Η νέα τάση στον τουρισμό: Να «δουλεύεις» για το φαγητό σου στις διακοπές

Στην Ακτή Αμάλφι, εκεί όπου τα βράχια συνα­ντούν τη θάλασσα και το φως του δει­λι­νού ντύνει τον ουρανό με απο­χρώ­σεις βιολετί, οι επι­σκέ­πτες του Casa Angelina αφήνουν πίσω τους τις σουίτες και τα μπουρ­νού­ζια τους.

Αντί για δείπνο με θέα, επι­βι­βά­ζο­νται σε ξύλινες βάρκες και, με καλάμι στο χέρι, βγαί­νουν στα νερά της Τυρ­ρη­νι­κής Θάλασ­σας για να ψαρέ­ψουν καλα­μά­ρια, το αυριανό τους γεύμα. Δεν πρό­κει­ται για παρε­ξή­γηση στη ρεσε­ψιόν, αλλά για μια νέα μορφή εμπει­ρίας που κερ­δί­ζει έδαφος στον κόσμο της υψηλής φιλο­ξε­νίας: την πολυ­τέ­λεια του να συμ­με­τέ­χεις ενεργά στη δημιουρ­γία του φαγητού σου.

Από τη Σιένα μέχρι το Μεξικό και τον Καναδά, ολοένα και περισ­σό­τερα resort επα­να­προσ­διο­ρί­ζουν τι σημαί­νει «πολυ­τέ­λεια». Οι επι­σκέ­πτες τους δεν αρκού­νται πλέον σε μια γευ­σι­γνω­σία ή ένα μάθημα μαγει­ρι­κής βγαί­νουν οι ίδιοι στα χωράφια, στα δάση ή στη θάλασσα. Μαζεύ­ουν τρούφες, κόβουν άγρια βότανα, ψαρεύ­ουν ή θερί­ζουν τα υλικά των πιάτων που θα απο­λαύ­σουν αργό­τερα.

Στο Fife Arms Hotel της Σκωτίας, οι ταξι­διώ­τες περι­η­γού­νται στα δάση με βοτα­νο­λόγο του ξενο­δο­χείου, μαθαί­νο­ντας ποια φυτά μπορούν να χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν για αφε­ψή­ματα ή καλ­λυ­ντικά. Στο Rosewood Mayakoba του Μεξικού, συλ­λέ­γουν λαχα­νικά από τον κήπο του ξενο­δο­χείου για να τα μαγει­ρέ­ψουν μαζί με τον σεφ.

«Η αυθε­ντι­κό­τητα είναι η νέα πολυ­τέ­λεια»

Όπως εξηγεί ο Vinod Narayan, γενικός διευ­θυ­ντής του Wildflower Farms στη Νέα Υόρκη, «καθώς ο ρυθμός της ζωής γίνεται ολοένα πιο απαι­τη­τι­κός και η τεχνο­λο­γία κατα­κλύ­ζει την προσοχή μας, έχει αξία να επι­βρα­δύ­νουμε, να αγγί­ζουμε τη γη, να θυμό­μα­στε από πού προ­έρ­χε­ται η τροφή μας». Η συλλογή τροφής, λέει, εκφρά­ζει μια βαθύ­τερη ανάγκη: την επα­να­σύν­δεση του ανθρώ­που με τη φύση.

Η βοτα­νο­λό­γος Dina Falconi, που καθο­δη­γεί περι­πά­τους συλ­λο­γής φυτών στο ίδιο ξενο­δο­χείο, συμ­φω­νεί: «Οι άνθρω­ποι ανα­ζη­τούν κάτι αληθινό. Θέλουν να ξεφύ­γουν από τις οθόνες και να νιώσουν γειω­μέ­νοι». Για εκείνη, η συλλογή άγριων τροφών δεν είναι απλώς εμπει­ρία, αλλά πράξη οικο­λο­γι­κής ευθύνης. «Κάθε φορά που τρε­φό­μα­στε συνει­δητά από τη φύση, αντι­στε­κό­μα­στε στα κατα­στρο­φικά συστή­ματα και επι­λέ­γουμε έναν βιώσιμο τρόπο ζωής».

Από το ψάρεμα στο πιάτο

Η εμπει­ρία του Casa Angelina διαρκεί δύο ημέρες και προ­σφέ­ρε­ται απο­κλει­στικά μέσω του concierge. Το πρώτο βράδυ, οι επι­σκέ­πτες βγαί­νουν για ψάρεμα με τους ντό­πιους ψαράδες του Πραιάνο, υπό το φως του φεγ­γα­ριού. Την επόμενη ημέρα, ο σεφ Leopoldo Elefante τους μυεί στην τέχνη του παρα­δο­σια­κού πιάτου totani e patate, καλα­μά­ρια με πατάτες και ντόπιο κρασί στη βεράντα του εστια­το­ρίου.

Αντί­στοι­χες εμπει­ρίες συνα­ντώ­νται και στο Four Seasons του Μπαλί, όπου οι επι­σκέ­πτες περνούν «μια μέρα ως ψαράδες»: ταξι­δεύ­ουν με καΐκι, επι­σκέ­πτο­νται ψαρα­γο­ρές και μαγει­ρεύ­ουν την ψαριά τους με τον σεφ του ξενο­δο­χείου.

Η πολυ­τέ­λεια της συμ­με­το­χής

Πίσω από το σκηνικό αυτής της «πολυ­τε­λούς περι­πέ­τειας» κρύ­βε­ται μια αλλαγή νοο­τρο­πίας. Οι ταξι­διώ­τες δεν επι­θυ­μούν πλέον να τους σερ­βί­ρουν, αλλά να συμ­με­τέ­χουν, να μάθουν, να νιώσουν τη φύση. Η πολυ­τέ­λεια του σήμερα δεν βρί­σκε­ται στο χρυσό πιρούνι, αλλά στο να λερώ­σεις τα χέρια σου και να δημιουρ­γή­σεις κάτι δικό σου.

Ίσως, τελικά, η πραγ­μα­τική ευζωία να βρί­σκε­ται ακριβώς εκεί: στο να δου­λέ­ψεις λίγο για το φαγητό σου, να θυμη­θείς την αξία της προ­σπά­θειας και να γευτείς τη σύνδεση με τη γη.

Πηγή: newmoney.gr