Οι θέσεις του Φώτη Κωστόπουλου για το δικαστικό κτίριο

Από τον κ. Φώτη Κω­στό­που­λο ανα­κοι­νώ­θη­καν τα εξής:

Με αφορ­μή την πρό­σφα­τη επί­σκε­ψη του Υπουρ­γού Δι­καιο­σύ­νης και την εξαγ­γε­λία του για την ανέ­γερ­ση νέου Δι­κα­στι­κού Με­γά­ρου, θέλω να κα­τα­θέ­σω δη­μό­σια τις πα­ρα­κά­τω σκέ­ψεις και προ­τά­σεις.

Το θέμα του νέου Δι­κα­στι­κού Με­γά­ρου υπάρ­χει και απα­σχο­λεί τον το­πι­κό πο­λι­τι­κό και νο­μι­κό κόσμο, από την δε­κα­ε­τία του 1990.

Και τότε ανα­πτύ­χθη­κε συ­ζή­τη­ση για τον χώρο στον οποίο θα μπο­ρού­σε να ανα­γερ­θεί και υπήρ­ξαν πολ­λές προ­τά­σεις, οι οποί­ες δεν τε­λε­σφό­ρη­σαν.

Την εποχή εκεί­νη ήμουν Πρό­ε­δρος του Νο­μαρ­χια­κού Συμ­βου­λί­ου και λόγω και της ιδιό­τη­τας μου, πα­ράλ­λη­λα ως δι­κη­γό­ρου, ανα­μεί­χθη­κα ενερ­γά στα δια­βου­λεύ­σεις, οι οποί­ες κα­τέ­λη­γαν σε αδιέ­ξο­δο λόγω της μη εξεύ­ρε­σης κα­τάλ­λη­λου οι­κο­πέ­δου.

Στα πλαί­σια αυτά κα­τέ­θε­σα την πρό­τα­ση που ει­σή­γα­γα και στο Νο­μαρ­χια­κό Συμ­βού­λιο για την ανέ­γερ­ση του νέου Δι­κα­στι­κού Με­γά­ρου στο ακί­νη­το του “ΝΗΡΕΑ”.

Πρό­κει­ται για ένα ακί­νη­το έκτα­σης 15.000 τ.μ πε­ρί­που στην καρ­διά της πόλης (αν λά­βου­με υπόψη μας ότι το “κε­φά­λι” είναι το κέ­ντρο της πόλης), με πρό­σβα­ση από τρεις δρό­μους (Θεμ. Σο­φού­λη, Δια­γο­ρι­δών, Αγίου Ιω­άν­νου) το οποίο λόγω της με­γά­λης επι­φά­νειας του το κτί­ριο θα πε­ρι­βάλ­λε­ται από ένα ακά­λυ­πτο χώρο χι­λιά­δων τε­τρα­γω­νι­κών μέ­τρων, με δη­μιουρ­γία χώρων στάθ­μευ­σης και πρα­σί­νου.

Δυ­στυ­χώς ενόσω η πρό­τα­ση έγινε επί της αρχής δεκτή από το Νο­μαρ­χια­κό Συμ­βού­λιο, το Δι­κη­γο­ρι­κό Σύλ­λο­γο Ρόδου (Πρό­ε­δρος Ευθ. Μπό­νης) και το Υπουρ­γείο Δι­καιο­σύ­νης, ο τότε Υπουρ­γός τον Ευάγ­γε­λος Γιαν­νό­που­λος, μας δια­βε­βαί­ω­σε ότι είχε εξα­σφα­λι­σμέ­νη πί­στω­ση 5.5 δις. δραχ­μών, το θέμα δεν προ­χώ­ρη­σε λόγω της άρ­νη­σης του Δήμου να πα­ρα­χω­ρή­σει το ακί­νη­το.

Εξυ­πα­κού­ε­ται ότι η πα­ρα­χώ­ρη­ση του οι­κο­πέ­δου από το Δήμο θα γίνει ένα­ντι ανταλ­λάγ­μα­τος, είτε χρη­μα­τι­κού είτε ανταλ­λα­κτι­κού.

Μια λύση είναι να δοθεί το οι­κό­πε­δο με αντι­πα­ρο­χή, δηλ. σε μια πλευ­ρά του οι­κο­πέ­δου να κα­τα­σκευα­στεί ένα κτί­ριο που θα πα­ρα­χω­ρη­θεί στον Δήμο για να στε­γά­σει τις τε­χνι­κές υπη­ρε­σί­ες του, μια άλλη να δοθεί στον Δήμο ως αντάλ­λαγ­μα το υφι­στά­με­νο Δι­κα­στι­κό Μέ­γα­ρο στο Μαν­δρά­κι.

Πρέ­πει όμως να εκτι­μη­θεί και να αξιο­λο­γη­θεί και μια άλλη πα­ρά­με­τρος, ότι η ωφέ­λεια της πόλης θα είναι με­γά­λη.

Μετά την κα­τε­δά­φι­ση των υφι­στά­με­νων κτι­σμά­των του ΝΗΡΕΑ θα δη­μιουρ­γη­θεί η με­γα­λύ­τε­ρη πλα­τεία της πόλης, που εκτός των χώρων στάθ­μευ­σης, θα υπάρ­χει πρά­σι­νο και αθλο­παι­διές.

Αυτό θα αλ­λά­ξει άρδην την πο­λε­ο­δο­μι­κή μορφή της πε­ριο­χής και θα διευ­κο­λύ­νει και τον σχε­δια­σμό του αρ­χαιο­λο­γι­κού πε­ρι­πά­του από το Μαν­δρά­κι μέχρι το Αρ­χαίο Στά­διο.

Επί­σης πρέ­πει να λη­φθεί υπόψη ότι είναι απα­ρά­δε­κτο πλέον στην καρ­διά της πόλης να βρί­σκε­ται το αμα­ξο­στά­σιο του ΡΟΔΑ και τα συ­νερ­γεία, τα οποία μπο­ρούν να με­τα­φερ­θούν στ’ Ασγού­ρου.

Άλλες προ­τά­σεις που ακού­σθη­καν κατά και­ρούς, τις θεωρώ ατε­λέ­σφο­ρες.

Το παλιό Νο­σο­κο­μείο είναι ένας χώρος δύ­σκο­λα προ­σβά­σι­μος, με στε­νούς δρό­μους και έλ­λει­ψη χώρων στάθ­μευ­σης. Εξ άλλου δεν επι­τυγ­χά­νε­ται καμία απο­κέ­ντρω­ση με το να με­τα­κι­νή­σου­με τα δι­κα­στή­ρια από το Μαν­δρά­κι σε από­στα­ση 1,5 χι­λιο­μέ­τρου, λαμ­βα­νο­μέ­νου υπόψη ότι το υφι­στά­με­νο Δι­κα­στι­κό Μέ­γα­ρο είναι ευ­κο­λό­τε­ρα προ­σβά­σι­μο και από άποψη συ­γκοι­νω­νί­ας.

Επί­σης το δι­κα­στι­κό Μέ­γα­ρο δεν μπο­ρεί να με­τα­φερ­θεί εκτός πόλης ή στις πα­ρυ­φές της διότι αφε­νός τα Δι­κα­στή­ρια βρί­σκο­νται εντός πό­λε­ων και αφε­τέ­ρου πρέ­πει να υπάρ­ξει πλή­ρης ανα­σχε­δια­σμος των συ­γκοι­νω­νιών.

Εν κα­τα­κλεί­δι, εάν θέ­λου­με να απο­κτή­σει πε­ριε­χό­με­νο η εξαγ­γε­λία του Υπουρ­γού Δι­καιο­σύ­νης και να μη απο­τε­λέ­σει άλλη μια χα­μέ­νη ευ­και­ρία, θεωρώ ότι η λύση του ΝΗΡΕΑ είναι υπό τις πα­ρού­σες συν­θή­κες η πλέον εφι­κτή και υλο­ποι­ή­σι­μη στο ορατό μέλ­λον.

 Ευ­χα­ρι­στώ για την φι­λο­ξε­νία

  Φώτης Κω­στό­που­λος

                                                                        ΔΙ­ΚΗ­ΓΟ­ΡΟΣ