«Αν με βρείτε νεκρό, καλέστε αυτό το νούμερο, είναι της μάνας μου…»

«Μαμά να ξέρεις ότι σ’ αγαπώ». Το συγκι­νη­τικό αυτό μήνυμα βρέθηκε γραμ­μένο επάνω σε ένα από τα σωσίβια που χρη­σι­μο­ποιούν πρό­σφυ­γες και μετα­νά­στες για να περά­σουν δια­μέ­σου της Μεσο­γείου στην Ευρώπη.

Κάθε σωσίβιο φέρει το βάρος της διά­σω­σης των ανθρώ­πων που προ­σπα­θούν να ξεφύ­γουν από τον εφιάλτη του πολέμου και ανα­ζη­τούν μια καλύ­τερη ζωή. Κου­βα­λάει ωστόσο και μια σύντομη ανθρώ­πινη ιστορία. Ευχές και προ­σευ­χές των προ­σφύ­γων για ένα ασφαλές ταξίδι ή τα τηλέ­φωνα συγ­γε­νών και φίλων μαζί με ένα μήνυμα για να ενη­με­ρω­θούν σε περί­πτωση που ο άνθρω­πος που φοράει το σωσίβιο δεν κατα­φέ­ρει να φτάσει ζωντα­νός.

«Το όνομά μου είναι Αμπτι­ραχ­μάν Αλί Γιου­σούφ. Αν με βρείτε, καλέστε αυτό το νούμερο. Αυτή είναι η μάνα μου» σημειώ­νε­ται χαρα­κτη­ρι­στικά σε ένα από τα σωσίβια αυτά.

«Τα περισ­σό­τερα σωσίβια που έχουν βρει οι ομάδες των «Γιατρών Χωρίς Σύνορα» έχουν πάνω γραμ­μένο ένα τηλέ­φωνο μελών της οικο­γέ­νειας των προ­σφύ­γων μαζί με ένα μήνυμα. Πρέπει να κατα­νο­ή­σουμε ότι τα σωσίβια είναι πολλές φορές ένας τρόπος γι’ αυτούς τους ανθρώ­πους να δια­σω­θούν παρά το γεγονός ότι δεν είναι της καλύ­τε­ρης ποιό­τη­τας» εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο διευ­θυ­ντής προ­γραμ­μά­των του ελλη­νι­κού τμή­μα­τος των «Γιατρών Χωρίς Σύνορα», Από­στο­λος Βεΐζης.

«Ορι­σμέ­νες φορές, όσοι δεν φορούν σωσίβια, γράφουν τηλέ­φωνα και μηνύ­ματα στην μπλούζα τους. «Κάποιες φορές βρί­σκουμε τις μπλού­ζες χωρίς να βρούμε τον άνθρωπο. Και εκεί έχουμε το δίλημμα, να πάρουμε τηλέ­φωνο να ενη­με­ρώ­σουμε τους δικούς του ή μπορεί να βρεθεί ζωντα­νός;» υπο­γραμ­μί­ζει ο κ. Βεΐζης.

Όπως προ­σθέ­τει ο ίδιος, τα μηνύ­ματα αυτά απο­τε­λούν μια επι­βε­βαί­ωση του γεγο­νό­τος ότι οι πρό­σφυ­γες γνω­ρί­ζουν τους κιν­δύ­νους του ταξι­διού που επι­χει­ρούν: «Όπως μου έλεγε μια μητέρα από τη Συρία, όταν είμαστε στη Συρία είναι σίγουρο ότι θα πεθά­νουμε είτε από μια βόμβα είτε από τις δυνά­μεις του Άσαντ είτε από το Ισλα­μικό Κράτος. Το να μπω με τα παιδιά μου σε μια βάρκα για να φύγω προς την Ευρώπη είναι για μένα μια επιλογή που έχει το ρίσκο να πεθά­νουμε. Έχουμε όμως μια πιθα­νό­τητα να επι­βιώ­σουμε από αυτό το ταξίδι και να ελπί­ζουμε σε ένα καλύ­τερο αύριο».

Από τις αρχές Μαΐου οι «Γιατροί Χωρίς Σύνορα» έχουν δια­σώ­σει περισ­σό­τερα από 15.000 άτομα στη Μεσό­γειο και από τον Ιούνιο πάνω από 60 άτομα στο Αιγαίο. Ωστόσο, από τις αρχές του έτους ο αριθμός των νεκρών και των αγνο­ού­με­νων στη Μεσό­γειο ξεπερ­νάει τις 3.000.

«Είμαστε παρό­ντες σε 60 χώρες. Ωστόσο, για πρώτη φορά τις εικόνες που βλέ­πουμε δεν χρειά­ζε­ται να τις περι­γρά­ψουμε, γιατί ως κοι­νω­νία τις έχουμε δει αυτές τις εικόνες. Αυτοί οι άνθρω­ποι έχουν ένα πρόσωπο, για παρά­δειγμα το πρόσωπο του μικρού Αϊλάν. Όμως, χτες στο Φαρ­μα­κο­νήσι χάθηκαν 34 άνθρω­ποι, ανάμεσά τους και 15 παιδιά. Γι’ αυτούς τους ανθρώ­πους θα μιλήσει κανείς;».

ΑΠΕ-ΜΠΕ