Οι «ρατσιστές της διπλανής πόρτας» στη νέα ακροδεξιά της Γερμανίας

Δια­νο­ού­με­νοι συντη­ρη­τι­κοί, ευσε­βείς χρι­στια­νοί, θυμω­μέ­νοι με την πολι­τική τάξη

Δεν μιλάμε για νεο­να­ζι­στές τρα­μπού­κους και χού­λι­γκαν, με ξυρι­σμένα κεφάλια και σβά­στι­κες στα μπράτσα. Ούτε καν για τους ρατσι­στές του αντι­με­τα­να­στευ­τι­κού κινή­μα­τος Pegida. To νέο φαι­νό­μενο είναι πιο ήπιο αλλά δυνη­τικά πιο επι­κίν­δυνο. Γιατί η «Νέα Δεξιά» συσπει­ρώ­νει ανθρώ­πους της «διπλα­νής πόρτας», «ανη­συ­χού­ντες Γερ­μα­νούς» που νιώθουν φόβο, οργή και μίσος για τους ξένους.

Κατα­λύ­της για την άνοδο αυτής της ακρο­δε­ξιάς κίνησης είναι το κύμα των προ­σφύ­γων. Οι θια­σώ­τες της «Νέας Δεξιάς» πιστεύ­ουν ότι η καγκε­λά­ριος «πρόδωσε τον λαό» απο­δε­χό­μενη 1 εκα­τομ­μύ­ριο πρό­σφυ­γες, μου­σουλ­μά­νους από τη Συρία, το Ιράκ και το Αφγα­νι­στάν.

Τα κρού­σματα της ακρο­δε­ξιάς βίας είναι σε άνοδο, με τους εμπρη­σμούς σε ξενώνες προ­σφύ­γων σχεδόν καθη­με­ρινό φαι­νό­μενο. Και παρ’ όλο που οι δεκάδες χιλιά­δες εθε­λο­ντές που προ­σφέ­ρουν βοήθεια στους πρό­σφυ­γες κυριαρ­χούν ακόμη, ένα νέο κίνημα της Ακρο­δε­ξιάς γνω­ρί­ζει επι­τυ­χία – και είναι πολύ πιο επι­δέ­ξιο και ελκυ­στικό από τους προ­κα­τό­χους του.

Στο παρελ­θόν η γερ­μα­νική Ακρο­δε­ξιά είχε οπαδούς στον περι­θω­ριακό υπό­κο­σμο. Νεαρούς εξτρε­μι­στές με ποινικό μητρώο, ξυρι­σμένα κεφάλια, μαύρα δερ­μά­τινα μπουφάν και μπότες – τύπους που είχαν δυσκο­λία να χτυ­πή­σουν τις λέξεις «Αίμα & Τιμή» στα χέρια τους χωρίς ένα ορθο­γρα­φικό λάθος.

Αλλά η Νέα Δεξιά βγαίνει από το αστικό κέντρο της κοι­νω­νίας και περι­λαμ­βά­νει δια­νο­ου­μέ­νους με συντη­ρη­τι­κές αξίες, ευσε­βείς χρι­στια­νούς και κόσμο που έχει θυμώσει με την πολι­τική τάξη, την ελίτ, το σύστημα.

Το νέο κίνημα προ­σελ­κύει επίσης ανθρώ­πους που θα μπο­ρού­σαν αλλιώς να περι­γρα­φούν ως συμπα­θού­ντες της Αρι­στε­ράς: θαυ­μα­στές του Πούτιν, για παρά­δειγμα, ακτι­βι­στές κατά της παγκο­σμιο­ποί­η­σης και ριζο­σπα­στι­κούς ειρη­νι­στές. Κινή­σεις που δεν ανήκαν στο ίδιο στρα­τό­πεδο στο παρελ­θόν έχουν δια­μορ­φώ­σει τώρα μαζί ένα ηχηρό κίνημα δια­μαρ­τυ­ρίας, που έχει ριζο­σπα­στι­κο­ποι­ή­σει το κλίμα με δια­δη­λώ­σεις και ψηφια­κές επι­θέ­σεις στο Δια­δί­κτυο.

Το 1 εκα­τομ­μύ­ριο πρό­σφυ­γες που ήρθε στη Γερ­μα­νία το 2015 ενεργεί ως κατα­λύ­της για αυτή τη νέα κίνηση της Ακρο­δε­ξιάς. Πίσω από τη «Νέα Δεξιά» βρί­σκε­ται ο φόβος για τους ξένους, για το ότι η χώρα «κατα­κλύ­ζε­ται» από αυτούς. Αυτός είναι που φέρνει όλο και περισ­σό­τε­ρους «ανή­συ­χους πολίτες» στις τάξεις της κάθε μέρα.

Η γερ­μα­νική κοι­νω­νία φαί­νε­ται πιο ταραγ­μένη και ανήσυχη από ό,τι εδώ και πολύ καιρό. Σε έρευνα του ινστι­τού­του TNS Forschung το 84% των ερω­τη­θέ­ντων δήλωσε ότι ο μεγάλος αριθμός των προ­σφύ­γων που έρχο­νται σήμερα στη Γερ­μα­νία θα οδη­γή­σει σε «μόνιμες αλλαγές» στη χώρα.

Το 54% είπε ότι ο κίν­δυ­νος της τρο­μο­κρα­τίας είναι υψη­λό­τε­ρος λόγω της εισροής των προ­σφύ­γων και το 51% πιστεύει ότι τα ποσοστά της εγκλη­μα­τι­κό­τη­τας θα αυξη­θούν. Το 41% ανη­συ­χεί ότι θα αυξηθεί και η ανεργία.

Η γερ­μα­νική «Νέα Δεξιά» ακο­λου­θεί μια στρα­τη­γική παρό­μοια με εκείνη του Εθνικού Μετώπου της Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία: φοράει ένα φιλικό πρόσωπο στον ρατσι­σμό. Οι οπαδοί δεν φαί­νο­νται πια σαν εξτρε­μι­στές ακρο­δε­ξιοί. Μοιά­ζουν περισ­σό­τερο με τον άκακο «συντη­ρη­τικό της διπλα­νής πόρτας».

Το κίνημα μπορεί να το δει κανείς εν δράσει κάθε Κυριακή στις 4 το από­γευμα στο Πλάουεν, κοντά στη Λειψία στην Ανα­το­λική Γερ­μα­νία, ακριβώς την ώρα που ανάβουν τα αστρα­φτερά φώτα της χρι­στου­γεν­νιά­τι­κης αγοράς στο ιστο­ρικό κέντρο της πόλης.

Οι διορ­γα­νω­τές της εβδο­μα­διαίας συγκέ­ντρω­σης «Είμαστε Γερ­μα­νία» έχουν ένα ακρο­α­τή­ριο από μερικές χιλιά­δες ανθρώ­πους. Σκοπός της εκδή­λω­σης είναι να δώσει βήμα σε καθη­με­ρι­νούς πολίτες, μια ιδέα που έχει τις ρίζες της στην εποχή λίγο πριν από την κατάρ­ρευση της Ανα­το­λι­κής Γερ­μα­νίας.

Ο Χίλμαρ Μπρά­ντε­μαν είναι ο πρώτος που παίρνει το μικρό­φωνο. Ελαιο­χρω­μα­τι­στής από το Πλάουεν, είναι ο ιδρυτής του τοπικού συλ­λό­γου, και ξεκι­νάει λέγο­ντας ότι δεν έχει τίποτε ενα­ντίον των αλλο­δα­πών. «Αλλά παρα­καλώ, όχι εδώ στο Πλάουεν. Δεν θέλω να δω την πόλη μου να γεμίζει με γυναί­κες με μπούρ­κες και μαντί­λες» λέει.

Το κοινό χει­ρο­κρο­τεί και ξεσπά σε επευ­φη­μίες όταν ο Μπρά­ντε­μαν λέει ότι δεν πρέπει να δίνο­νται κρατικά επι­δό­ματα στους πρό­σφυ­γες. Στη συνέ­χεια ανα­πτύσ­σει τις ανη­συ­χίες του για την εγκλη­μα­τι­κό­τητα που προ­κα­λούν οι ξένοι. «Πρέπει να απε­λα­θούν αμέσως!» φωνάζει. Το πλήθος τον ακούει εκστα­τικό.

Το ΒΗΜΑ