, απε­ρί­σκε­πτα, έστω και κατά λάθος. Αί­σχος να εκ­στο­μί­ζε­ται δη­λη­τή­ριο για τις Θερ­μο­πύ­λες του Αι­γαί­ου, που τους βρά­χους τους, φυ­λάτ­τουν άν­θρω­ποι που δεν έχουν πρό­σβα­ση ούτε στα στοι­χειώ­δη, αλλά βρί­σκο­νται εκεί γιατί ρέει στις φλέ­βες τους αίμα Ελ­λη­νι­κό και Ελ­λη­νι­κή είναι η ψυχή τους.

Τι να πει κα­νείς για τις δη­λώ­σεις του κ. Κώστα Ζου­ρά­ρι, υφυ­πουρ­γού Παι­δεί­ας, όπως κυ­κλο­φό­ρη­σαν στον Τύπο «Και να χά­σου­με με­ρι­κά νησιά δεν πει­ρά­ζει. Τα νησιά θα τα ξα­να­παίρ­νου­με πά­ντο­τε. Τη γλώσ­σα έχει ση­μα­σία να μην μας πά­ρουν». Ως δια­νο­ού­με­νος και άν­θρω­πος του πνεύ­μα­τος – γι’ αυτό και δεν δι­καιο­λο­γεί­ται – γνω­ρί­ζει καλά ότι ούτε την Κων­στα­ντι­νού­πο­λη πή­ρα­με πίσω, ούτε τη Σμύρ­νη, ούτε την Ίμβρο και την Τέ­νε­δο, ούτε την κα­τε­χό­με­νη σή­με­ρα από τα τουρ­κι­κά στρα­τεύ­μα­τα Κύπρο… Το «πάλι με χρό­νια με και­ρούς πάλι δικά μας θα ‘ναι» ανή­κει στα πα­ρα­μύ­θια. Ίσως υπο­στη­ρί­ξει κά­ποιος ότι το κί­νη­τρό του ήταν «καλό» γιατί ήθελε να το­νί­σει πως δεν πρέ­πει να χά­σου­με τη γλώσ­σα και την Ελ­λη­νι­κό­τη­τα του λόγου μας ως έθνος και ως φυλή, όμως η εκτρο­πή του, σε άλλα νο­ή­μα­τα και άλλα μη­νύ­μα­τα οδη­γεί σε εκτρο­χια­σμό και κα­τα­στρο­φή. Τι εν­νο­εί άραγε, δεν πει­ρά­ζει να χά­σου­με κά­ποια νησιά, σα να ομι­λεί για στρα­γά­λια… Ήθελε να μι­λή­σει για τη γλώσ­σα, ας μι­λού­σε. Να πει για τα greekglish, να πει για την κα­θη­με­ρι­νή κα­κο­ποί­η­ση και έν­δεια της κα­θο­μι­λου­μέ­νης που πα­ντα­χό­θεν βάλ­λε­ται, πε­ριο­ρί­ζε­ται και οπι­σθο­χω­ρεί, αφή­νο­ντας πίσω τον πα­λαιό της πλού­το; Ναι. Για τα νησιά μας όμως ΟΧΙ!

Με τη Συν­θή­κη των Πα­ρι­σί­ων τον Απρί­λιο του 1947 η Δω­δε­κά­νη­σος πα­ρα­χω­ρή­θη­κε στην Ελ­λά­δα κατά πλήρη κυ­ριαρ­χία και εν­σω­μα­τώ­θη­κε στον Εθνι­κό κορμό. Η Συν­θή­κη αυτή υπε­γρά­φη με­τα­ξύ της Ιτα­λί­ας και των συμ­μα­χι­κών δυ­νά­με­ων με τις λε­πτές ισορ­ρο­πί­ες της επο­χής μέσα από στρο­βι­λι­σμό δι­πλω­μα­τί­ας, γε­ω­πο­λι­τι­κής και συμ­φε­ρό­ντων η πλά­στιγ­γα έγει­ρε ορια­κά αλλά δι­καί­ως προς την πλευ­ρά της Ελ­λά­δος, πράγ­μα σπά­νιο αλλά ηθικά ορθό. Η Ιτα­λία κατά τη λήξη του Β’ Πα­γκο­σμί­ου Πο­λέ­μου, δεν πε­ρι­λαμ­βα­νό­ταν τύ­ποις στους ητ­τη­μέ­νους του πο­λέ­μου αφού μετά την πτώση του φα­σι­σμού στρά­φη­κε κατά των λοι­πών δυ­νά­με­ων του άξονα. Με­γά­λη και μακρά ανά­λυ­ση απαι­τεί­ται για όλα αυτά αλλά ας κρα­τή­σου­με ως συ­μπέ­ρα­σμα ότι το κυ­ριό­τε­ρο κρι­τή­ριο της «εν­σω­μά­τω­σης» και της απε­λευ­θέ­ρω­σης των νη­σιών της Δω­δε­κα­νή­σου ήταν η Ελ­λη­νι­κή γλώσ­σα και η Ελ­λη­νι­κό­τη­τά τους ανά τους αιώ­νες.

Τα­ξι­δεύ­ο­ντας στο χρόνο ως το σή­με­ρα, έχου­με τα νησιά μας Ελ­λη­νι­κά και ελεύ­θε­ρα παρά τις πο­λε­μι­κές ιαχές, τις απει­λές και τις ανι­στό­ρη­τες διεκ­δι­κή­σεις της Τουρ­κί­ας που ει­ρή­σθω εν πα­ρό­δω, δεν συμ­με­τεί­χε στην σύ­να­ψη της Συν­θή­κης Ει­ρή­νης των Πα­ρι­σί­ων, ούτε μπο­ρεί να την επι­κα­λε­στεί για θέ­μα­τα απο­στρα­τι­κο­ποί­η­σης ως τρίτη μη συμ­βαλ­λό­με­νη χώρα που δεν έλαβε καν μέρος στον Β’ Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο που αι­μα­το­κύ­λη­σε την πα­τρί­δα μας και την αν­θρω­πό­τη­τα.

Κα­νείς δεν έχει δι­καί­ω­μα για λο­γο­παί­γνια με τους Άγιους Ελ­λη­νι­κούς βρά­χους του αρ­χι­πε­λά­γους. Στα Ίμια φτά­σα­με ως την πύλη του πο­λέ­μου για μια πέτρα κα­τα­με­σής του πέ­λα­γου. Έτσι έπρε­πε να γίνει. Ανήκω στους πολ­λούς που πι­στεύ­ουν ότι κακώς δεν πε­ρά­σα­με την πύλη, μέ­νο­ντας με πικρό με­τέ­ω­ρο βήμα και τις «γκρί­ζες ζώνες» που κα­νείς στα νησιά μας δεν απο­δέ­χε­ται. Έπρε­πε να δοθεί επι­τέ­λους, μια ισχυ­ρή απά­ντη­ση στην επι­βου­λή Ελ­λη­νι­κής γης, θά­λασ­σας ή αέρα καθώς «θέλει αρε­τήν και τόλ­μην η ελευ­θε­ρία». Πά­ντο­τε αυτός ο λαός και αυτή η χώρα φύ­λατ­τε Θερ­μο­πύ­λες και δια­τή­ρη­σε στους αιώ­νες Ελ­λη­νι­κά γλώσ­σα και νησιά! Υπο­χω­ρώ­ντας συ­νέ­χεια ποτέ δεν κερ­δί­ζεις. «Εις οιω­νός άρι­στος αμύ­νε­σθαι περί πά­τρης».

Θυ­μά­μαι έντο­να τη νύχτα των Ιμίων, όπως χι­λιά­δες νη­σιώ­τες, όταν μας ξύ­πνη­σε το βράδυ η Πα­τρί­δα, χτυ­πώ­ντας την πόρτα μας για να μας επι­δώ­σει στις δύο τα ξη­με­ρώ­μα­τα, φύλλο πο­ρεί­ας για να ανα­λά­βου­με οπλι­σμό και θέ­σεις μάχης. Δεν δια­βά­ζα­με φι­λο­σο­φία ή γραμ­μα­τι­κή της Ελ­λη­νι­κής γλώσ­σας, όπως οι «δια­νο­ού­με­νοι», εκα­το­ντά­δες χι­λιό­με­τρα μα­κριά, στο κρά­τος των Αθη­νών και τα με­γά­λα αστι­κά κέ­ντρα, αλλά φο­ρέ­σα­με την τι­μη­μέ­νη στολή του Ελ­λη­νι­κού Στρα­τού έτοι­μοι να υπε­ρα­σπι­στού­με τη Ση­μαία, τους Βω­μούς και τις Εστί­ες μας… Πολ­λοί έκλα­ψαν το πρωί όταν μας ει­δο­ποί­η­σαν στις μο­νά­δες και στους χώ­ρους δια­σπο­ράς ότι η κρίση έληξε και θα γυ­ρί­σου­με πίσω. Όχι, δεν ήταν πο­λε­μο­χα­ρείς όσοι ένιω­σαν έτσι, ήταν απλοί άν­θρω­ποι, οι­κο­γε­νειάρ­χες, νέοι ή με­γα­λύ­τε­ροι που τους είχε συ­νε­πά­ρει ο πα­τριω­τι­σμός και η φλόγα της υπε­ρά­σπι­σης πα­τρί­δας, αξιο­πρέ­πειας, νη­σιού και οι­κο­γέ­νειας. Κα­νείς δεν θέλει πο­λέ­μους και αι­μα­το­χυ­σί­ες, όμως αυτά είναι τα νησιά μας κύριε Ζου­ρά­ρι που κά­ποιους δεν πει­ρά­ζει να δώ­σου­με σε αυ­τούς που τα ζη­τούν. Δε πα­ρα­δί­δου­με τα νησιά, τα σπί­τια και τις οι­κο­γέ­νειές μας σε κα­νέ­ναν. Ας τα κρα­τή­σου­με Ελ­λη­νι­κά στους αιώ­νες και ας μην μι­λά­με τα Ελ­λη­νι­κά του κυ­ρί­ου Ζου­ρά­ρι αλλά την κα­θη­με­ρι­νή γλώσ­σα που ακού­γε­ται στους δρό­μους, τις πλα­τεί­ες και στα σχο­λεία του Αι­γαί­ου μας και αντη­χεί Ελ­λά­δα. Τα νησιά και η γλώσ­σα είναι ψυχή και πα­τρί­δα.