Οι Φύλακες Άγγελοι Της Ρόδου

οι δασο­φύ­λα­κες του νησιού ανα­τρέ­πουν τα δεδο­μένα και κερ­δί­ζουν τη μάχη με τον χρόνο

του Θωμά Σίδερη

Η περί­πτωση των δασο­φυ­λά­κων της Ρόδου είναι μονα­δική. Εργά­ζο­νται ακα­τά­παυ­στα, πολλές φορές με αυτα­πάρ­νηση, και, κυρίως, αγαπούν και υπε­ρα­σπί­ζουν αυτό που κάνουν. Πρό­κει­ται για μια μικρή αλλά επί­λε­κτη ομάδα, οι περισ­σό­τε­ροι εκ των οποίων είχαν εκπαι­δευ­τεί παλαιό­τερα ως δασο­κο­μά­ντο.Ο τρόπος δου­λειάς τους και η απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητά τους ανα­τρέ­πουν σε πολύ μεγάλο βαθμό την εικόνα που έχουν οι περισ­σό­τε­ροι Έλληνες για τη λει­τουρ­γία του δημό­σιου τομέα και φυσικά για τους δημο­σί­ους υπαλ­λή­λους. Οι άνθρω­ποι αυτοί απο­δει­κνύ­ουν στην πράξη ότι το ελλη­νικό δημόσιο μπορεί να είναι άμεσο και απο­τε­λε­σμα­τικό, αρκεί να έχει εργα­ζό­με­νους που αγαπούν τη δουλειά τους.

Η Ρόδος είναι φημι­σμένη στα πέρατα του κόσμου για τις θάλασ­σές της αλλά και για την παλιά πόλη της, τη μονα­δική ζώσα μεσαιω­νική πόλη στην Ευρώπη που προ­στα­τεύ­ε­ται άλλωστε και από την Ουνέσκο ως έργο παγκό­σμιας πολι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς. Είναι όμως και ένα κατά­φυτο νησί με πλούσια δασική κάλυψη. Μέσα στα δάση του ζει από αρχαιο­τά­των χρόνων ένα μονα­δικό είδος ελαφιού, το μικρό­σωμο ντάμα ντάμα, το οποίο δεν απα­ντά­ται πουθενά αλλού στον κόσμο. Για το λόγο αυτό ένα από τα προ­σω­νύ­μια της Ρόδου είναι ελα­φούσα.

Για τους δασο­φύ­λα­κες της Ρόδου, υπό την καθο­δή­γηση του άξιου και ικανού Γενικού Διευ­θυ­ντή Δασών Αιγαίου, η προ­στα­σία αυτού του μονα­δι­κού ελαφιού απο­τε­λεί το πρώτο και κύριο μέλημά τους. Κυνη­γούν ανε­λέ­ητα τους λαθρο­θή­ρες, στήνουν μπλόκα και κάνουν περι­πο­λίες σε συνερ­γα­σία και με τις άλλες τοπικές αρχές του νησιού, μετα­φέ­ρουν τα τραυ­μα­τι­σμένα ελάφια στο δημο­τικό κτη­νια­τρείο και φρο­ντί­ζουν για το νερό και την τροφή τους ύστερα από κάποιο έκτακτο γεγονός, όπως για παρά­δειγμα μετά από μια δασική πυρ­κα­γιά.

Χάρη στους λίγους αυτούς ανθρώ­πους το ελάφι της Ρόδου κατά­φερε να δια­σω­θεί και να ανα­πα­ρα­χθεί τα τελευ­ταία χρόνια. Σχεδόν δυο δεκα­ε­τίες πριν ήταν είδος υπό εξα­φά­νιση με τον πλη­θυ­σμό του να έχει μειωθεί επι­κίν­δυνα. Οι δασο­φύ­λα­κες όμως της Ρόδου με πείσμα και αυτο­θυ­σία κατά­φε­ραν να κάνουν το αδύνατο. Σήμερα, το ελάφι δεν κιν­δυ­νεύει πια και οι ίδιοι δίνουν καθη­με­ρινό αγώνα να εξηγούν στους κατοί­κους των χωριών τη σημασία της ύπαρξής του για ολό­κληρο το νησί.

«Το ελάφι της Ρόδου κιν­δυ­νεύει κυρίως από τον άνθρωπο», μας εξηγεί ο Στα­μά­της Χουρ­δά­κης, δασο­φύ­λα­κας στο νησί εδώ και πολλές δεκα­ε­τίες και προ­σθέ­τει: «Οι λαθρο­κυ­νη­γοί στήνουν παγίδες, δόκανα ή θηλιές, προ­κει­μέ­νου να το αιχ­μα­λω­τί­σουν. Σε αρκετές περι­πτώ­σεις τα ελάφια τραυ­μα­τί­ζο­νται από διερ­χό­μενα αυτο­κί­νητα, ενώ και οι δασικές πυρ­κα­γιές τα απο­μα­κρύ­νουν από το περι­βάλ­λον τους».

Για να απο­τρέ­ψουν την λαθρο­θη­ρία, αλλά και την παρά­νομη υλο­το­μία, οι δασο­φύ­λα­κες της Ρόδου πραγ­μα­το­ποιούν διαρ­κείς περι­πο­λίες. Για αυτούς δεν υπάρχει ωράριο ή αργία. Γνω­ρί­ζουν όσο κανείς άλλος τους δασι­κούς δρόμους και τα μονο­πά­τια. Αυτοί θα πάνε πρώτοι από όλους όταν εκδη­λω­θεί μια δασική πυρ­κα­γιά και αυτοί θα συν­δρά­μουν το έργο της Πυρο­σβε­στι­κής υπη­ρε­σίας.

Παρά όμως την αυτα­πάρ­νησή τους και το υψηλό αίσθημα καθή­κο­ντος που τους δια­κρί­νει, οι δασο­φύ­λα­κες της Ρόδου έρχο­νται αντι­μέ­τω­ποι με το τέρας της γρα­φειο­κρα­τίας και την ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα της κρα­τι­κής μηχανής. Συχνά, πλη­ρώ­νουν οι ίδιοι τα καύσιμα για να κινη­θούν τα οχήματα της υπη­ρε­σίας τους προ­κει­μέ­νου να εκτε­λέ­σουν περι­πο­λίες για τη λαθρο­θη­ρία. Άλλες φορές πάλι σπεύ­δουν μέσα στη νύχτα προ­κει­μέ­νου να παρα­λά­βουν ένα τραυ­μα­τι­σμένο ελάφι και να το μετα­φέ­ρουν στο δημόσιο κτη­νια­τρείο, αλλά δεν βρί­σκουν κανέναν να το περι­θάλ­ψει. Άλλες φορές πάλι αντι­με­τω­πί­ζουν την επι­φυ­λα­κτι­κό­τητα των πολιτών εξαι­τίας του ζήλου που επι­δει­κνύ­ουν, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που έχουν θέσει τη ζωή τους σε κίνδυνο ερχό­με­νοι αντι­μέ­τω­ποι με κάθε λογής παρα­βάτη.

Για τους δασο­φύ­λα­κες όμως της Ρόδου δεν υπάρχει κανένα εμπόδιο. «Αν αγαπάς και πιστεύ­εις στη δουλειά σου, μπορείς να κατα­φέ­ρεις τα πάντα», λένε χαρα­κτη­ρι­στικά, ενώ ξεκι­νούν από το δασο­νο­μείο του Έμπωνα για τη βραδινή περι­πο­λία τους.

Η ομάδα των δασο­φυ­λά­κων της Ρόδου απο­τε­λεί­ται από τους Σταμάτη Χουρ­δάκη, Σταμάτη Μαστρο­σα­βάκη, Ηλία Τσα­κα­λιό, Ιωάννη Τσαφή, Γεωργία Καλια­νιώτη, Γιάννη Καρα­μα­νώλη και Γιώργο Βρόντο, ενώ η ομάδα των οδηγών απαρ­τί­ζε­ται από τους Βασίλη Χίου, Σάββα Λενιού, Αλέ­ξαν­δρο Γεωρ­γα­κό­πουλο και Νίκο Μαριέττο.

Πηγή : treno.gr