Επικίνδυνο τρίπτυχο

Της Νε­κτα­ρί­ας Μπίλ­λη

Συχνά ανα­φε­ρό­μα­στε στον θε­σμι­κό ρόλο της αντι­πο­λί­τευ­σης, στον συ­νταγ­μα­τι­κά κα­το­χυ­ρω­μέ­νο όπου ασκεί­ται με σκοπό να ελέγ­χει τις πρά­ξεις και τις πα­ρα­λή­ψεις της εκά­στο­τε κυ­βέρ­νη­σης, να κα­τα­θέ­τει προ­τά­σεις εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νες και επαρ­κώς τεκ­μη­ριω­μέ­νες, να στη­λι­τεύ­ει τα κακώς γε­νό­με­να και τε­κται­νό­με­να, με κύριο άξονα την εύ­ρυθ­μη λει­τουρ­γία του δη­μο­κρα­τι­κού πο­λι­τεύ­μα­τος.

Επο­μέ­νως η άσκη­ση της αντι­πο­λι­τευ­τι­κής ρη­το­ρι­κής και πρα­κτι­κής επι­βάλ­λε­ται να είναι γό­νι­μη δη­μιουρ­γι­κή, πα­ρα­γω­γι­κή, όχι στεί­ρα και ανε­δα­φι­κή, διότι αν αυτό συμ­βεί οδη­γεί σε ατρα­πούς. Ιδιαί­τε­ρα δε όταν η εκά­στο­τε αντι­πο­λί­τευ­ση προη­γή­θη­κε ως κυ­βερ­νόν κόμμα, και αφού ξε­κί­νη­σε έν­δο­ξα και πολλά υπο­σχό­με­νη ,αφού καλ­λιέρ­γη­σε με­γά­λες ελ­πί­δες και προσ­δο­κί­ες στον λαό, τάσ­σο­ντας όλα σε όλους, όταν της δό­θη­κε η εντο­λή δια­κυ­βέρ­νη­σης, «εμε­τρή­θη, εζυ­γί­σθη και ευ­ρέ­θη ελ­λι­πής».

Σε κάθε ορ­γα­νω­μέ­νη χώρα είναι αδή­ρι­τη ανά­γκη να υπάρ­χει πα­ράλ­λη­λα με μια σο­βα­ρή κυ­βέρ­νη­ση και μια εξί­σου σο­βα­ρή αντι­πο­λί­τευ­ση. Πολλώ δε μάλ­λον όταν η χώρα βρί­σκε­ται σε κομ­βι­κό ση­μείο και έχει να αντι­με­τω­πί­σει σο­βα­ρούς κιν­δύ­νους που απει­λούν τη συ­νο­χή, την κυ­ριαρ­χία και την ασφά­λεια της, όπως πα­ρε­μπι­πτό­ντως. Οι αντι­πο­λι­τευ­τι­κές κο­ρώ­νες που λέ­γο­νται για να λέ­γο­νται δεν έχουν τόπο σε μια συ­γκυ­ρία εξό­χως κρί­σι­μη και εξαι­ρε­τι­κά επι­κίν­δυ­νη. Οι πα­ρά­τες και τα συν­θή­μα­τα καθώς και η «εξω­τι­κές» αγο­ρεύ­σεις είναι πλέον πα­ρω­χη­μέ­νες, ανα­χρο­νι­στι­κές και βρί­θουν θυ­μη­δί­ας.

Αυτή τη στιγ­μή η κυ­βέρ­νη­ση κα­λεί­ται να αντι­με­τω­πί­σει την επό­με­νη μέρα της υγειο­νο­μι­κής κρί­σης –που πα­ρό­λο τη σωστή δια­χεί­ρι­ση τί­πο­τα δεν έχει τε­λειώ­σει αφού ο φόβος ενός πι­σω­γυ­ρί­σμα­τος πα­ρα­μέ­νει υπαρ­κτός- τις επι­πτώ­σεις και τις προ­ε­κτά­σεις που επέ­φε­ρε στην οι­κο­νο­μία, να λάβει τέ­τοια μέτρα ώστε να κρα­τη­θεί η χώρα όρθια και πα­ράλ­λη­λα έρ­χε­ται να προ­στε­θεί και η κρίση στα εθνι­κά θέ­μα­τα, με τη διαρ­κώς κλι­μα­κού­με­νη τουρ­κι­κή προ­κλη­τι­κό­τη­τα, συν­θέ­το­ντας ένα εκρη­κτι­κό τρί­πτυ­χο κιν­δύ­νου.

Αντι­λαμ­βά­νε­ται κα­νείς ότι οι κα­τα­στά­σεις δεν επι­τρέ­πουν στεί­ρες αντι­πα­ρα­θέ­σεις, δια­γκω­νι­σμούς και πάσης φύ­σε­ως λαϊ­κι­σμό απ΄ό­που αυτός και αν προ­έρ­χε­ται.

Ο τόπος πρέ­πει να είναι κοι­νός και ο σκο­πός ένας: Η χώρα να βγει όρθια δια­σφα­λί­ζο­ντας την εθνι­κή κυ­ριαρ­χία της. Κυ­ρί­ως δε στα εθνι­κά θέ­μα­τα η αντι­πο­λί­τευ­ση πρέ­πει να στέ­κε­ται πλάι στην κυ­βέρ­νη­ση στή­νο­ντας ασπί­δα προ­στα­σί­ας της χώρας απέ­να­ντι στους εξω­τε­ρι­κούς κιν­δύ­νους. Είναι εύ­λο­γη η άσκη­ση ελέγ­χου από την κάθε αντι­πο­λί­τευ­ση αλλά πα­ράλ­λη­λα οφεί­λει να κα­τα­θέ­τει και τη δική της άποψη και αυτή να αξιο­λο­γεί­ται. Η άσκη­ση μι­κρο­πο­λι­τι­κής του ει­κο­σι­τε­τρα­ώ­ρου έχει πε­ρά­σει ανε­πι­στρε­πτί και πλέον δεν πεί­θει. Τη δε­δο­μέ­νη στιγ­μή πα­ρέ­χε­ται στην Ελ­λά­δα, μέσω των μέ­τρων ανα­κού­φι­σης που δί­δο­νται από την ΕΕ, μια με­γά­λη ευ­και­ρία προ­κει­μέ­νου να προ­βεί σε ρι­ζι­κές με­ταρ­ρυθ­μί­σεις προ­κει­μέ­νου να αλ­λά­ξει το μο­ντέ­λο και τη δομή της. Συλ­λή­βδην λοι­πόν το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα κα­λεί­ται σε εποι­κο­δο­μη­τι­κή συ­στρά­τευ­ση, προ­κει­μέ­νου να σχε­διά­σει για το μέλ­λον με γνώ­μο­να το εθνι­κό και όχι το κομ­μα­τι­κό συμ­φέ­ρον.

Δυ­στυ­χώς η αξιω­μα­τι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση μετά τις εκλο­γές του πε­ρα­σμέ­νου Ιου­λί­ου ψά­χνει ακόμη την περ­πα­τη­σιά της, στε­ρού­με­νη επι­χει­ρη­μά­των και απέ­χο­ντας τις πε­ρισ­σό­τε­ρες φορές από την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Δεί­χνει να αδυ­να­τεί να συμ­βά­λει στον σχε­δια­σμό της επό­με­νης μέρας για μια σύγ­χρο­νη οι­κο­νο­μι­κή ανά­πτυ­ξη βα­σι­σμέ­νη στη γνώση και στην και­νο­το­μία, αρ­νεί­ται να συμ­βά­λει στη δια­μόρ­φω­ση ενός και­νο­τό­μου και εκ­συγ­χρο­νι­στι­κού συ­στή­μα­τος εκ­παί­δευ­σης που πα­ρέ­χει τη δυ­να­τό­τη­τα στους μα­θη­τές να λά­βουν όσο το δυ­να­τό πε­ρισ­σό­τε­ρα εφό­δια στη ζωή τους μέσα από το δη­μό­σιο σχο­λείο, εφό­δια τέ­τοια, που κά­ποιων εξ αυτών τα παι­διά τα έχουν εξα­σφα­λι­σμέ­να από τη φοί­τη­ση τους σε δομές της ιδιω­τι­κής εκ­παί­δευ­σης και με εξα­σφα­λι­σμέ­νες τις σπου­δές τους στο εξω­τε­ρι­κό. « Η επέν­δυ­ση στην παι­δεία είναι θέμα εθνι­κής επι­βί­ω­σης» είπε ο Πρω­θυ­πουρ­γός και η ανα­φο­ρά αυτή έχει ρίζες βαθιά στην ιστο­ρία μας.

Ωρί­μα­σαν πλέον οι συν­θή­κες για να κάνει η χώρα ένα με­γά­λο βήμα μπρο­στά. Για να δη­λώ­νει ισό­τι­μη με τα πλέον προηγ­μέ­να κράτη, για να απε­μπο­λή­σει πα­θο­γέ­νειες και αγκυ­λώ­σεις του πα­ρελ­θό­ντος. Είναι πλέον η ώρα των ει­δι­κών και της αρι­στεί­ας. Και η αρι­στεία δεν είναι ρε­τσι­νιά.

Οι δη­μο­σκο­πι­κές απο­τυ­πώ­σεις δη­λώ­νουν ότι οι Έλ­λη­νες πο­λί­τες πι­στεύ­ουν ότι έχουν την κυ­βέρ­νη­ση που τους αξί­ζει. Ήρθε η ώρα να έχουν και την αντά­ξια αντι­πο­λί­τευ­ση.