Δεν θα έπρεπε να υπάρχει

Για το Νόμπελ Ειρήνης είναι αλήθεια ότι τα κρι­τή­ρια είναι πολλές φορές αμφι­λε­γό­μενα. Πολλές φορές είναι «πολι­τικά», τρο­φο­δο­τώ­ντας κυρί­αρ­χες απόψεις στην παγκό­σμια δημόσια σφαίρα. Όπως και να’ χει πάντως, έχει τη σημασία ένα βραβείο που λογικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει…Επειδή όμως η Ειρήνη δεν είναι αυτο­νό­ητη, το φετινό Νόμπελ Ειρήνης δόθηκε στον Πρόεδρο της Αιθιο­πίας Άμπι Άχμεν οι προ­σπά­θειες του οποίοι στα δύο χρόνια που είναι πρω­θυ­πουρ­γός έδωσαν τέλος σε έναν  20ετή αιμα­τηρό πόλεμο με την γει­το­νική Ερυ­θραία, υπο­γρά­φο­ντας ιστο­ρική «κοινή δια­κή­ρυξη ειρήνης και φιλίας», ειρή­νευσε το εσω­τε­ρικό μέτωπο, απε­λευ­θέ­ρωσε χιλιά­δες πολι­τι­κούς κρα­του­μέ­νους, επα­νέ­φερε σε λει­τουρ­γία εκα­το­ντά­δες “λογο­κρι­μέ­νους” ιστο­τό­πους, εγκαι­νιά­ζο­ντας μια εποχή πολι­τι­κής συναί­νε­σης και ειρήνης σε μία χώρα που παρα­δο­σιακά σπα­ρά­ζο­νταν από εθνο­τική βία, από εμφύ­λιες φυλε­τι­κές και θρη­σκευ­τι­κές δια­μά­χες. «Οι άνθρω­ποι μιλούν γι’αυτόν σαν να τον θεωρούν τον υιό του Θεού ή προφήτη», σχο­λιά­ζει ο Τομ Γκάρ­ντ­νερ, Βρε­τα­νός δημο­σιο­γρά­φος που ζει στην αιθιο­πική πρω­τεύ­ουσα. Και όπως λέει και ένας φίλος «Ποσο πίσω βρί­σκε­ται ακόμα η ανθρω­πό­τητα, ώστε να χάνο­νται ζωές και να κλεί­νουν σπίτια για θρη­σκευ­τι­κούς λόγους και ότι κάποιος που θέλει να εφαρ­μό­σει στη χώρα του τα αυτο­νό­ητα , τελικά να βρα­βεύ­ε­ται με Νόμπελ Ειρήνης.»