K. Φίλης: “Oύτε εθνικός θρίαμβος,ούτε εθνική τραγωδία-Τα υπέρ και τα κατά της συμφωνίας”

Όπως σε κάθε συμ­φω­νία έτσι και σε αυτή, ανάμεσα σε Αθήνα και Σκόπια, υπάρ­χουν τα υπέρ και τα κατά. Δια­πραγ­μά­τευση δεν υπάρχει χωρίς κάτι να πάρεις και κάτι να δώσεις. Το news.gr ζήτησε την άποψη του διευ­θυ­ντή Ερευνών του Ινστι­τού­του Διεθνών Σχέσεων και γνωστού διε­θνο­λό­γου Κων­στα­ντί­νου Φίλη.

Ο καθη­γη­τής μας ανέλυσε σύντομα και περιε­κτικά τα υπέρ και τα κατά της συμ­φω­νίας και μας είπε τα εξής: «Δεν θέλω να είμαι αφο­ρι­στι­κός στην απά­ντησή μου. Η συμ­φω­νία αυτή δεν είναι ούτε εθνικός θρί­αμ­βος, δεν είναι όμως ούτε εθνική τρα­γω­δία. Είναι ένας συμ­βι­βα­σμός γιατί οι συμ­φω­νίες που επι­λύ­ουν ζητή­ματα που βρί­σκο­νται σε εκκρε­μό­τητα επί δεκα­ε­τίες και που έχουν δημιουρ­γή­σει και πολλά άλλα προ­βλή­ματα δεν μπορούν παρά να είναι προϊόν συμ­βι­βα­σμού, είναι ένας συμ­βι­βα­σμός που έχει θετικά σημεία για εμάς και έχει και αρνη­τικά σημεία για εμάς.

Τα θετικά σημεία είναι προ­φα­νώς το «erga omnes». Είναι το γεγονός ότι κατα­φέ­ραμε να επι­βά­λουμε, εφόσον βέβαια η συμ­φω­νία ολο­κλη­ρω­θεί, σε μια άλλη χώρα την ονο­μα­σία της. Το πως θα λέγεται δηλαδή. Επίσης κατα­φέ­ραμε, πράγμα το οποίο δεν ήταν στην ατζέντα ή δεν είχαν φτάσει τόσο κοντά τα προη­γού­μενα χρόνια, να επι­βάλ­λουμε την αλλαγή και του πως θα λέγο­νται στο εσω­τε­ρικό τους. Όχι μόνο δηλαδή στο εξω­τε­ρικό, έναντι άλλων κρατών.

Επίσης μια άλλη επι­τυ­χία είναι το γεγονός πως με επι­στολή τους θα ενη­με­ρώ­σουν όλα τα κράτη μέλη, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων αυτών που τους έχουν ανα­γνω­ρί­σει ως «Δημο­κρα­τία της Μακε­δο­νίας» ότι πλέον είναι η «Δημο­κρα­τία της Βόρειας Μακε­δο­νίας» και βέβαια εκ των ων ουκ άνευ να πούμε ότι θα έπρεπε, όπως και γίνεται να απα­λει­φθούν τα όποια σημεία έχουν απο­μεί­νει και η αλήθεια είναι ότι τα περισ­σό­τερα είχαν ήδη απα­λει­φθεί με την ενδιά­μεση συμ­φω­νία του 1995. Θα έπρεπε λοιπόν και θα απα­λει­φθούν όσα σημεία έχουν απο­μεί­νει στο Σύνταγμά τους που απο­πνέ­ουν αλυ­τρω­τι­σμό ή επε­κτα­τι­σμό.

Επίσης είναι καλό ότι αυτή η συμ­φω­νία μας δίνει τη δυνα­τό­τητα, εφόσον υλο­ποι­η­θεί, να ανα­πτύ­ξουμε ένα άλλο modus operandi με τη γει­το­νική χώρα. Να εστιά­σουμε στα σημεία που μας ενώνουν, στη συνερ­γα­σία την οικο­νο­μική, την εκπαι­δευ­τική, την πολι­τι­στική, την πολι­τική, κ.ο.κ.

Αυτό σημαί­νει ότι εάν και εφόσον αυτή η συμ­φω­νία λει­τουρ­γή­σει σωστά, η Ελλάδα μπορεί κάλ­λι­στα τα επόμενα χρόνια και να έχει μετριά­σει τον ανθελ­λη­νι­σμό που είναι έντονος στο εσω­τε­ρικό της γεί­το­νος και να έχει εξ αυτού ανα­σχέ­σει την επιρροή τρίτων χωρών, που είναι πολλές φορές απέ­να­ντι στα ελλη­νικά συμ­φέ­ρο­ντα (Τουρκία, Βουλ­γα­ρία, Αλβανία).

Τα αρνη­τικά είναι τα εξής. Πρώτον, το χρο­νο­διά­γραμμα είναι τέτοιο, μπορεί να μην μπο­ρούσε να είναι και άλλο, είναι τέτοιας έκτασης, πέραν του ότι θα πρέπει να λυθεί το ζήτημα της Συνταγ­μα­τι­κής ονο­μα­σίας εντός του 2018, και δια­στά­σεων που απαιτεί πρώτον, εργώ­δεις προ­σπά­θειες και αρκετό καιρό για τη διευ­θέ­τηση πολύ σημα­ντι­κών θεμάτων, όπως για παρά­δειγμα είναι οι εμπο­ρι­κές χρήσεις. Το γεγονός δηλαδή ότι δεν λύθηκαν οι εμπο­ρι­κές χρήσεις, δημιουρ­γεί ένα κενό το οποίο θα επι­χει­ρή­σουν να εκμε­ταλ­λευ­θούν ένθεν κακεί­θεν, οι δύο πλευρές και αυτό για εμάς είναι εν δυνάμει αρνη­τικό. Δεύ­τε­ρον στο ζήτημα των εμπο­ρι­κών χρήσεων μπορεί να έχουμε τη δημιουρ­γία ενός οικο­νο­μι­κού αντα­γω­νι­σμού μεταξύ των επι­χει­ρη­μα­τι­κών κοι­νο­τή­των των δύο χωρών, διότι θα κοι­τά­ξουν μέχρι να λυθεί το ζήτημα των εμπο­ρι­κών χρήσεων, να κατο­χυ­ρώ­σουν οι ίδιοι, διεθνώς κάποιες ονο­μα­σίες, πέρα από τις κατο­χυ­ρω­μέ­νες σε ευρω­παϊκό επίπεδο, με πατέ­ντες ας πούμε, που ούτως ή άλλως δεν μπορούν να αμφι­σβη­τη­θούν.

Από εκεί και πέρα ως προς το χρο­νο­διά­γραμμα και ως προς την υλο­ποί­ηση, θα πρέπει να πάνε όλα πολύ καλά, από όλες τις πλευρές.

Αυτό βέβαια είναι προ­βλη­μα­τικό. Θα μπο­ρούσε να γίνει αλλιώς; Ίσως κάποια ζητή­ματα θα έπρεπε να διευ­θε­τού­νται στη συμ­φω­νία και να μην παρα­πέ­μπο­νται για το μέλλον. Κατα­λα­βαίνω ότι υπήρχε μια σχετική βιασύνη γιατί είχαμε τα χρονικά ορόσημα της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Των δύο συνόδων κορυφής.

Ένα ακόμα σημείο προ­βλη­μα­τι­σμού είναι αυτό με την ιθα­γέ­νεια και τη γλώσσα. Θα έχουμε μια χώρα που θα απο­κα­λεί­ται «Βόρεια Μακε­δο­νία», οι πολίτες θα είναι «Μακε­δό­νες/πολίτες της Βόρειας Μακε­δο­νίας» και η γλώσσα θα είναι «Μακε­δο­νική», νοτιο­σλα­βι­κής προ­έ­λευ­σης.

Είναι ένα ερώτημα γιατί η γλώσσα και η ιθα­γέ­νεια δεν είναι βορειο­μα­κε­δο­νική. Εδώ νομίζω είναι το σημείο και σε ανύ­πο­πτο χρόνο το είχα πει και δημόσια, όπου η ελλη­νική πλευρά φαί­νε­ται πως επέλεξε να κάνει τις δικές της παρα­χω­ρή­σεις. Δηλαδή προ­κει­μέ­νου να κατα­φέ­ρει το «erga omnes» και την αλλαγή της Συνταγ­μα­τι­κής ονο­μα­σίας και τις αλλαγές στο εσω­τε­ρικό, που είναι πολύ σημα­ντι­κές επα­να­λαμ­βάνω, φαί­νε­ται πως επέλεξε να κάνει αυτή την παρα­χώ­ρηση έναντι των γει­τό­νων.

Το αν θα μπο­ρούσε να κάνει κάτι καλύ­τερο, ξέρετε αυτό που δεν έχει γίνει ή αυτό που δεν έχει δει θεωρείς πως είναι καλύ­τερο από αυτό που έγινε. Νομίζω πως τελικά την συμ­φω­νία, την επι­τυ­χία αυτής, την έκβαση αυτής θα την κρίνουν παρά­γο­ντες που σχε­τί­ζο­νται και με τα διμερή αλλά και παρά­γο­ντες εξω­γε­νείς που σχε­τί­ζο­νται με τα περι­φε­ρειακά.

Αν ας πούμε πάρει μια κατεύ­θυνση, που δεν την έχει αυτή την στιγμή, προς τη δημιουρ­γία θεσμών δημο­κρα­τι­κών, δημο­κρα­τι­κής δια­κυ­βέρ­νη­σης, ανά­τα­ξης της οικο­νο­μίας, δημιουρ­γία προ­ϋ­πο­θέ­σεων στα­θε­ρο­ποί­η­σης στο εσω­τε­ρικό με τα ζητή­ματα που απα­σχο­λούν Σλα­βο­μα­κε­δό­νες και Αλβα­νούς και πάρει μια πορεία ένταξης στην ΕΕ και μέσα από αυτή προ­κύ­ψουν συνερ­γα­σίες και συνέρ­γειες και με την Ελλάδα, εκεί μπορεί να πει κανείς πως μέσα στον χρόνο που θα δοκι­μα­στεί η συμ­φω­νία, μπορεί τα ζητή­ματα να βελ­τιω­θούν. Αν όμως δια­τη­ρη­θεί η τωρινή κατά­σταση που βλέ­πουμε σε πολλές χώρες της δυτικής βαλ­κα­νι­κής, εκεί τα πράγ­ματα θα είναι δύσκολα δια­χει­ρί­σιμα για όλες τις πλευρές, ανε­ξάρ­τητα από το αν θα υπήρχε συμ­φω­νία».

Πηγή newsbeast.gr