Τι είναι τα IOU

Τα IOU θα είναι ένα χρε­ό­γραφο το οποίο θα χρη­σι­μο­ποιεί­ται παράλ­ληλα με το κεντρικό νόμισμα της χώρας και θα δια­σφα­λί­ζει την απο­πλη­ρωμή συγκε­κρι­μέ­νου ποσού στον κάτοχό τους.

Θα εκδί­δο­νται από το Δημόσιο και πάνω τους θα ανα­γρά­φε­ται η ημε­ρο­μη­νία έκδοσης, το ποσό οφειλής και το όνομα του δικαιού­χου.

Τέτοιου είδους χαρτιά θα συναλ­λάσ­σο­νταν στη δευ­τε­ρο­γενή αγορά με μεγάλη έκπτωση έναντι του ευρώ, και θα μετα­τρέ­πο­νταν σε «νόμισμα», παράλ­ληλα με το ευρώ.

Δεν θα γίνο­νταν ευρέως απο­δε­κτά -πχ σε καταστήματα- αλλά θα χρη­σι­μο­ποιού­νταν για την απο­πλη­ρωμή λογα­ρια­σμών προς το κράτος, του­λά­χι­στον αρχικά.

Η εισα­γωγή ενός νέου νομί­σμα­τος, μαζί με το ευρώ, μπορεί να απο­δει­χθεί προ­βλη­μα­τική, με προφανή κίνδυνο υπερ­πλη­θω­ρι­σμού.

Επίσης οι όροι για οποια­δή­ποτε επι­στροφή στο ευρώ θα είναι αμφι­λε­γό­με­νοι. Σε εκείνο το σημείο, κάποιος θα πρέπει να απο­φα­σί­σει ποια θα είναι η κατάλ­ληλη συναλ­λαγ­μα­τική ισο­τι­μία ανάμεσα στην Ελλάδα και το ευρώ. Αν η «επίσημη» ισο­τι­μία που θα δια­λέ­ξει η ελλη­νική κυβέρ­νηση απέχει πολλοί από αυτήν στους δρόμους της Αθήνας, θα δημιουρ­γη­θεί άμεσο πρό­βλημα.

Υπάρ­χουν ιστο­ρικά προη­γού­μενα. Όταν έγινε η επα­νέ­νωση της Γερ­μα­νίας, το ανα­το­λικό μάρκο μετα­τρά­πηκε σε γερ­μα­νικό μάρκο με ισο­τι­μία 1:1 για όλους τους μισθούς και τις τιμές και για όλες τις απο­τα­μιεύ­σεις ως τα 4.000 ανα­το­λικά μάρκα. Πέρα από το επίπεδο αυτό, οι απο­τα­μιεύ­σεις μετα­τρέ­πο­νταν με ισο­τι­μία 1:2, όπως και το χρέος των εται­ρειών και των νοι­κο­κυ­ριών. Η μετα­τροπή – στην αρχή σχετικά γεν­ναιό­δωρη για τους Ανα­το­λι­κο­γερ­μα­νούς – δημιούρ­γησε τις δικές της δυσκο­λίες. Η ανε­πί­σημη ισο­τι­μία βρι­σκό­ταν κάπου στα πέντε και δέκα ανα­το­λικά μάρκα για κάθε γερ­μα­νικό μάρκο, μια πολύ πιο αληθινή απο­τύ­πωση της απελ­πι­στι­κής θέσης της Ανα­το­λι­κής Γερ­μα­νίας όσον αφορά την αντα­γω­νι­στι­κό­τητα. Για να στη­ρί­ξουν τους νέους τους συμπα­τριώ­τες, οι Δυτι­κο­γερ­μα­νοί επω­μί­στη­καν ένα πολυ­ε­τές κόστος με τη μορφή ενός φόρου αλλη­λεγ­γύης.

Η εμπει­ρία της Γερ­μα­νίας δείχνει πως πρέπει να κατα­βλη­θούν τερά­στιες προ­σπά­θειες για να επι­στρέ­ψει ο άσωτος ελλη­νι­κός υιός στο ευρώ, μετά την εισα­γωγή ενός παράλ­λη­λου νομί­σμα­τος.

Μια νέα δραχμή θα επέ­τρεπε στην Ελλάδα να γίνει πιο αντα­γω­νι­στική αλλά θα σήμαινε επίσης και ότι η επι­στροφή στο ευρώ θα προ­ϋ­πέ­θετε ένα κούρεμα για όσους Έλληνες έχουν κατα­θέ­σεις πάνω από ένα συγκε­κρι­μένο όριο (όπως συνέβη όχι μόνο στην Ανα­το­λική Γερ­μα­νία το 1990, αλλά και στην Κύπρο το 2013).

Επι­πλέον, πρέπει να σημειω­θεί ότι η Ευρω­παϊκή Συνθήκη δεν επι­τρέ­πει τη χρήση παράλ­λη­λου νομί­σμα­τος. Ενδέ­χε­ται ο κίν­δυ­νος αν η Ελλάδα προ­χω­ρή­σει στην εισα­γωγή IOU να δημιουρ­γη­θούν οι νομικές προ­ϋ­πο­θέ­σεις για την έξοδο της χώρας από το ευρώ.

protothema.gr