Στο προσκήνιο το ιδιοκτησιακό καθεστώς της Μεγίστης

Με απόφαση του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κείου Ρόδου έπαυσε ορι­στικά η δίωξη εις βάρος μιας κατοί­κου Νέας Σμύρνης Αττικής και της υπε­ρή­λι­κης μητέρας του εκλι­πό­ντος πρώην δημάρ­χου Μεγί­στης Παύλου Πανη­γύρη, που είχαν κριθεί πρω­το­δί­κως ένοχες παρά­νο­μης κατά­λη­ψης δημο­σίου κτή­μα­τος και τους είχε επι­βλη­θεί ποινή φυλά­κι­σης 6 μηνών.

Στην υπόθεση, εκφρά­στη­καν αντιρ­ρή­σεις τόσο για την παρα­πο­μπή όσο και για την κατα­δίκη των κατη­γο­ρου­μέ­νων από τον συνή­γορο υπε­ρά­σπι­σής τους δικη­γόρο κ. Μανώλη Κου­τσούκο, για το γεγονός ότι θεω­ρού­νται ακίνητα στο νησί της Μεγί­στης ως ανή­κο­ντα στην ιδιο­κτη­σία του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου, παρότι προς τούτο έχει απο­φαν­θεί τελε­σι­δί­κως αρνη­τι­κώς το Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου.

Εν πάση περι­πτώ­σει η πρώτη κατη­γο­ρού­μενη την 29-06-2012 στη θέση «Πέρα Μεριά» της νήσου Μεγί­στης εφέρετο με πρόθεση να παρέβη τις δια­τά­ξεις του άρθρου 23 παρ. 1 του Α.Μ. 1539/38, οι οποίες ορίζουν ότι: «ο αυτο­γνώ­μο­νας επι­λαμ­βα­νό­με­νος οιου­δή­ποτε δημο­σίου κτή­μα­τος, το οποίο αναμ­φι­σβή­τητα βρί­σκε­ται στην κατοχή του Δημο­σίου τιμω­ρεί­ται, διω­κό­με­νος αυτε­παγ­γέλ­τως, δια φυλα­κί­σεως του­λά­χι­στον 6 μηνών και δια χρη­μα­τι­κής ποινής του­λά­χι­στον 100.000 δρχ.» και συγκε­κρι­μένα:

Στον ανωτέρω τόπο και χρόνο κατα­λή­φθηκε από τη Διεύ­θυνση Δασών Δωδε­κα­νή­σου, να έχει προβεί παρα­νό­μως σε κατά­ληψη βρα­χώ­δους χορ­το­λι­βα­δι­κής έκτασης εμβαδού 151 τ.μ. η οποία βρί­σκε­ται αναμ­φι­σβή­τητα υπό την κυριό­τητα του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου, με σκοπό την εκμε­τάλ­λευση και την από­κτηση δικαιω­μά­των κατοχής και κυριό­τη­τας κατα­σκευά­ζο­ντας επ’ αυτής περί­φραξη με σιδη­ρο­πα­σά­λους και συρ­μα­τό­πλεγμα.

Η μητέρα του εκλι­πό­ντος δημάρ­χου εφέρετο να προέβη σε παρά­νομη μετα­βί­βαση του συγκε­κρι­μέ­νου ακι­νή­του καθώς κατά τη σύνταξη του υπ’ αριθμ. 17783/14-07-2009 συμ­βο­λαίου αγο­ρα­πω­λη­σίας, δεν προ­σή­γαγε δήλωση της συντε­ταγ­μέ­νης κατά το ορι­ζό­μενα στο Ν.Δ. 105/1969, στην οποία να δηλώνει ότι ουδέ­ποτε το δημόσιο διεκ­δί­κησε κυριό­τητα ή κρίθηκε άλλο έμπρα­κτο δικαί­ωμα ενα­ντίον του Δημο­σίου είτε μετά από απόφαση της Διοι­κή­σεως είτε μετά από ορι­στική και τελε­σί­δικη απόφαση των τακτι­κών δικα­στη­ρίων.