Κιμ Ντάνιελς – Κουφού: «Οι αναμνήσεις της περιόδου της φωτιάς και όλα όσα ζήσαμε εκείνες τις μέρες, θα είναι πάντα μαζί μας…»

Κυρία Κουφού σε λίγες ημέρες συμπλη­ρώ­νε­ται ένας χρόνος από την κατα­στρο­φική πυρ­κα­γιά που έκαψε χιλιά­δες στρέμ­ματα. Σήμερα, έναν χρόνο μετά, πώς είναι η κατά­σταση στην περιοχή;

Πράγ­ματι, έχει περάσει σχεδόν ένας ολό­κλη­ρος χρόνος και είναι δύσκολο να το πιστέ­ψει κανείς πόσο γρήγορα πέρασε.

Για τους ανθρώ­πους όμως που βίωσαν τις πυρ­κα­γιές εκείνες τις δρα­μα­τι­κές μέρες, όλα όσα ζήσαμε εξα­κο­λου­θούν να είναι στο προ­σκή­νιο του μυαλού μας. Είμαι σε θέση να σας πω ότι ότι όλοι είμαστε σε εγρή­γορση έκτοτε, προ­σέ­χουμε πάρα πολύ και να δια­βά­ζουμε τακτικά τις ειδή­σεις. Είναι εξαι­ρε­τικά καθη­συ­χα­στικό να πετούν τα αερο­πλάνα και να είναι σε επι­φυ­λακή, αλλά κάθε φορά που τα βλέ­πουμε όλοι ρωτούν με αγωνία αν έχει ξεσπά­σει κάπου φωτιά. Η Νότια Ρόδος παρά τις προ­σπά­θειες, εξα­κο­λου­θεί να φέρει τα σημάδια που άφησε η φωτιά του 2023 και χρειά­ζε­ται πολλή δουλειά για να επι­στρέ­ψει η περιοχή στην παλιά ομορφιά της.

Τι θυμάστε πιο έντονα από εκείνες τις ημέρες;

Οι ανα­μνή­σεις της περιό­δου της φωτιάς και όλα όσα ζήσαμε εκείνες τις μέρες, θα είναι πάντα μαζί μας… Ήταν μια εποχή μεγάλης αβε­βαιό­τη­τας, φόβου και χάους… Καθώς εργά­ζο­μαι στον του­ρι­σμό, θυμάμαι την αγωνία να δια­χει­ρι­στούμε άμεσα την κατά­σταση ώστε να μην κιν­δυ­νεύ­σουν και να μην αισθαν­θούν ανα­σφά­λεια οι καλε­σμέ­νοι μας.. Παράλ­ληλα προ­σπα­θού­σαμε να οργα­νώ­σουμε τις οικο­γέ­νειές μας και να μετα­φερ­θούν σε ασφαλές μέρος, έπειτα από την εντολή για να εκκε­νω­θούν τα χωριά. Πέρα από αυτό, προ­σω­πικά είχα και έξι σκυλιά να φρο­ντίσω που έπρεπε να μετα­φερ­θούν σε ασφαλές σημείο.

Πώς προ­έ­κυψε η ιδέα της συγκέ­ντρω­σης χρη­μά­των για τη στήριξη των εθε­λο­ντών; Ηταν μεγάλη και η αντα­πό­κριση φίλων της Ρόδου από το εξω­τε­ρικό. Πείτε μας γι΄αυτό.

Αμέσως φίλοι από το εξω­τε­ρικό, κυρίως από το Ηνωμένο Βασί­λειο, που έχουν πάντα τη Ρόδο στην καρδιά τους, μόλις πλη­ρο­φο­ρή­θη­καν για την μεγάλη φωτιά και για τα όσα συνέ­βαι­ναν στο νησί μας, άρχισαν να στέλ­νουν μηνύ­ματα, ανη­συ­χώ­ντας για μας και ρωτώ­ντας πώς μπο­ρού­σαν να βοη­θή­σουν.

Οι άνθρω­ποι αρχικά ήθελαν να βοη­θή­σουν συνει­σφέ­ρο­ντας για την αγορά νερού και τροφής για εθε­λο­ντές και επίσης με φρο­ντίδα αλλά και προ­μή­θειες τρο­φί­μων για τα ζώα που εκτο­πί­στη­καν από τη φωτιά.

Άρχισα τότε να παίρνω ιδιω­τι­κές δωρεές από όλους τους φίλους στο εξω­τε­ρικό που επι­κοι­νώ­νη­σαν μαζί μου από το εξω­τε­ρικό και με τα χρήματα αυτά ξεκί­νησα να αγοράζω τις προ­μή­θειες και να τις παρα­δίδω στους εθε­λο­ντι­κούς σταθ­μούς με βοήθεια.

Πολύ σύντομα όμως έγινε πολύ δύσκολο να δια­χει­ρι­στώ όλη αυτή τη διάθεση για προ­σφορά και έτσι δημιούρ­γησα μια σελίδα συγκέ­ντρω­σης κεφα­λαίων στην πλατ­φόρμα JustGiving για να ασχο­ληθώ με τις πολλές δωρεές σε πιο οργα­νω­μένη βάση. Με τα χρήματα αυτά αρχί­σαμε να αγο­ρά­ζουμε και να δια­νέ­μουμε τρόφιμα για τα εκτο­πι­σμένα ελάφια και άλλα ζώα, ενώ εξα­κο­λου­θού­σαμε παράλ­ληλα να τρο­φο­δο­τούμε τους εθε­λο­ντι­κούς σταθ­μούς με πάγο, νερό, τροφή και ανάγκες πρώτων βοη­θειών. Ήταν κατα­πλη­κτικό να βλέπω πώς όλοι αυτοί οι άνθρω­ποι είχαν αμέσως κινη­το­ποι­η­θεί και οργα­νω­θεί τόσο άμεσα σε αυτή την ώρα ανάγκης.

Είναι σημα­ντικό να πούμε βέβαια ότι οι δωρεές και οι εθε­λο­ντι­κές δράσεις που συντο­νί­σατε, συνε­χί­στη­καν και μετά τις φωτιές με την αγορά πυρο­σβε­στι­κού εξο­πλι­σμού για χωριά της περιο­χής. Αυτή η ιδέα πώς υλο­ποι­ή­θηκε;

Πράγ­ματι, αφού οι πυρ­κα­γιές τέθηκαν υπό έλεγχο, αυτό δεν εμπό­δισε τις δωρεές να έρχο­νται και οι άνθρω­ποι να θέλουν να βοη­θή­σουν και μακρο­πρό­θε­σμα για την αντι­με­τώ­πιση των ζημιών που προ­κά­λε­σαν οι πυρ­κα­γιές τόσο στις περιου­σίες συμπο­λι­τών μας όσο και για την φρο­ντίδα των ζώων που εκτο­πί­στη­καν και βεβαίως για την απο­κα­τά­σταση των πληγών στο περι­βάλ­λον. Ετσι, συνε­χί­σαμε με τα χρήματα που εξα­κο­λου­θού­σαν να έρχο­νται μέσω δωρεών από τους φίλους μας στο εξω­τε­ρικό, να προ­μη­θεύ­ουμε ζωο­τρο­φές όπου ήταν δυνατόν. Η μεγάλη αυτή προ­σφορά και η διάθεση των φίλων της Ρόδου από το εξω­τε­ρικό να βοη­θή­σουν το νησί μας και για την επόμενη ημέρα, μας οδήγησε στην εκπό­νηση ενός μεγα­λύ­τε­ρου σχεδίου για την διάθεση των χρη­μά­των που συγκε­ντρώ­νο­νταν στην πλατ­φόρμα, πέρα από την προ­μή­θεια των ζωω­τρο­φών. Αφού είδαμε τις μέρες της πυρ­κα­γιάς την συγκι­νη­τική αντα­πό­κριση εθε­λο­ντών από όλα τα χωριά που ήταν στα μέτωπα της πυρ­κα­γιάς με ελά­χι­στο εξο­πλι­σμό στη διάθεσή τους για την κατά­σβεση της φωτιάς, απο­φα­σί­σαμε όλοι όσοι δια­χε­ρι­ζό­μα­σταν τα χρήματα από τις δωρεές, να προ­σπα­θή­σουμε να βοη­θή­σουμε ώστε το έργο των εθε­λο­ντών που θα επι­χει­ρή­σουν σε τυχόν μελ­λο­ντι­κές πυρ­κα­γιές, να γίνει πιο εύκολο και πιο ασφαλές παρέ­χο­ντάς τους εξο­πλι­σμό. Το χρη­μα­τικό ποσό που συγκε­ντρώ­θηκε ήταν πραγ­μα­τικά εκπλη­κτικό! Καταρ­τί­σαμε λίστες με εξο­πλι­σμό πυρό­σβε­σης και προ­στα­τευ­τική ένδυση για 10 χωριά στη Νότια Ρόδο και επίσης για μια οργα­νω­μένη ομάδα διά­σω­σης, με έδρα τη Ρόδο. Αγο­ρά­σαμε αντλίες νερού, μάνικες, μάσκες προ­σώ­που, γάντια, προ­μή­θειες πρώτων βοη­θειών και άλλα είδη με τα χρήματα ανθρώ­πων που ζουν στο εξω­τε­ρικό αλλά αγαπούν τη Ρόδο. Ο εξο­πλι­σμός παρα­δό­θηκε στους προ­έ­δρους των συμ­βου­λίων των χωριών μέσα στο 2024 όπως επίσης και στην ομάδα διά­σω­σης. Όλοι ήταν πολύ ευγνώ­μο­νες και πολύ συγκι­νη­μέ­νοι γι΄αυτή μας την πρω­το­βου­λία και βεβαίως κι εμείς το ίδιο, που κατα­φέ­ραμε να προ­μη­θεύ­σουμε με εξο­πλι­σμό τα χωριά μας με την ευχή βέβαια να μην χρεια­στεί να τον χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν αλλά ακόμα κι αν χρεια­στεί να παρέμ­βουν να μπορούν να το κάνουν με ασφά­λεια και πιο εύκολα.

Βέβαια να πούμε ότι δεν είναι η πρώτη φορά που ανα­λαμ­βά­νετε πρω­το­βου­λίες για εθε­λο­ντι­κές δράσεις. Εχετε συν­δρά­μει στη συγκέ­ντρωση χρη­μά­των για την αγορά εξο­πλι­σμού στο Νοσο­κο­μείο της Ρόδου, στο Περι­φε­ρειακό Ιατρείο Αρχαγ­γέ­λου και αλλού.

Ναι, πράγ­ματι, στο παρελ­θόν έχω συμ­με­τά­σχει και σε άλλες δρα­στη­ριό­τη­τες συγκέ­ντρω­σης χρη­μά­των. Η Νταίζη, ο σκύλος, ήταν ίσως η πρώτη σημα­ντική φορά. Επίσης, μια ομάδα φίλες συγκέ­ντρωσε χρήματα κατά τη διάρ­κεια του Covid βλέ­πο­ντας την ανάγκη και τις ελλεί­ψεις και αγόρασε ζωτικό εξο­πλι­σμό για το Νοσο­κο­μείο της Ρόδου και στην συνέ­χεια για το Κέντρο Υγείας Αρχαγ­γέ­λου. Το σημα­ντικό είναι πως πάντα πρό­κει­ται για ομαδική δουλειά και δεν μπορεί να γίνει τόσο επι­τυ­χη­μένα και τόσο οργα­νω­μένα από ένα άτομο.

Θα είχε ενδια­φέ­ρον να μας πείτε πώς βρε­θή­κατε εσείς στη Ρόδο.

Ζω μόνιμα στη Ρόδο από το 1986. Το 1989 παντρεύ­τηκα τον Έλληνα σύζυγό μου Φώτη και μαζί μεγα­λώ­σαμε 4 παιδιά, την Μοσχούλα, την Μαρ­γα­ρίτα, την Χάνα και τον Μιχάλη, που έχουν μεγα­λώ­σει όλοι και μας έχουν κάνει πολύ περή­φα­νους που ζούνε τις ζωές τους σε όλο τον κόσμο.

Επειδή είστε σε επαφή με πολλούς φίλους της Ρόδου στο εξω­τε­ρικό, ποια είναι η άποψη και η εικόνα που έχουν για το νησί μας;

Πολλοί άνθρω­ποι όταν επι­σκέ­πτο­νται τη Ρόδο δημιουρ­γούν πολύ ισχυ­ρούς δεσμούς με τον τόπο και με τους ανθρώ­πους. Είτε επι­σκέ­πτο­νται συχνά, είτε όχι τόσο συχνά, η Ρόδος είναι πάντα στη σκέψη τους. Ανα­γνω­ρί­ζουν πότε υπάρχει ανάγκη υπο­στή­ρι­ξης και το κάνουν χωρίς δισταγμό.