Η Τουρκία αμφισβητεί τα πάντα. Πιέζεται και βιάζεται ‘’γενικώς’’

Άρθρο στην political.gr

Η Τουρκία εγείρει συντο­νι­σμένα, εδώ και ένα περίπου χρόνο, ζήτημα απο­στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­σης των νησιών του Αιγαίου, στο σύνολό τους.

Το αίτημα αυτό, συν­δέ­ε­ται ευθέως με την αμφι­σβή­τηση της ελλη­νι­κής κυριαρ­χίας στα νησιά, ζήτημα που έθεσε ξεκά­θαρα ο μόνιμος αντι­πρό­σω­πος της Τουρ­κίας στα Ηνωμένα Έθνη με επι­στολή του προς τον Γενικό Γραμ­μα­τέα του ΟΗΕ.

Απέ­να­ντι στη θρα­σύ­τατη αυτή απειλή και πρό­κληση, υπάρ­χουν απα­ντή­σεις σε πολι­τικό και νομικό επίπεδο.

1ον: Η Ελλάδα έχει το δικαί­ωμα της νόμιμης άμυνας, σύμφωνα με το άρθρο 51 του κατα­στα­τι­κού χάρτη του ΟΗΕ. Το δικαί­ωμα αυτό ενι­σχύ­ε­ται ακόμα περισ­σό­τερο από τις ξεκά­θα­ρες επε­κτα­τι­κές βλέψεις της Τουρ­κίας και την αμφι­σβή­τηση της ελλη­νι­κής κυριαρ­χίας και των διεθνών συν­θη­κών με το ‘’casus belli’’ της Τουρ­κι­κής Εθνο­συ­νέ­λευ­σης.

2ον: Η  απο­στρα­τι­κο­ποί­ηση της Λήμνου και της Σαμο­θρά­κης, που επι­κα­λεί­ται η Τουρκία με βάση τη Σύμβαση της Λωζάν­νης για τα Στενά του 1923 είναι έωλη. Γιατί πολύ απλά, ήρθε η Σύμβαση του Montreux του 1936 που αντι­κα­τέ­στησε τις συγκε­κρι­μέ­νες προ­βλέ­ψεις.

3ον: Στη συνθήκη της Λωζάνης δεν υπάρχει καμία αναφορά για την απο­στρα­τιω­τι­κο­ποί­ηση νησιών όπως η Λέσβος, η Σάμος, η Ικαρία και η Χίος.

4ον: Η Τουρκία, σε ό, τι αφορά στα Δωδε­κά­νησα, από τη μία πλευρά αμφι­σβη­τεί τη Συνθήκη των Παρι­σίων (με την οποία τα Δωδε­κά­νησα ενσω­μα­τώ­θη­καν στην Ελλάδα) και από την άλλη πλευρά την επι­κα­λεί­ται για να θέσει ζήτημα απο­στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­σης.

Με τη διαφορά ότι η επι­θε­τική διάταξη των Ενόπλων Δυνά­μεων της Τουρ­κίας απέ­να­ντι στα Δωδε­κά­νησα και οι διαρ­κείς προ­κλή­σεις και αμφι­σβη­τή­σεις της ελλη­νι­κής κυριαρ­χίας, νομι­μο­ποιούν και κατο­χυ­ρώ­νουν το δικαί­ωμα της Ελλάδας για αυτο­ά­μυνα.

Είναι σαφές ότι η Τουρκία ανα­βαθ­μί­ζει το επίπεδο των προ­κλή­σεων, και το επόμενο διά­στημα πρέπει να είμαστε έτοιμοι για όλα.

Για κάποιους λόγους, που όλοι μπορούν να δια­κρί­νουν, η Τουρκία επεί­γε­ται να δημιουρ­γή­σει συν­θή­κες αμφι­σβή­τη­σης της ελλη­νι­κής κυριαρ­χίας.

Η Τουρκία δεν θέτει ζήτημα, πλέον, μόνο για το δικαί­ωμα των νησιών να έχουν υφα­λο­κρη­πίδα (αμφι­σβη­τώ­ντας τους κανόνες του διε­θνούς δικαίου), θέτει, ευθέως, ζήτημα κυριαρ­χίας και σε νησιά του Αιγαίου.

Το θέτει μέσα από το αίτημα απο­στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­σης των νησιών του Αιγαίου.

Θέλει τα νησιά μας ανυ­πε­ρά­σπι­στα, με «έντε­χνες»διαρ­ροές εμφα­νί­ζε­ται έτοιμη να απο­σύ­ρει τη στρατιά του Αιγαίου από τα παράλια.

Με τη διαφορά ότι η στρατιά του Αιγαίου, με το μεγα­λύ­τερο απο­βα­τικό στόλο, μπορεί να βρεθεί και πάλι στα μικρα­σια­τικά παράλια σε 2 ή 3 ώρες, ενώ τα νησιά μας, αν παραι­τη­θούμε από το δικαί­ωμα της αυτο­ά­μυ­νας, θα είναι ανυ­πε­ρά­σπι­στα.

Κανείς, όμως, δεν πρό­κει­ται να απε­μπο­λή­σει το δικαί­ωμα της χώρας μας στην αυτο­ά­μυνα και στην υπε­ρά­σπιση του εθνικού της εδάφους.

Η Ελλάδα απο­τε­λεί παρά­γο­ντα στα­θε­ρό­τη­τας στην περιοχή, ενι­σχύει τις σχέσεις της και τις συμ­μα­χίες της με χώρες που επι­θυ­μούν η Μεσό­γειος να είναι μια θάλασσα ειρήνης και συνερ­γα­σίας και ταυ­τό­χρονα ενι­σχύει και την απο­τρε­πτική της ισχύ.

Όλα τα παρα­πάνω, απο­τε­λούν παρά­γο­ντες που «πιέζουν» την Τουρκία, την κάνουν να «βιά­ζε­ται»  και την οδηγούν στις συμπε­ρι­φο­ρές που όλοι βιώ­νουμε.