Τρομάζουν….

Το «πανη­γύρι» απαν­θρω­πιάς που έγινε-και εξα­κο­λου­θεί να γίνεται- κάτω από δημο­σιεύ­ματα των τοπικών μέσων, για τον θάνατο του 96χρονου συμπο­λίτη μας από covid-19 τρο­μά­ζει. Τρο­μά­ζει το μυαλό όσων, όχι μόνον αρνού­νται πως ο κορω­νο­ϊός υπάρχει και σκο­τώ­νει, αλλά γιατί θεωρούν πως μια απώλεια ζωής, δια­φέ­ρει ανάλογα σε ποια ηλικία συμ­βαί­νει. Δεν υπάρχει τίποτε πιο απο­κρου­στικό, τίποτε πιο απάν­θρωπο, από το να αγνοείς πως αυτή η τρα­γω­δία που ζούμε, αφορά ανθρώ­πους, δεν είναι στα­τι­στική αριθμών και … προσ­δό­κι­μου ζωής. Οι άνθρω­ποι, είναι τα όσα έζησαν και τα όσα -ανεξάρτητα από την ηλικία που βρίσκονται- δεν πρό­λα­βαν να ζήσουν, είναι άνθρω­ποι αγα­πη­μέ­νοι κάποιων, που η απώλειά τους πονάει.  Θλι­βε­ρές μειο­ψη­φίες θα πείτε. Δεν ξέρω αν είναι μειο­ψη­φία 100 άνθρω­ποι κάτω από τη δημο­σί­ευση μιας εφη­με­ρί­δας, 153 κάτω από κάποια άλλη (δεν άντεξα να ψάξω για άλλες), να σχο­λιά­ζουν (λέμε τώρα σχο­λιά­ζουν…). Αφού προη­γου­μέ­νως στο­λί­ζουν τους δημο­σιο­γρά­φους ως «που­λη­μέ­νους» και «τρο­μο­λά­γνους», επι­δί­δο­νται σε δια­γω­νι­σμό χυδαιό­τη­τας και απαν­θρω­πιάς όπως: «96 χρονών και από απλή γρίπη θα πέθαινε!», «Κι είχε προ­ε­τοι­μα­στεί για τις εισα­γω­γι­κές στο Πανε­πι­στή­μιο. Χαχαχα», «Κρίμα, και Σκε­φτό­ταν πολύ σοβαρά την εξέλιξη τής καριέ­ρας του χαχα­χαχα.», «Σιγά μην έχασε και τη νύφη!», «Δεν ντρέ­πε­στε λίγο? Αισι­χτίρ προ­δό­τες, πριν τρία χρόνια έχασα τον σύζυγό μου από καρκίνο  πολύ πιο νέο, και θα μου πείτε τώρα για τον 96χρονο. Αι στο διάολο, σας σιχά­θηκα, θα πάρω όπλο στο τέλος και όποιον πάρει ο χάρος…» « Πρόβατα, πρόβατα. Μία γρίπη είναι που χτυπάει αυτούς που έχουν προ­βλή­ματα τίποτα άλλο. Μπεεεε» « Κρίμα πάνω στο άνθος του» και τέλος δεν έχει ο εσμός.

Κάποιοι ελά­χι­στοι, τόλ­μη­σαν να αρθρώ­σουν αντί­λογο και εννο­εί­ται πως λοι­δο­ρή­θη­καν από τον θλιβερό όχλο. Για να κλεί­σουμε ανθρώ­πινα, ένα από αυτά τα σχόλια συμπο­λίτη μας : « Το επίπεδο της συντρι­πτι­κής πλειο­ψη­φίας των γρα­φό­ντων είναι ανύ­παρ­κτο. Δυστυ­χώς το δια­πι­στώνω καθη­με­ρινά. Έχει απο­βιώ­σει ένας άνθρω­πος. Τα σχόλια έχουν κάνουν με το εάν ήταν ηλι­κιω­μέ­νος (προ­φα­νώς κάποιοι θεωρούν τον θάνατο ως κάτι το ευχά­ρι­στο όσο αυξάνει η ηλικία;), εάν είχε αλλά νοσή­ματα και οτι­δή­ποτε άλλο θεωρούν ενδε­χο­μέ­νως ως λογικό επι­χεί­ρημα κρί­νο­ντας από τον δικό τους μικρό­κο­σμο και στε­ρού­μενο οποια­δή­ποτε αιτιο­λο­γι­κής βάσης. Ανα­ρω­τιέ­μαι εάν έχουν τις ίδιες απόψεις όταν πρό­κει­ται για συγ­γε­νικά τους πρόσωπα. Μάγκες του πλη­κτρο­λο­γίου, βρίζουν ανθρώ­πους που δεν έχουν γνω­ρί­σει ποτέ χωρίς να έχουν προ­κλη­θεί… Ανοίξτε κανένα βιβλίο, μάθετε να δια­βά­ζετε από αξιό­πι­στες πηγές, στα­μα­τή­στε να βλέπετε αόρα­τους εχθρούς και χρη­σι­μο­ποι­ή­στε αυτό που έχετε ανάμεσα στους ώμους σας. (Mixalis Antonarakis)

Υ.Γ. Αλήθεια τι έχουν να ζηλέ­ψουν όλοι αυτοί από τον ρατσι­στή, κυνικό απέ­να­ντι στον θάνατο (των άλλων βέβαια), ομο­φο­βικό, ακρο­δε­ξιό, Μπολ­σο­νάρο, πρόεδρο της Βρα­ζι­λίας ο οποίος μολο­νότι η χώρα του θρηνεί περισ­σό­τε­ρους από 162.000 ανθρώ­πους από τον κορο­νωϊό όχι μόνο υπο­βάθ­μισε τη σοβα­ρό­τητα της παν­δη­μίας, αλλά αντι­πρό­τεινε «Αλλωστε όλοι θα πεθά­νουμε»!