Επιδικάστηκε αποζημίωση σε γνωστό φαρμακοποιό της Ρόδου σε αντιδικία με συγγενικό του πρόσωπο για ακίνητο

• Η υπόθεση έχει απα­σχο­λή­σει το παρελ­θόν και τα ποινικά δικα­στή­ρια

Με απόφαση που εξέδωσε το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου έγινε εν μέρει δεκτή αγωγή που άσκησε γνωστός φαρ­μα­κο­ποιός της Ρόδου κατά δύο συγ­γε­νι­κών του προ­σώ­πων και κατα­δι­κά­στηκε η μία εκ των ενα­γό­με­νων στην κατα­βολή απο­ζη­μί­ω­σης.

Το δικα­στή­ριο υπο­χρε­ώ­νει την συγγενή του να του κατα­βά­λει το ποσό των 65.438,21 ευρώ με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής και μέχρι την πλήρη εξό­φληση και απαγ­γέλ­λει εις βάρος της προ­σω­πική κράτηση, διάρ­κειας τριών μηνών, ως μέσο ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης της από­φα­σης.

Το ιστο­ρικό της ένδικης δια­φο­ράς σύμφωνα με την απόφαση έχει ως εξής:

Με προ­σύμ­φωνο συμ­βο­λαιο­γρά­φου του έτους 1996 μια ημεδαπή ανέλαβε την υπο­χρέ­ωση να πωλήσει και να μετα­βι­βά­σει στον ενά­γο­ντα και στον πρώτο εναγόμενο-αδελφό του, κατά ποσοστό 1/2 εξ αδιαι­ρέ­του, μία οικία συνο­λι­κής επι­φά­νειας 75,62 τ.μ., έναντι συνο­λι­κού τιμή­μα­τος 10.000.000 δρχ., εκ των οποίων 3.000.000 κατα­βλή­θη­καν ως αρρα­βώ­νας εξ ημι­σείας κατά την υπο­γραφή του προ­συμ­φώ­νου και το υπό­λοιπο του τιμή­μα­τος, ποσού 7.000.000 δρχ. συμ­φω­νή­θηκε να κατα­βλη­θεί σε δύο ισό­πο­σες δόσεις στις 31.12.1997 και στις 31.12.1998, οπότε και θα υπο­γρα­φό­ταν το ορι­στικό συμ­βό­λαιο.

Ωστόσο, η συμ­φω­νία των ανωτέρω δεν εξε­λί­χθηκε ομαλά και το ορι­στικό συμ­βό­λαιο δεν υπε­γράφη ποτέ, καθώς το ως άνω ακίνητο κατέστη αντι­κεί­μενο διεκ­δί­κη­σης από τα αδέλφια της εκ προ­συμ­φώ­νου πωλή­τριας.

Την υπόθεση από νομικής πλευράς για λογα­ρια­σμό του ενά­γο­ντας, χει­ρί­στηκε ο πρώτος ενα­γό­με­νος και από την υπο­γραφή του προ­συμ­φώ­νου ο πρώτος είχε απόλυτη εμπι­στο­σύνη στους χει­ρι­σμούς του δεύ­τε­ρου, λόγω και της συγ­γε­νι­κής τους σχέσης.

Εξάλλου, σε γνώση των ανωτέρω τελούσε και η δεύτερη ενα­γό­μενη, καθώς είναι σύζυγος του πρώτου ενα­γό­με­νου και νύφη του ενά­γο­ντος, ενώ ήδη από το έτος 1994 η ως άνω πωλή­τρια είχε ανα­θέ­σει σε αυτήν την πώληση του ακι­νή­του.

Περαι­τέρω, προ­κει­μέ­νου να κατα­στεί το ακίνητο απρό­σβλητο από τους διεκ­δι­κη­τές του και ευκο­λό­τερη η μετα­βί­βασή του στον ενά­γο­ντα και τον αδελφό του, η δεύτερη ενα­γό­μενη, εν αγνοία του ενά­γο­ντα, φέρεται να συνήψε με την ημεδαπή το 2002 συμ­βό­λαιο αγο­ρα­πω­λη­σίας, δυνάμει του οποίου απέ­κτησε την κυριό­τητα του ακι­νή­του, έναντι τιμή­μα­τος 5.007,16 ευρώ στο ως άνω, δε, συμ­βό­λαιο η πωλή­τρια εγγυά­ται το μετα­βι­βα­ζό­μενο ακίνητο ελεύ­θερο -μεταξύ άλλων και- διεκ­δι­κή­σεων, γεγονός εν γνώσει και των δύο συμ­βαλ­λό­με­νων ψευδές, όπως προ­κύ­πτει από την αλλη­λο­γρα­φία κατά τα έτη 1997-1998 της πωλή­τριας και του συζύγου της με τους ενα­γό­με­νους.

Ο ισχυ­ρι­σμός, δε, των ενα­γό­με­νων ότι ο ενάγων είχε υπα­να­χω­ρή­σει (λόγω της διεκ­δί­κη­σης) από την από­κτηση του ακι­νή­του, ελέγ­χθηκε ως αβά­σι­μος, καθώς οι ενα­γό­με­νοι ουδέν προ­σκο­μί­ζουν προς από­δειξή του ανα­κρού­ε­ται δε, αφενός μεν από το γεγονός ότι ο ενάγων συνέ­χιζε να το δηλώνει στο έντυπο δήλωσης ακί­νη­της περιου­σίας (Ε9) μέχρι το 2010 και ότι ουδέ­ποτε ο ίδιος διεκ­δί­κησε την επι­στροφή του ποσού που είχε κατα­βά­λει στην εκ προ­συμ­φώ­νου πωλή­τρια κατά τη σύνταξή αυτού.

Περαι­τέρω, οι ενα­γό­με­νοι έπεισαν τον ενά­γο­ντα να προβεί στην μίσθωση του ακι­νή­του ιδιο­κτη­σίας της δεύ­τε­ρης ενα­γό­με­νης, προ­κει­μέ­νου να είναι δυνατή η ένταξη σε συγ­χρη­μα­το­δο­τού­μενο πρό­γραμμα της Ε.Ε. (ΕΣΠΑ) για την μετα­τροπή της υφι­στά­με­νης στο ακίνητο διώ­ρο­φης παρα­δο­σια­κής κατοι­κίας και αλλαγή της χρήσης σε αυτο­ε­ξυ­πη­ρε­τού­μενο κατά­λυμα δύο επι­πλω­μέ­νων κατοι­κιών, καθώς η ιδιό­τητά τους δεν τους επέ­τρεπε να αιτη­θούν οι ίδιοι τη χρη­μα­το­δό­τηση, παρι­στώ­ντας του ψευδώς ότι μετά την ολο­κλή­ρωσή τους, θα έπαιρνε ο καθένας από μία ορι­ζό­ντια ιδιο­κτη­σία με τη μετα­βί­βαση του μισού ακι­νή­του από την ενα­γό­μενη στον ενά­γο­ντα.

Προς τούτο, ο ενάγων και η δεύτερη ενα­γό­μενη συνήψαν το 2010 το κατα­φα­νώς εικο­νικό συμ­βό­λαιο μίσθω­σης ακι­νή­των δυνάμει του οποίου η δεύτερη ενα­γό­μενη εκμί­σθωσε για 23 έτη δύο ακίνητα ιδιο­κτη­σίας της, μεταξύ των οποίων και το ανωτέρω, έναντι ετήσιου μισθώ­μα­τος 100 ευρώ.

Έχοντας, έτσι, ο ενάγων την πεποί­θηση, που του δημιουρ­γή­θηκε από την συμπε­ρι­φορά αμφό­τε­ρων των ενα­γό­με­νων, ότι μετά την απο­πε­ρά­τωση των κατοι­κιών, ο ίδιος θα γινόταν κύριος της μίας εξ αυτών, εντά­χθηκε στη χρη­μα­το­δό­τηση του προ­γράμ­μα­τος ΕΣΠΑ.

Στο πλαίσιο αυτό, απο­δε­δειγ­μένα κατέ­βαλε συνο­λικά 60.438,21 ευρώ, που συνι­στούν τη ζημία του.

Ακο­λού­θως, ο ενάγων και η ενα­γό­μενη, με την από 20213 πράξη λύσης μίσθω­σης προ­έ­βη­σαν στην λύση της ανωτέρω μίσθω­σης.

Ο ενάγων, προέβη στην ενέρ­γεια αυτή κατόπιν προ­τρο­πής και δια­βε­βαί­ω­σης των ενα­γό­με­νων, ότι αυτό απο­τε­λεί προ­ϋ­πό­θεση για την μετα­βί­βαση του 1/2 του ακι­νή­του σε αυτόν. Κατόπιν, προέβη σε παραί­τηση από την χρη­μα­το­δό­τηση και επέ­στρεψε τα χρήματα που είχε λάβει μέχρι τότε.

Η ανωτέρω συμπε­ρι­φορά των ενα­γό­με­νων, ήτοι η υπό­σχεση μετα­βί­βα­σης του 1/2 του ακι­νή­του από την δεύτερη ενα­γό­μενη στον ενά­γο­ντα, δεν δύναται να εντα­χθεί στην έννοια της απάτης, καθώς δεν απο­τε­λεί γεγονός. Εντού­τοις, η συμπε­ρι­φορά αυτή συνο­λικά ιδωμένη υπό το σύνολο των ανωτέρω περι­στά­σεων, κάτω από τις οποίες εκδη­λώ­θηκε, όπως έκρινε το δικα­στή­ριο, συνιστά συμπε­ρι­φορά που αντί­κει­ται στα χρηστά ήθη, στην κοι­νω­νική ηθική και στις θεμε­λιώ­δεις αρχές του δικαίου, στις οποίες στη­ρί­ζε­ται το θετικό δίκαιο.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε ο δικη­γό­ρος κ. Ακης Δημη­τριά­δης.