Τούρκος αναλυτής: “Η Ελλάδα κατέλαβε 160 νησιά μας – Έχουν όνειρο τη Μεγάλη Ιδέα και το Βυζάντιο”

“Η Ευρω­παϊκή Επι­τροπή πρό­σφατα δημο­σί­ευσε την έκθεσή της για την Τουρκία. Όπως κάθε χρόνο, στην έκθεση της ΕΕ υπήρχαν οι γνωστές και ανα­με­νό­με­νες δηλώ­σεις. Υπεν­θυ­μί­στηκε ότι η Τουρκία είναι υπο­ψή­φια χώρα, τονί­στηκε η σημασία της, ανα­φέρ­θη­καν οι ελλεί­ψεις της… Η ΕΕ έκανε αυτό που κάνει πάντα. Δεν έδωσε εγγύηση ή χρο­νο­διά­γραμμα για την ένταξη. Η Τουρκία απά­ντησε με τις συνή­θεις δηλώ­σεις: είναι άκυρη, την απορ­ρί­πτουμε, είναι προ­κα­τει­λημ­μένη, αβάσιμη, παρα­μέ­νουμε δεσμευ­μέ­νοι στον στόχο της ένταξης στην ΕΕ…”, γράφει σε πρό­σφατο άρθρο του, ο Τούρκος ανα­λυ­τής Μπαρίς Ντοστέρ.

Όπως συνε­χί­ζει το άρθρο του Ντοστέρ: “Η στάση της ΕΕ απέ­να­ντι στην Τουρκία είναι γνωστή. Συνο­πτικά, η ΕΕ επι­θυ­μεί να κρα­τή­σει την Τουρκία σε μια “αίθουσα ανα­μο­νής”, χωρίς να την εντάξει, να απο­σπά­σει τις παρα­χω­ρή­σεις που θέλει και να τη χρη­σι­μο­ποι­ή­σει ως απο­σβε­στήρα σε προ­βλη­μα­τι­κές περιο­χές και χώρες. Μέσω της Τελω­νεια­κής Ένωσης που υπο­γρά­φηκε το 1995 και τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουα­ρίου 1996, η ΕΕ απέ­κτησε μεγάλη επιρροή στο τελω­νειακό καθε­στώς, στο καθε­στώς εξω­τε­ρι­κού εμπο­ρίου και στην εσω­τε­ρική αγορά της Τουρ­κίας, χωρίς να την κάνει μέλος. Γιατί λοιπόν να την κάνει μέλος; Έχει ήδη πάρει ό,τι θέλει και συνε­χί­ζει να παίρνει. Η Τουρκία, χωρίς να είναι μέλος της ΕΕ, χωρίς να κάθεται στο τραπέζι όπου λαμ­βά­νο­νται οι απο­φά­σεις, συνε­χί­ζει να εφαρ­μό­ζει τις απο­φά­σεις. Δεν θέτει καν θέμα συζή­τη­σης την Τελω­νειακή Ένωση.

Η μονό­πλευρη εξάρ­τηση που διέπει τη σχέση με την ΕΕ έχει και ένα ελλη­νικό πρόσωπο.

Η ΕΕ υιο­θε­τεί όλες τις αντι­τουρ­κι­κές θέσεις και δηλώ­σεις της Ελλάδας και της Κυπρια­κής Δημο­κρα­τίας. Έτσι, τα προ­βλή­ματα της Τουρ­κίας με την Ελλάδα, τα οποία προ­έρ­χο­νται απο­κλει­στικά από την Αθήνα, γίνο­νται ταυ­τό­χρονα προ­βλή­ματα της Τουρ­κίας με την ΕΕ. Τα τελευ­ταία χρόνια γνω­ρί­ζουμε ότι η Ελλάδα έχει γίνει ουσια­στικά μια αμε­ρι­κα­νική βάση, ενώ οι ΗΠΑ έχουν ενι­σχύ­σει τη στρα­τιω­τική τους παρου­σία όχι μόνο στην ελλη­νική επι­κρά­τεια, αλλά και στα ελλη­νικά νησιά.

Είτε πρό­κει­ται για Κύπρο, είτε για υφα­λο­κρη­πίδα, είτε για χωρικά ύδατα, είτε για τα νησιά, νησίδες και βρα­χο­νη­σί­δες που δεν έχουν παρα­χω­ρη­θεί στην Ελλάδα με συν­θή­κες, είτε για άλλα ζητή­ματα, σε όλα τα προ­βλή­ματα, δεν αντι­με­τω­πί­ζο­νται μόνο η Άγκυρα και η Αθήνα, αλλά και η Άγκυρα με τις Βρυ­ξέλ­λες και την Ουά­σιγ­κτον”.

Ο Τούρκος ανα­λυ­τής δεν μένει εκεί, αλλά προχωρά σε ανάλυση ως προς “τα νησιά που κατέχει η Ελλάδα”.

Γράφει λοιπόν ο Μπαρίς Ντοστέρ: “Τα τελευ­ταία 23 χρόνια, η Ελλάδα έχει κατα­λά­βει περίπου 160 νησιά, νησίδες και βρα­χο­νη­σί­δες που ανήκουν στην Τουρκία, εκμε­ταλ­λευό­μενη την αντί­δραση και την αδρά­νεια της Τουρ­κίας. Το θέμα αυτό το φέρνει στο προ­σκή­νιο κυρίως ο πρώην Γενικός Γραμ­μα­τέας του Υπουρ­γείου Εθνικής Άμυνας, ο από­στρα­τος Ουμίτ Γιαλίμ (ο “πατέρας” του δόγ­μα­τος της “Γαλά­ζιας Πατρί­δας”). Η έπαρση σημαίας, η εγκα­τά­σταση στρα­τιω­τών σε ορι­σμένα νησιά, η διε­ξα­γωγή επί­ση­μων τελετών από κυβερ­νη­τι­κούς αξιω­μα­τού­χους, ανώ­τε­ρους αξιω­μα­τι­κούς και ιερείς, είναι απο­τέ­λε­σμα τόσο της αυθά­δειας της Αθήνας, όσο και της σιωπής της Τουρ­κίας.

Η πολι­τική της Ελλάδας, φυσικά, συν­δέ­ε­ται με τον στόχο της Μεγάλης Ιδέας, το όνειρο του Βυζα­ντίου και την επι­θυ­μία να κάνει την Αιγαίο θάλασσα ελλη­νική λίμνη. Η κρίση των Ιμίων το 1996 πρέπει να εκτι­μη­θεί σε αυτό το πλαίσιο. Μετά την κρίση, το ζήτημα των δια­φι­λο­νι­κού­με­νων νησιών έγινε πιο εμφανές. Η κρίση των Ιμίων δεν μπορεί να απο­μο­νω­θεί από την επι­θυ­μία της Ελλάδας να επε­κτεί­νει τα χωρικά της ύδατα στο Αιγαίο στα 12 μίλια. Από τότε, η Ελλάδα επι­τά­χυνε την πολι­τική κατοχής των νησιών που ανήκουν στην Τουρκία. Η αδρά­νεια της Τουρ­κίας ενθάρ­ρυνε την Ελλάδα, η οποία ξεκί­νησε εγκα­τα­στά­σεις σε ορι­σμένα από τα νησιά που έχει κατα­λά­βει.

Ας διευ­κρι­νί­σουμε ότι στο βόρειο Αιγαίο, μετά τον Βαλ­κα­νικό Πόλεμο, δεν υπάρχει νησί, νησίδα ή βρα­χο­νη­σίδα που δεν έχει κατα­λη­φθεί από την Ελλάδα, ενώ στο νότιο Αιγαίο, εκτός από τη Ρόδο, τη Μεγίστη και τα Δωδε­κά­νησα, η κυριαρ­χία της Τουρ­κι­κής Δημο­κρα­τίας, δια­δό­χου της Οθω­μα­νι­κής Αυτο­κρα­το­ρίας, συνε­χί­ζε­ται στα νησιά και τις νησίδες που βρί­σκο­νται κοντά σε αυτά”.

Μετά από την τελευ­ταία φράση που ξεχει­λί­ζει ανα­θε­ω­ρη­τι­σμού και επε­κτα­τι­σμού, ο Ντοστέρ προχωρά σε ανάλυση των “επε­κτα­τι­κών πολι­τι­κών της Ελλάδας που συνε­χί­ζο­νται”.

Όπως γράφει ο Τούρκος ανα­λυ­τής: “Επι­ση­μαί­νουμε ότι η πολι­τική της Ελλάδας παρα­βιά­ζει ξεκά­θαρα τις συν­θή­κες της Λωζάνης του 1923 και της Παρι­σιού του 1947 (η Τουρκία δεν ήταν μέρος, δεν προ­σκλή­θηκε). Η κατοχή νησιών που ανήκουν στην Τουρκία, η προ­σπά­θεια δημιουρ­γίας πραγ­μα­τι­κής κατά­στα­σης υπέρ της Ελλάδας με την υπο­στή­ριξη των ΗΠΑ και της ΕΕ, επη­ρε­ά­ζει αρνη­τικά και την επίλυση των άλλων προ­βλη­μά­των μεταξύ Ελλάδας και Τουρ­κίας. Ειδικά στις δια­φο­ρές που αφορούν τις θαλάσ­σιες δικαιο­δο­σίες (χωρικά ύδατα, υφα­λο­κρη­πίδα, απο­κλει­στική οικο­νο­μική ζώνη), η Αθήνα προ­σπα­θεί να ενι­σχύ­σει τη θέση της. Από την κρίση των Ιμίων μέχρι σήμερα, η πολι­τική της Αθήνας, εκτός από την κατοχή νησιών που ανήκουν στην Τουρκία, στρέ­φε­ται και στην ενο­πλι­σμό και ενί­σχυση νησιών που έχουν μη στρα­τιω­τικό καθε­στώς.

Επα­να­λαμ­βά­νουμε ότι τα Δωδε­κά­νησα, η Ρόδος και η Μεγίστη παρα­χω­ρή­θη­καν στην Ελλάδα”.

Πηγή: capital.gr