Κίναρος, Αμοργός, Αρκοί: 3 ιστορίες βοήθειας από την ομάδα Αιγαίου

Μια παρέα ανθρώ­πων με αγάπη για τη θάλασσα και τα φου­σκωτά στη­ρί­ζουν τους κατοί­κους απο­μα­κρυ­σμέ­νων νησιών της ελλη­νι­κής ακτο­γραμ­μής. Αυτό είναι στην ουσία η Ομάδα Αιγαίου, που μοι­ρά­ζε­ται μαζί μας τρεις ιστο­ρίες προ­σφορά και βοή­θειας.

«Εθε­λο­ντι­σμός είναι η βαθιά κατα­νό­ηση της θέσης του συναν­θρώ­που, των αναγκών του. Το να αφου­γκρά­ζε­σαι πως νιώθει. Με άλλα λόγια, η κορύ­φωση της ενσυ­ναί­σθη­σης, αλλά και της ατο­μι­κής ευθύνης απέ­να­ντι στο κοι­νω­νικό σύνολο. Εθε­λο­ντι­σμός είναι το απο­τύ­πωμα που αφήνει ο καθένας μας στην πορεία της ζωής του για τη συνο­λική πρόοδο της κοι­νω­νίας. Είναι το να απαρ­νη­θείς το εγώ και να εστιά­σεις στο όλοι εμείς. Να ενστερ­νι­στείς ότι έχεις και εσύ ευθύνη για το τι συμ­βαί­νει γύρω σου και τις αξίες που δια­μορ­φώ­νο­νται», μας λέει ο Δημή­τρης Γεωρ­γό­που­λος, Αντι­πρό­ε­δρος και Υπεύ­θυ­νος Επι­κοι­νω­νίας στην Ομάδα Αιγαίου.

«Οι κάτοι­κοι των νησιών είναι η οικο­γέ­νειά μας», προ­σθέ­τει. «Όταν φτά­νουμε στο λιμάνι, μας περι­μέ­νουν όλοι αυτοί οι άνθρω­ποι. Όλο το νησί έρχεται να μας καλω­σο­ρί­σει με μου­σι­κές και χορούς, με κερά­σματα, με ένα ποτήρι ντόπιο γλυκό κρασί. Αυτά που παίρ­νουμε είναι περισ­σό­τερα από αυτά που δίνουμε. Είναι το μονα­δικό συναί­σθημα της αγάπης. Αυτό μας δίνει τη δύναμη να κάνουμε τους ανθρώ­πους να συνε­χί­ζουν ονει­ρεύ­ο­νται, να ελπί­ζουν, να πιστεύ­ουν στις δυνά­μεις τους, δεί­χνο­ντάς τους ότι δεν είναι μόνοι».

Τι είναι η Ομάδα Αιγαίου

Πρό­κει­ται για μια Αστική μη Κερ­δο­σκο­πική Εταιρία, που για πάνω από 20 χρόνια αγω­νί­ζε­ται να βελ­τιώ­σει –στον βαθμό που μπορεί– την καθη­με­ρι­νό­τητα όσων επι­λέ­γουν να μην εγκα­τα­λεί­ψουν τα μικρά και απο­μα­κρυ­σμένα μας νησιά.

Οι εμπνευ­στές της, μια παρέα ανθρώ­πων που αγαπούν τη θάλασσα και τα φου­σκωτά, είχαν τη δυνα­τό­τητα να δουν από κοντά τις δυσκο­λίες και τα προ­βλή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζουν καθη­με­ρινά οι κάτοι­κοι στα ακρι­τικά νησιά. Αυτός ήταν ο λόγος που απο­φά­σι­σαν να βρεθούν στο πλευρό τους, καλύ­πτο­ντας αμέ­τρητα κενά στους τομείς της υγείας, της εκπαί­δευ­σης, του πολι­τι­σμού, και προ­σφέ­ρο­ντας ένα αίσθημα ασφά­λειας.

Για τον σκοπό αυτό, η Ομάδα Αιγαίου πραγ­μα­το­ποιεί κάθε Μάιο έναν διάπλου συνήθως 10-12 ημερών και κάθε Οκτώ­βριο μια μικρό­τερη απο­στολή, συνήθως 4 ημερών, ενώ στη διάρ­κεια του χρόνου οργα­νώ­νει στο­χευ­μέ­νες απο­στο­λές. Ο 28ος Διά­πλους προ­γραμ­μα­τί­ζε­ται για τον Μάιο του 2022.

3 μικρές ιστο­ρίες ενσυ­ναί­σθη­σης

«Οι άνθρω­ποι, ακόμη και αν ξεχά­σουν αυτά που τους έχεις προ­σφέ­ρει, πάντα θα θυμού­νται το πώς τους έχεις κάνει να νιώσουν. Στα 27 χρόνια προ­σφο­ράς της Ομάδας Αιγαίου, πέρα από τις πράξεις που βελ­τιώ­νουν την καθη­με­ρι­νό­τητα των κατοί­κων των μικρών και ακρι­τι­κών νησιών, αυτό που κρατάμε βαθιά μέσα μας είναι οι ανθρώ­πι­νες ιστο­ρίες», προ­σθέ­τει ο Δημή­τρης Γεωρ­γό­που­λος.

Έτσι, αντί να ανα­λύ­σουμε τη δυνα­μική της Ομάδας, το πόσες ιατρι­κές εξε­τά­σεις έχει κάνει και το πόσους υπο­λο­γι­στές έχει δωρίσει, ζητή­σαμε από τους ανθρώ­πους της να μοι­ρα­στούν μαζί μας τρεις μικρές ιστο­ρίες από τις επι­σκέ­ψεις τους αυτές.

1. Η κυρά Ρήνη στην Κίναρο

Η Κίναρος είναι ένα μικρο­σκο­πικό νησί έκτασης 4,5 τετρα­γω­νι­κών χιλιο­μέ­τρων, κρυμ­μένο ανάμεσα στην Αμοργό, την Κάλυμνο και τη Λέρο. Σήμερα, η μονα­δική του κάτοι­κος είναι η Ειρήνη Κατσο­τούρχη ή αλλιώς η κυρά Ρήνη. Η ηλι­κιω­μένη γυναίκα δίνει ζωή στην μικρή αυτή κουκίδα στο χάρτη, κρατά ψηλά την Ελλη­νική Σημαία, φρο­ντί­ζει τα ζώα της, καλ­λιερ­γεί τον λαχα­νό­κηπό της.

Η κυρά Ρήνη ζει από το 2.000 στο νησί και αρνεί­ται να το εγκα­τα­λεί­ψει, ακόμα κι αν σήμερα δεν βρί­σκε­ται μαζί της ο σύζυγός της. Αρκε­τούς μήνες μέσα στον χρόνο μένει εκεί και ο γιος της, ο Γιώργος, ενώ όταν χρειά­ζε­ται βοήθεια, την επι­σκέ­πτε­ται ολι­γο­με­λής ομάδα μας.

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΑΝ ΞΕΧΑΣΟΥΝ ΟΣΑ ΤΟΥΣ ΕΧΕΙΣ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ, ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΤΟ ΠΩΣ ΤΟΥΣ ΕΧΕΙΣ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΝΙΩΣΟΥΝ.

Επι­κοι­νω­νούμε μαζί της τηλε­φω­νικά, όπως κι εκείνη μαζί μας. Ο Τάσος, μέλος της ομάδας Αιγαίου που μένει στη Σύρο, έχει βάλει ένα χεράκι στις επι­σκευές του σπιτιού της. Δια­τη­ρούμε επι­κοι­νω­νία και με τις τοπικές αρχές, ώστε να της παρέ­χε­ται κάθε δυνατή βοήθεια. Το να στη­ρί­ζεις έναν άνθρωπο που έχει πάρει την απόφαση να μην εγκα­τα­λεί­ψει τον τόπο του, με όσα αυτό συνε­πά­γε­ται, δεν μπορεί παρά να σε γεμίζει ικα­νο­ποί­ηση και χαρά.

Σχε­διά­ζαμε καιρό την επί­σκεψή μας στην Κίναρο τον Μάιο του 2021, στο πλαίσιο του 27ου Διάπλου. Με μεγάλη χαρά τα σκάφη μας προ­σέγ­γι­σαν στον μικρό όρμο, όπου βρί­σκε­ται το σπίτι της Κυρά Ρήνης. Οι γιατροί μας απο­βι­βά­στη­καν και πραγ­μα­το­ποί­η­σαν όλες τις απα­ραί­τη­τες ιατρι­κές εξε­τά­σεις, ενώ τα υπό­λοιπα μέλη τής προ­σέ­φε­ραν εξο­πλι­σμό και δώρα.

Η συγκί­νησή μας είναι δύσκολο να απο­τυ­πω­θεί σε λόγια. Τα δακρυ­σμένα μάτια μας όση ώρα μείναμε κοντά της, οι συζη­τή­σεις, τα γέλια και τα κερά­σματά της ήταν μια αξέ­χα­στη εμπει­ρία. Όταν πια ήρθε η ώρα να απο­χω­ρή­σουμε, πήραμε μαζί μας την ευχή της και το ειλι­κρι­νές χαμό­γελό της.

2. Ο 90χρονος ασθενής στην Αμοργό

Δεν χρεια­ζό­ταν η παν­δη­μία για να δούμε ότι οι κάτοι­κοι των ακρι­τι­κών μας νησιών δεν έχουν ίση πρό­σβαση σε υπη­ρε­σίες υγείας. Η κατά­σταση γίνεται ακόμα πιο δύσκολη, όταν οι άνθρω­ποι αυτοί είναι άρρω­στοι και ηλι­κιω­μέ­νοι και δεν μπορούν να μετα­κι­νη­θούν με ευκολία.

Μια τέτοια περί­πτωση αντι­με­τω­πί­σαμε στην Αμοργό πριν λίγα χρόνια. Συνα­ντή­σαμε έναν 90χρονο άντρα κατά­κοιτο στο σπίτι και την εξίσου ηλι­κιω­μένη γυναίκα του να μην μπορεί να τον βοη­θή­σει. Ο άντρας είχε δια­γνω­στεί με σοβαρά προ­βλή­ματα υγείας, που έθεταν σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή του. Δεν μπο­ρούσε να έρθει στον χώρο όπου πραγ­μα­το­ποιού­σαμε τις ιατρι­κές εξε­τά­σεις και έτσι ένα κλι­μά­κιο από εμάς τον επι­σκέ­φτηκε στο σπίτι. Αφού του δόθηκε η απα­ραί­τητη ιατρική υπο­στή­ριξη, ζητή­σαμε δια­κο­μιδή από το ΕΚΑΒ. Κάτι που έγινε άμεσα.

Δεν θα ξεχά­σουμε ποτέ την αντί­δραση της ηλι­κιω­μέ­νης συζύγου του. Με μάτια που έλαμπαν από συγκί­νηση, μας ευχα­ρι­στούσε, γιατί σώσαμε τη ζωή του άντρα της. Έπαιρνε τα χέρια των γιατρών και τα φιλούσε.

Ό,τι και να κάνουμε, λοιπόν, αξίζει τον κόπο. Για αυτές τις εικόνες και για τα συναι­σθή­ματα που μας γεννούν.

3. Τα 4 παιδιά στους Αρκιούς

Πώς είναι να είσαι ένα από τα λιγοστά παιδιά ενός ακρι­τι­κού νησιού; Πώς είναι ένα δημο­τικό σχολείο με τέσ­σε­ρις μαθητές; Τι κάνεις όταν τελειώ­σεις το δημο­τικό, αλλά ο τόπος σου δεν έχει γυμνά­σιο; Αυτή είναι η πραγ­μα­τι­κό­τητα στους Αρκιούς, το μικρό νησί των 40-50 κατοί­κων, στην άκρη των Δωδε­κα­νή­σων.

Σε κάθε νησί που επι­σκέ­πτε­ται η Ομάδα Αιγαίου δίνουμε μεγάλη προσοχή τις ανάγκες των παιδιών. Προ­σφέ­ρουμε βιβλία, ηλε­κτρο­νι­κούς υπο­λο­γι­στές, συμ­με­τέ­χουμε στην κατα­σκευή γηπέδων, παι­δι­κών χαρών. Πάντα προ­σπα­θούμε να κάνουμε κάτι που θα τους δώσει χαρά.

 

Ομάδα Αιγαίου

Την τελευ­ταία φορά που επι­σκε­φτή­καμε τους Αρκιούς, κρα­τού­σαμε μαζί μας ποδή­λατα για τους τότε 4 μαθητές και μαθή­τριες του δημο­τι­κού σχο­λείου. Δεν θα ξεχά­σουμε τη λάμψη στα μάτια τους, τον ενθου­σια­σμό, τα γέλια τους. Ήταν σαν να τους χάρισες τον κόσμο όλο. «Όργωσαν» το νησί και διορ­γά­νω­σαν αγώνες. Στο άγριο βλέμμα τους έβλεπες καθαρή χαρά.

Και οι γονείς, όμως, δεν έμειναν αμέ­το­χοι στη γιορτή αυτή. Νιώθαμε την δική τους χαρά και συγκί­νηση, γιατί δεν είναι εύκολο για τους ανθρώ­πους που δεν εγκα­τέ­λει­ψαν το νησί να βρουν και να αγο­ρά­σουν κάτι τόσο απλό όσο ένα ποδή­λατο για το παιδί τους.

Αν θέλετε να βοη­θή­σετε, μπο­ρείτε να γίνετε εθελοντές-εθελόντριες, να κάνετε μια δωρεά ή να γίνετε χορηγοί. Περισ­σό­τε­ρες λεπτο­μέ­ρειες στην ιστο­σε­λίδα της Ομάδας Αιγαίου.

Πηγή ow.gr