Οι βλακείες της ημέρας

Είχα βάλει στοί­χημα:  1. σε πόσες ώρες θα έκανε βόλτα στα media o συμ­βο­λι­σμός της νίκης Κορα­κάκη επί της Γερ­μα­νί­δας και της Ελβετής. 2. Σε πόσες ώρες θα έπιαναν αυτή τη νίκη και θα την έκαναν… αντι­πο­λί­τευση και επι­χεί­ρημα ανι­κα­νό­τη­τας της κυβέρ­νη­σης και το αντί­θετο. Δεν άργησαν και τα δύο. Το πρώτο ήρθε πρωί-πρωί ως σχο­λια­σμός σε φωτο­γρα­φία από την τελετή απο­νο­μής με τις σημαίες των χωρών των τριών νικη­τριών. «Ο ισχυρός συμ­βο­λι­σμός της εικόνας: Αρι­στερά οι μιζα­δό­ροι, δεξιά οι ξεπλυ­μα­τίες και η Ελλάδα για πρώτη φορά από πάνω. Μεχρι σήμερα ήταν το χαλάκι για να το πατάνε… ΕΥΓΕ ΚΟΡΑΚΑΚΗ!» Υπο­γραφή Χάρρυ Κλυν με 3000 like καμιά χιλιάδα κοι­νο­ποι­ή­σεις (προς το παρόν) και εύγε μας!

Το δεύτερο άρχισε να κυκλο­φο­ρεί δειλά- δειλά από την ώρα της απο­νο­μής και να χτυπάει κόκκινο, όταν άρχισαν  τα συγ­χα­ρη­τή­ρια πολι­τι­κών αρχηγών που δεν έχασαν ευκαι­ρία να πετά­ξουν την «χρυσή» μπηχτή τους. Τόσο μυαλό. Πήραν αέρα κομ­μα­το­στε­λέχη και άρχισαν την συγ­γραφή βαθυ­στό­χα­στων, πύρινων άρθρων και σχο­λια­σμών. Άλλο τόσο μυαλό. Αν  όπως λένε οι σοφοί, τα ρεκόρ είναι για να σπάνε, νομίζω ότι τις τελευ­ταίες δύο μέρες το τερ­μά­τι­σαν όλοι αυτοί οι «αντι­συ­στη­μι­κοί» (πως δεν το είχαμε κατα­λά­βει τόσα χρόνια)  και οι οπαδοί τους . Οι επι­δό­σεις ξεκα­τι­νιά­σμα­τος στο ζήτημα Κορα­κάκη είναι εξω­πραγ­μα­τι­κές και επε­τεύ­χθη­σαν για να μείνουν στους αιώνες ως εξαί­ρεση στον κανόνα. Από την άλλη χωρίς πολύ βάσανο κατα­λή­γεις στο συμπέ­ρα­σμα του Αρκά. Τον χάσαμε τον πόλεμο με την βλακεία και βρε­θή­καμε εσείς, εγώ, εμείς, να απο­κα­λού­μα­στε «σύστημα» επειδή δε βρί­ζουμε, δεν παρι­στά­νουμε τα ανήξερα θύματα, δεν παρα­κι­νούμε τους άλλους γύρω μας να μισούν.