Κραυγή αγωνίας των Τούρκων αξιωματικών: «Κινδυνεύει η ζωή μας εάν γυρίσουμε…»

Στα χέρια των αρε­ο­πα­γι­τών η τύχη τους – Τονί­ζουν ότι δεν απο­πει­ρά­θη­καν να δολο­φο­νή­σουν τον Ερντο­γάν, ενώ δηλώ­νουν εμπι­στο­σύνη στην Ελλη­νική Δικαιο­σύνη

Στα χέρια των αρε­ο­πα­γι­τών είναι πλέον η τύχη των οκτώ Τούρκων αξιω­μα­τι­κών οι οποίοι μία ημέρα μετά το απο­τυ­χη­μένο πρα­ξι­κό­πημα της 15ης Ιουλίου 2016 στη γείτονα προ­σγειώ­θη­καν με στρα­τιω­τικό ελι­κό­πτερο στην Αλε­ξαν­δρού­πολη.

Με ενυ­πό­γραφη επι­στολή τους απο­κλει­στικά προς το «ΘΕΜΑ», οι οκτώ Τούρκοι αξιω­μα­τι­κοί περι­γρά­φουν λεπτό προς λεπτό την κινη­μα­το­γρα­φική από­δρασή τους από τα πυρά κατά τη διάρ­κεια της από­πει­ρας πρα­ξι­κο­πή­μα­τος στη γείτονα, τις εντολές που είχαν εκείνο το βράδυ και την επίθεση που δέχθη­καν ενώ είχαν κληθεί να παρα­λά­βουν με ελι­κό­πτερο τραυ­μα­τίες. «Δεν έχουμε εμπλοκή σε κάποιο έγκλημα, πιστεύ­ουμε στην Ελλη­νική Δικαιο­σύνη. Μας έβαλαν την ετικέτα του προδότη επειδή ήρθαμε στην Ελλάδα. Χωρίς δίκη, είμαστε κατη­γο­ρού­με­νοι και έχει ήδη εκδοθεί ετυ­μη­γο­ρία για μας», είναι το μήνυμα που στέλ­νουν με την επι­στολή τους.

Το θέμα της έκδοσης των οκτώ Τούρκων αξιω­μα­τι­κών εξε­λίσ­σε­ται σε θρίλερ για γερά νεύρα και ταυ­τό­χρονα έχει απο­κτή­σει πολι­τι­κές και διπλω­μα­τι­κές δια­στά­σεις. Η Αγκυρα επι­μέ­νει στην έκδοσή τους και την ίδια ώρα έχει ξεκι­νή­σει γαϊ­τα­νάκι συνο­μι­λιών με τηλε­φω­νι­κές επι­κοι­νω­νίες μεταξύ του υπουρ­γού Εξω­τε­ρι­κών Νίκου Κοτζιά με τον ομόλογό του Μεβλούτ Τσα­βού­σο­γλου. Ακο­λού­θησε αντί­στοιχη συνο­μι­λία μεταξύ του Ελληνα πρω­θυ­πουρ­γού Αλέξη Τσίπρα και του Τούρκου προ­έ­δρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντoγάν. Χαρα­κτη­ρι­στική, δε, του κλί­μα­τος που έχει δια­μορ­φω­θεί ήταν η αντί­δραση του Τούρκου υπουρ­γού Εξω­τε­ρι­κών που επέ­μεινε στην άμεση έκδοση των «8», αμέσως μόλις έγινε γνωστή η πρώτη δικα­στική απόφαση για τη μη έκδοσή τους. Το Συμ­βού­λιο Εφετών της Αθήνας είχε εκδώσει αντί­θε­τες απο­φά­σεις ως προς την έκδοση των οκτώ αξιω­μα­τι­κών στην Τουρκία. Δύο δια­φο­ρε­τι­κές συν­θέ­σεις του δικα­στι­κού συμ­βου­λίου απο­φά­σι­σαν ομόφωνα πέντε Τούρκοι αξιω­μα­τι­κοί να μην εκδο­θούν, αντί­θετα, άλλη σύνθεση έκρινε ότι οι τρεις πρέπει να εκδο­θούν. Για τις δύο πρώτες περι­πτώ­σεις ο προϊ­στά­με­νος της Εισαγ­γε­λίας Εφετών Αντώνης Λιώγας άσκησε εφέσεις, υπο­στη­ρί­ζο­ντας πως το Συμ­βού­λιο Εφετών «έσφαλε περί την εκτί­μηση των απο­δεί­ξεων» και ότι οι πέντε Τούρκοι έπρεπε να εκδο­θούν. Μετά τις αντί­θε­τες απο­φά­σεις του Συμ­βου­λίου Εφετών, τον τελικό λόγο θα έχει ο Αρειος Πάγος στο επόμενο διά­στημα.

Η Αγκυρα ζητεί την έκδοσή τους προ­κει­μέ­νου να δικα­στούν για τα αδι­κή­ματα: α) της παρά­βα­σης του Τουρ­κι­κού Συντάγ­μα­τος με βία και κατα­να­γκα­σμό, β) της από­πει­ρας ανθρω­πο­κτο­νίας κατά του προ­έ­δρου της Τουρ­κι­κής Δημο­κρα­τίας, γ) του εγκλή­μα­τος κατά του νομο­θε­τι­κού οργάνου και κατά της κυβέρ­νη­σης και δ) κατά της δια­κε­κρι­μέ­νης αρπαγής (ελι­κο­πτέ­ρου) από κοινού από περισ­σό­τερα από ένα άτομα και με όπλο κατά τις νυκτε­ρι­νές ώρες. Ενώπιον του Εφε­τείου οι Τούρκοι αξιω­μα­τι­κοί, παρου­σία των δικη­γό­ρων τους Χρίστου Μυλω­νό­που­λου και Ομηρου Ζέλιου, απηύ­θυ­ναν έκκληση στους Ελληνες δικα­στές να μην τους εκδώ­σουν στην Τουρκία, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι «κιν­δυ­νεύει η ζωή μας» και ότι στη χώρα τους δεν πρό­κει­ται να έχουν δίκαιη δίκη. Οπως δηλώνει στο «ΘΕΜΑ» ο κ. Ζέλιος: «Είμαι πολύ ικα­νο­ποι­η­μέ­νος που η Ελλη­νική Δικαιο­σύνη, όπως απο­δει­κνύ­ε­ται, στέ­κε­ται στο ύψος των περι­στά­σεων και μάλιστα σε μια τόσο εξαι­ρε­τική και ιδιαί­τερη περί­πτωση», τονί­ζο­ντας ότι «στην εν λόγω υπόθεση δεν κρί­νε­ται μόνο η ζωή αυτών των άτυχων πραγ­μα­τικά ανθρώ­πων, αλλά και η παγκό­σμια εικόνα της χώρας μας, όσον αφορά στην προ­ά­σπιση των ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των και στην εφαρ­μογή των σχε­τι­κών διεθνών συν­θη­κών».

Με μπα­γλαμά στο Ολυ­μπιακό Χωριό 

Στρα­τιω­τική πει­θαρ­χία κυριαρ­χεί στον χώρο του Αστυ­νο­μι­κού Τμή­μα­τος του Ολυ­μπια­κού Χωριού, όπου φιλο­ξε­νού­νται οι οκτώ. Ο ένας προ­σπα­θεί να παίξει στο μπα­γλα­μα­δάκι ένα τρα­γούδι της πατρί­δας του, ενώ ο άλλος, λάτρης της κλα­σι­κής μου­σι­κής, παίζει βιολί. Αλλοι θυμού­νται και σκι­τσά­ρουν τα παιδιά τους – ένας έχει βρέφος μόλις 6 μηνών, ενώ άλλος άφησε πίσω την έγκυο γυναίκα του… Καθη­με­ρινά τηρούν ημε­ρο­λό­γιο σε ένα μπλε μαθη­τικό τετρά­διο όπου κατα­γρά­φουν τα πάντα: ποιους συνά­ντη­σαν, τι τους είπαν, πού τους μετα­φέ­ρουν, τι γίνεται κάθε μέρα που περνά κ.λπ. Οι έξι είναι πιλότοι και οι δύο μηχα­νι­κοί. Ολοι ανήκουν σε νατοϊκή ομάδα διά­σω­σης, ενώ κάποιοι εξ αυτών έχουν βρα­βευ­τεί για το έργο τους και τη συμ­με­τοχή τους σε επι­χει­ρή­σεις διά­σω­σης στο Αφγα­νι­στάν και στην Αλβανία. Η ένταξή τους στην Αερο­πο­ρία της γει­το­νι­κής χώρας δεν τους εμπό­δισε να ασχο­λη­θούν και με επι­στη­μο­νι­κούς τομείς, όπως είναι η Φιλο­σο­φία της Ιστο­ρίας και η Διοί­κηση Επι­χει­ρή­σεων.

Οι Σου­λεϊ­μάν Οζκαϊ­νάκσι, Φερου­ντούμ Τζαμπάν, Αμπ­ντου­λάχ Γετίκ, Ουγκούρ Ουτσάν, Μεσούτ Φιράτ, Μπιλάλ Κου­ρου­γκούλ, Γκεν­τσάι Μπα­γιούκ και Αχμέτ Γκιου­ζέλ, ηλικίας από 34 έως 41 ετών, περι­γρά­φουν στο «ΘΕΜΑ» την από­δρασή τους, μιλούν για τις προσ­δο­κίες τους από την Ελλη­νική Δικαιο­σύνη και δεν κρύβουν τους φόβους για το μέλλον των οικο­γε­νειών τους στην Τουρκία. Οπως λένε, οι κατη­γο­ρίες σε βάρος τους είναι αβά­σι­μες και αυτό προ­κύ­πτει και από τα στοι­χεία που έστει­λαν οι αρχές της Τουρ­κίας στην Ελλάδα. «Δεν πήγαμε ποτέ στον Μαρμαρά να δολο­φο­νή­σουμε τον Τούρκο πρόεδρο», δηλώ­νουν κατη­γο­ρη­μα­τικά. «Είμαστε Τούρκοι αξιω­μα­τι­κοί που φύγαμε από τη χώρα μας σε μια απέλ­πιδα προ­σπά­θεια μετά τα γεγο­νότα που δια­δρα­μα­τί­στη­καν τη νύχτα 15ης Ιουλίου του 2016 και τα οποία δεν είναι ακόμη γνωστό από ποιον σχε­διά­στη­καν και ποιος θα καρ­πω­θεί τα προ­νό­μια από τα όσα εκείνο το βράδυ έλαβαν χώρα», λένε στις πρώτες γραμμές της επι­στο­λής τους και προ­σθέ­τουν: «Κλη­θή­καμε να μετα­βούμε στη βάση μας, ενώ κάποιοι από εμάς έτρωγαν βραδινό με την οικο­γέ­νειά τους και κάποιοι έπαιζαν με τα παιδιά τους. Είναι σύνηθες για μας να ψάχνουμε και να δια­σώ­ζουμε πιλό­τους, ειδικά στην Κων­στα­ντι­νού­πολη. Υπήρχαν πολλές προει­δο­ποι­ή­σεις για τρο­μο­κρα­τι­κές επι­θέ­σεις στην Κων­στα­ντι­νού­πολη τις τελευ­ταίες ημέρες».

Οι «8» μιλούν για τις εντολές που έλαβαν και τους πυρο­βο­λι­σμούς που δέχτη­καν. Γράφουν χαρα­κτη­ρι­στικά: «Εκείνο το βράδυ πήραμε εντολή να μετα­φέ­ρουμε τραυ­μα­τι­σμέ­νους πολίτες σε μια στρα­τιω­τική βάση, όπου περί­με­ναν ασθε­νο­φόρα. Ενώ προ­σπα­θού­σαμε να παρα­λά­βουμε τους τραυ­μα­τίες, κάποιος πυρο­βό­λησε τα ελι­κό­πτερά μας και κατα­λά­βαμε ότι είχαμε δεχθεί πυρά. Οταν προ­σγειω­θή­καμε στη στρα­τιω­τική βάση, αντι­λη­φθή­καμε ότι υπήρχε από­πειρα πρα­ξι­κο­πή­μα­τος. Μετά τη συνει­δη­το­ποί­ηση της κατά­στα­σης προ­σπα­θή­σαμε να επι­κοι­νω­νή­σουμε με τους ανω­τέ­ρους μας. Λάβαμε εντολή να παρα­μεί­νουμε εκεί που βρι­σκό­μα­σταν εξαι­τίας της ανα­σφά­λειας στη δική μας βάση. Και περι­μέ­ναμε μέχρι το πρωί. Δεν υπήρχαν στρα­τιώ­τες ή αξιω­μα­τι­κοί σε εκείνη τη βάση, με εξαί­ρεση τους αξιω­μα­τι­κούς που είχαν υπη­ρε­σία και τους φρου­ρούς. Ηταν περίπου ξημέ­ρωμα όταν ακού­σαμε πυρο­βο­λι­σμούς από το σημείο της πύλης. Η Αστυ­νο­μία και κάποιοι πολίτες πυρο­βο­λού­σαν μέσα στη βάση. Ημασταν απρο­στά­τευ­τοι. Τα πυρά τους μας πλη­σί­α­ζαν. Αν και δεν είχαμε όπλα και ήμασταν απρο­στά­τευ­τοι, συνέ­χι­σαν να μας πυρο­βο­λούν. Εάν κάποιος παρα­κο­λου­θή­σει βίντεο στο YouTube, θα γίνει ξεκά­θαρο το πώς δεχθή­καμε την επίθεση και πώς επι­βιώ­σαμε από αυτή. Με δυσκο­λία κατα­φέ­ραμε να δρα­πε­τεύ­σουμε και να φύγουμε από το Τοπ Κιουλέ, όπου περι­μέ­ναμε μέχρι το πρωί. Σκε­φτή­καμε μόνο την επι­βί­ωσή μας αλλά και να επι­στρέ­ψουμε στη βάση μας. Ημασταν σε κατά­σταση σοκ και ποτέ δεν περι­μέ­ναμε κάτι σαν και αυτό. Σκε­φτό­μα­σταν ότι το πρωί όλα θα είναι όλα εντάξει και ότι θα πάμε στα σπίτια μας. Διότι ποτέ δεν είχαμε εμπλοκή σε κάποιο έγκλημα.

Αν και κάθε στιγμή προ­σπα­θού­σαμε να επι­κοι­νω­νή­σουμε με τη βάση μας, δεν κατα­φέ­ραμε να βρούμε κανέναν. Απο­φα­σί­σαμε να προ­σγειω­θούμε σε ασφαλές μέρος κοντά στη βάση μας, αλλά μακριά από κατοι­κη­μένη περιοχή. Προ­σγειω­θή­καμε σε ένα δάσος, όπου μπο­ρέ­σαμε να εκτι­μή­σουμε την κατά­σταση και να σκε­φτούμε πιο καθαρά. Καλέ­σαμε ξανά τους ανω­τέ­ρους μας αλλά και πάλι δεν κατα­φέ­ραμε να επι­κοι­νω­νή­σουμε. Σκε­φτή­καμε ότι και εκείνοι θα είναι στην ίδια κατά­σταση που εμείς αντι­με­τω­πί­σαμε στη βάση, όπου δεχτή­καμε την επίθεση. Οταν ελέγ­ξαμε τα νέα από τα κινητά μας σοκα­ρι­στή­καμε. Υπήρχαν φωτο­γρα­φίες και βίντεο από ημί­γυ­μνους στρα­τιώ­τες που τους χτυ­πού­σαν στους δρόμους, τους απο­κε­φά­λι­ζαν, τους λίν­τσαρε το πλήθος και τους πετού­σαν από τη γέφυρα του Βοσπό­ρου.

Ολα αυτά τα πράγ­ματα συνέ­βη­σαν μπροστά από το αστυ­νο­μικό τμήμα. Ενώ εμείς σκε­φτό­μα­σταν να επι­στρέ­ψουμε στη βάση μας και ότι τα πάντα θα είναι εντάξει, αντι­λη­φθή­καμε ότι οι ζωές μας βρί­σκο­νται σε σοβαρό κίνδυνο. Δεν μπο­ρού­σαμε να απο­φα­σί­σουμε τι να κάνουμε. Είμαστε στρα­τιώ­τες και περι­μέ­ναμε για ώρες να επι­στρέ­ψουμε στη βάση μας χωρίς να μπο­ρούμε να επι­κοι­νω­νή­σουμε με κάποιον ανώτερό μας για να πάρουμε εντολές. Κατα­λά­βαμε ότι δεν μπο­ρού­σαμε να πούμε σε κανέναν ότι είμαστε αθώοι. Μπορεί να αντι­με­τω­πί­ζαμε τα ίδια πράγ­ματα που είχαμε δει στις ειδή­σεις. Θα είχαμε μια αντι­με­τώ­πιση που δεν μας άξιζε. Σκε­φτή­καμε όλοι τις φτωχές ζωές μας, τις οικο­γέ­νειές μας, τα παιδιά μας, με τα οποία ήμασταν μαζί πριν από 7 με 8 ώρες. Για διά­στημα περίπου μιας ώρας δεν μπο­ρού­σαμε ούτε να μιλή­σουμε μεταξύ μας. Ολο το βράδυ επι­κοι­νω­νού­σαμε με τις οικο­γέ­νειές μας και τους είπαμε ότι δεν έχουμε ανα­μει­χθεί πουθενά και ότι θα είμαστε όλοι μαζί το πρωί. Ωστόσο, ήταν απίθανο αφού είδαμε τι είχε συμβεί. Για 4 με 5 ώρες προ­σπα­θού­σαμε να δούμε τι θα κάνουμε. Απο­φα­σί­σαμε να μη μεί­νουμε στη χώρα διότι οι ζωές μας ήταν σε κίνδυνο.

«Μας έβαλαν την ετικέτα του προδότη»

Ηρθαμε στην Ελλάδα, όπου θα μπο­ρούσε να υπάρχει ανε­ξάρ­τητη Δικαιο­σύνη, σεβα­σμός στα ανθρώ­πινα δικαιώ­ματα και θα μπο­ρού­σαμε να έχουμε μια δίκαιη δίκη σε μια ευρω­παϊκή χώρα. Οταν μπήκαμε στη χώρα, προ­σγειω­θή­καμε σε αερο­δρό­μιο. Παρα­δο­θή­καμε στο ευρω­παϊκό δικα­στικό σύστημα και ακόμη πιστεύ­ουμε σε αυτό. Τις πρώτες ημέρες εδώ στην Ελλάδα υπήρξαν πολλές ψεύ­τι­κες ειδή­σεις για εμάς, όπως ότι πήγαμε στον Μαρμαρά προ­κει­μέ­νου να δολο­φο­νή­σουμε τον πρόεδρο, ότι συνα­ντη­θή­καμε με έναν πρά­κτορα της CIA και ότι τον φέραμε στην Ελλάδα, ότι επι­τε­θή­καμε στο Ιμραλί, το νησί όπου κρα­τή­θηκε ο Οτσαλάν, κ.ά. […] Μας έβαλαν την ετικέτα του προδότη επειδή ήρθαμε στην Ελλάδα. Χωρίς δίκη είμαστε κατη­γο­ρού­με­νοι και έχει ήδη εκδοθεί ετυ­μη­γο­ρία για μας. Κανείς δεν σκέ­φτηκε για την αθω­ό­τητά μας. Οι οικο­γέ­νειές μας δέχθη­καν ισχυρές πιέσεις και βίωσαν ψυχο­λο­γι­κές δυσκο­λίες που ακόμη συνε­χί­ζο­νται. Για ημέρες στην Τουρκία ήμασταν κατη­γο­ρού­με­νοι για πολλά πράγ­ματα, χωρίς καμία βάση. Εχουμε όμως ακόμη υπομονή, διότι πιστεύ­ουμε ότι μια μέρα η αλήθεια θα απο­κα­λυ­φθεί. Μέχρι τώρα ζήσαμε έντιμα και θα συνε­χί­σουμε έτσι.

«Αβά­σι­μες οι κατη­γο­ρίες»

Πιστεύ­ουμε στην ελλη­νική Δικαιο­σύνη. Οποιο και αν είναι το απο­τέ­λε­σμα, πιστεύ­ουμε ότι θα έχουμε δίκαιη δίκη. Βλέ­πο­ντας τους φακέ­λους που ήρθαν από την Τουρκία, δια­πι­στώ­σαμε ότι υπάρ­χουν πολλές άσχετες, αβά­σι­μες κατη­γο­ρίες. Από τα στοι­χεία είναι προ­φα­νές ότι δεν παρα­βιά­σαμε κανέναν νόμο ούτε καν τμήμα αυτού, όπως ο εισαγ­γε­λέας ανέφερε στο δικα­στή­ριο. Ολοι μας έχουμε οικο­γέ­νειες και παιδιά και παλεύ­ουμε για τις ζωές τους. Κάποιος από εμάς έχει μωρό έξι μηνών, κάποιος ενός έτους και κάποιοι περι­μέ­νουν μωρό. Δεν αξίζει σε αυτά τα παιδιά να ζουν χωρίς τους πατε­ρά­δες τους. Είναι προ­φα­νές ότι είμαστε αθώοι. Δεν θέλουμε να κατα­στρέ­ψουμε τις ζωές των οικο­γε­νειών μας. Πιστεύ­ουμε ότι η ανθρώ­πινη ζωή και το δικαί­ωμα στη ζωή με τίμιο τρόπο ξεπερ­νάνε κάθε πολι­τικό ζήτημα. Πιστεύ­ουμε στην ανε­ξάρ­τητη Ελλη­νική Δικαιο­σύνη».

protothema.gr