Δεκαπενταύγουστος: Το ελληνικό Καλοκαίρι στα πόδια της Παναγίας – Τα προσκυνήματα μας

Ο Δεκα­πε­νταύ­γου­στος δεν είναι απλώς μια θρη­σκευ­τική επέ­τειος· είναι η «Πασχα­λιά του καλο­και­ριού». Είναι οι καμπά­νες που σημαί­νουν από τα χαρά­ματα, οι ψαλμοί που αντη­χούν στα καμπα­να­ριά, οι μυρω­διές του βασι­λι­κού και του θυμιά­μα­τος που γεμί­ζουν τον αέρα.

Παιδιά κάποτε, θυμό­μα­στε τις για­γιά­δες με το λευκό μαντήλι, να μας οδηγούν στην εκκλη­σία με το κερί τυλιγ­μένο σε λαδό­κολλα. Μετά τη λει­τουρ­γία, οι ευχές «Καλή Παναγιά» και «Χρόνια Πολλά» γίνο­νταν σαν φυλαχτό στην καρδιά. Και ύστερα, το πανη­γύρι: λου­κου­μά­δες, τρα­γού­δια, κλαρίνα και χοροί που έσμιγαν γενιές, εκεί όπου η χαρά και η πίστη αγκα­λιά­ζο­νταν.

Η ελλη­νική λογο­τε­χνία έχει υμνήσει το πρόσωπο της Πανα­γίας. Ο Στρατής Μυρι­βή­λης την περιέ­γραψε ως «τη μεγάλη Μάνα που σκύβει πάνω από τη μοίρα μας», ο Ελύτης την είδε να καθρε­φτί­ζει στο βλέμμα της το φως του Αιγαίου, ενώ ο Παπα­δια­μά­ντης την περ­πά­τησε στα μονο­πά­τια των νησιών, να παρη­γο­ρεί και να προ­στα­τεύει.

Και κάθε τόπος έχει τη δική του Παναγία.

Η Παναγία της Τήνου, η Μεγα­λό­χαρη, προ­σελ­κύει χιλιά­δες πιστούς που ανε­βαί­νουν γονα­τι­στοί τον δρόμο προς τον ναό, κρα­τώ­ντας τάματα και προ­σευ­χές. Στην Πάρο, η Παναγία Εκα­το­ντα­πυ­λιανή, ένα από τα αρχαιό­τερα χρι­στια­νικά μνημεία, γεμίζει με φως το νησί. Στο Βέρμιο, η Παναγία Σουμελά γίνεται το πνευ­μα­τικό κέντρο των Ποντίων όλου του κόσμου. Στην Τήνο πάλι, πέρα από τη Μεγα­λό­χαρη, το όνομα της Πανα­γίας είναι άρρηκτα δεμένο με την ιστο­ρική μνήμη: στις 15 Αυγού­στου 1940, ανήμερα της γιορτής, το κατα­δρο­μικό «Έλλη» τορ­πι­λί­στηκε από ιταλικό υπο­βρύ­χιο, προ­μη­νύ­ο­ντας τον πόλεμο που θα ακο­λου­θούσε.

Στη Μηχα­νιώνα, η θαυ­μα­τουργή εικόνα βγαίνει στη θάλασσα για να ευλο­γή­σει τα νερά και τους ψαράδες. Στη Λέρο, η Παναγιά του Χάρου συγκι­νεί με το μονα­δικό της έθιμο, στο οποίο το εικό­νι­σμα στο­λί­ζε­ται με φρέσκα κρίνα που ανθί­ζουν θαυ­μα­τουργά. Στην Κάσο, η Παναγιά της Ελα­φο­νή­σου μαρτυρά τη ναυτική ψυχή του τόπου. Στην Κρήτη, η Παναγία Κερά της Κριτσάς και η Παναγία της Θυμια­νής παρα­μέ­νουν σημεία πίστης και ανα­φο­ράς.

Παναγία Τσα­μπίκα στην Ρόδο 

Ο Δεκα­πε­νταύ­γου­στος είναι το ελλη­νικό καλο­καίρι στο πιο αγνό του πρόσωπο: ταξίδι ψυχής, συνά­ντηση με την παρά­δοση και την οικο­γέ­νεια, μνήμη και πίστη. Στην Παναγία προ­στρέ­χουμε στις χαρές και στις λύπες· εκεί αφή­νουμε ευχα­ρι­στίες, ελπίδες και όνειρα. Και ίσως, όπως τότε που παιδιά περι­μέ­ναμε το πανη­γύρι με ανυ­πο­μο­νη­σία, έτσι και σήμερα να προ­σμέ­νουμε αυτήν την ημέρα, γιατί μέσα της χωράει όλη η Ελλάδα – η γη, η θάλασσα, η μουσική, το άρωμα του θυμια­τού, η ζεστα­σιά των ανθρώ­πων και η σκέπη της Μεγα­λό­χα­ρης.

Καλή Παναγιά σε όλους, με υγεία και φως.

Οι πιο γνωστές Πανα­γίες της Ελλάδας

Παναγία της Τήνου (Μεγα­λό­χαρη) – Το μεγα­λύ­τερο προ­σκύ­νημα της χώρας, σημείο ανα­φο­ράς για εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες πιστούς κάθε χρόνο.

Παναγία Εκα­το­ντα­πυ­λιανή (Πάρος) – Από τα αρχαιό­τερα και σημα­ντι­κό­τερα χρι­στια­νικά μνημεία στην Ελλάδα, με ιστορία που φτάνει στον 4ο αιώνα.

Παναγία Σουμελά (Βέρμιο) – Πνευ­μα­τικό κέντρο του ποντια­κού ελλη­νι­σμού, με βαθιές ρίζες στη Μικρά Ασία.

Παναγιά της Μηχα­νιώ­νας – Γνωστή για το έθιμο να βγαίνει η εικόνα στη θάλασσα για να ευλο­γή­σει τα νερά και τους ψαράδες.

Παναγιά του Χάρου (Λέρος) – Ξεχω­ρι­στή για τα κρίνα που ανθί­ζουν θαυ­μα­τουργά κάθε Αύγου­στο.

Παναγία της Κάσου – Σύμβολο της ναυ­τι­κής παρά­δο­σης και της πίστης των νησιω­τών.

Παναγία Κερά (Κρήτη) – Βυζα­ντι­νός ναός μονα­δι­κής αρχι­τε­κτο­νι­κής και ιστο­ρι­κής σημα­σίας.

Παναγία της Θυμια­νής (Κρήτη) – Ιερό που συν­δυά­ζει την ομορφιά της φύσης με τη θρη­σκευ­τική κατά­νυξη.

Πηγή: money-tourism.gr