FAZ: Όχι και ριζοσπαστική Αριστερά ο ΣΥΡΙΖΑ!

«Το Σαβ­βα­το­κύ­ριακο», σημειώ­νει, «δεν θα είναι εύκολο για τον Έλληνα πρω­θυ­πουργό. Ναι μεν η επα­νε­κλογή του ως προ­έ­δρου του κόμ­μα­τος θεω­ρεί­ται βέβαιη, μια και δεν υπάρχει κανείς που θα μπο­ρούσε ή θα ήθελε να ταρα­κου­νή­σει τον σαρα­βα­λια­σμένο θρόνο του. Για πρώτη φορά ωστόσο μετά τους τρεις εκλο­γι­κούς θριάμ­βους του 2015 ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει τώρα να εξη­γή­σει ευθέως στην κομ­μα­τική του βάση γιατί δεν ήταν σε θέση να εκπλη­ρώ­σει σχεδόν καμιά από τις υπο­σχέ­σεις του. Στην Ελλάδα κυριαρ­χεί πάντα η πολι­τική λιτό­τη­τας και μάλιστα υιο­θε­τή­θηκε σαν πολι­τική της κυβέρ­νη­σης, αμέσως μόλις απορ­ρί­φθηκε με ζήλο μέσω δημο­ψη­φί­σμα­τος».

Ο ΕΝΦΙΑ δεν πλη­ρώ­νε­ται με ηθικά πλε­ο­νε­κτή­ματα

Ο Μίχαελ Μάρτενς υπεν­θυ­μί­ζει τις μετρη­μέ­νες εξαγ­γε­λίες Τσίπρα στη Θεσ­σα­λο­νίκη και ερμη­νεύει ως εξής τη ρητο­ρική αυτο­συ­γκρά­τηση του πρω­θυ­πουρ­γού: «Φαί­νε­ται να επι­βε­βαιώ­νε­ται η βούληση του Τσίπρα να μετα­σχη­μα­τί­σει τον ΣΥΡΙΖΑ του σε σοσιαλ­δη­μο­κρα­τικό κόμμα. Δεν έχει και άλλη επιλογή, αφού όποιος μιλά με περ­σι­νούς ψηφο­φό­ρους του ΣΥΡΙΖΑ, ένα πράγμα αντι­λαμ­βά­νε­ται: το αρχικό πλε­ο­νέ­κτημα του Τσίπρα ως ήρωα της δια­μαρ­τυ­ρίας έχει φθαρεί. Πολλοί Έλληνες επι­κρο­τούν το ότι ο πρω­θυ­πουρ­γός δεν είναι γιος, ανιψιός ή κου­νιά­δος κάποιου προ­κα­τό­χου του, όπως συνη­θι­ζό­ταν μέχρι σήμερα, όμως το ατού αυτό δεν φθάνει για να πλη­ρώ­σει κανείς τον παχυλό ΕΝΦΙΑ, που ο ΣΥΡΙΖΑ υπο­σχό­ταν ότι θα καταρ­γή­σει αλλά δια­τή­ρησε σαν να μην τρέχει τίποτα. Το ίδιο ισχύει και για μια σειρά άλλων φόρων».

Και το συμπέ­ρα­σμα της γερ­μα­νι­κής εφη­με­ρί­δας: «Ο ΣΥΡΙΖΑ ψηφί­στηκε γιατί δια­κή­ρυσσε τη ρήξη με το πελα­τειακό παρελ­θόν – μόνο που κανείς δεν μπορεί να προ­βαί­νει κάθε τόσο εκ νέου σε ρήξη με το παρελ­θόν. Το τί μπορεί να προ­σφέ­ρει πέραν αυτού ο συνα­σπι­σμός της όχι και τόσο ριζο­σπα­στι­κής πλέον Αρι­στε­ράς πρέπει ακόμα να απο­δει­χθεί».

Το ελλη­νικό αδιέ­ξοδο

Μετά την εφη­με­ρίδα Welt στις αρχές της εβδο­μά­δες, τώρα και η Frankfurter Allgemeine Zeitung δια­γρά­φει προ­σε­κτικά στον ορί­ζο­ντα το ενδε­χό­μενο μιας απο­μά­κρυν­σης της Ελλάδας από την ευρω­ζώνη. Ο Βέρνερ Μούσλερ από τις Βρυ­ξέλ­λες κάνει στις οικο­νο­μι­κές στήλες της εφη­με­ρί­δας μια ανα­λυ­τική ανα­δρομή στη δια­φω­νία του γερ­μα­νού κυρίως υπ. Οικο­νο­μι­κών Βόλφ­γκανγκ Σόιμπλε με το ΔΝΤ για ένα κούρεμα του ελλη­νι­κού χρέους και για το πότε θα μπο­ρούσε να αρχίσει μια σχετική συζή­τηση.

«Είναι προ­φα­νές», σημειώ­νει ο ανα­λυ­τής, «ότι ο Σόιμπλε και οι ευρω­παίοι συνά­δελ­φοί του δεν ενδια­φέ­ρο­νται καθόλου για μια ρεα­λι­στική εκτί­μηση της κατά­στα­σης και θέλουν να τραι­νά­ρουν το πρό­βλημα. Το ότι είναι προ­σβε­βλη­μέ­νοι επειδή το ΔΝΤ δεν θέλει να πάρει μέρος σ’ αυτό το παι­χνίδι δείχνει μια κάποια θρα­σύ­τητα. Αυτό ισχύει ιδίως για τον γερμανό υπ. Οικο­νο­μι­κών, επειδή κυρίως αυτός πιέζει για την περαι­τέρω συμ­με­τοχή του ταμείου στο πρό­γραμμα για την Ελλάδα».

Το μέγα πρό­βλημα του Βερο­λί­νου

Ο αρθρο­γρά­φος πιστεύει ότι η διαμάχη του Eurogroup με το ΔΝΤ θα επι­κα­λυ­φθεί βρα­χυ­πρό­θε­σμα, με το Ταμείο να μην παίρνει απόφαση, αλλά να δίνει την εντύ­πωση ότι πρό­κει­ται σύντομα να την πάρει. Πιθανόν μάλιστα η επαμ­φο­τε­ρί­ζουσα αυτή κατά­σταση να παρα­τα­θεί μέχρι το 2018. Και η κατα­κλείδα της FAZ: «Η δια­φω­νία με το ΔΝΤ επι­κα­λύ­πτει την ουσια­στική διένεξη που έχει να λύσει η γερ­μα­νική πολι­τική. Στο όχι απώτατο μέλλον θα υπο­χρε­ω­θεί να φέρει αντι­μέ­τω­πους τους φορο­λο­γού­με­νους με το πραγ­μα­τικό κόστος της βοή­θειας προς την Ελλάδα. Και τότε θα πρέπει να επι­λέ­ξει ποιο είναι το καλύ­τερο, ένα κούρεμα χρέους εντός της ευρω­ζώ­νης ή ένα κούρεμα χρέους που θα ήταν συν­δε­δε­μένο με την έξοδο της Ελλάδας από τη νομι­σμα­τική ένωση. Ακριβά θα είναι και τα δύο».