Ποιο debate;

Μια δια­δι­κα­σία ανώδυνη και άοσμη, δομη­μένη με τέτοιο τρόπο ώστε το κλίμα να είναι απόλυτα ευνοϊκό για τους πολι­τι­κούς αρχη­γούς, ώστε να μην δεχθούν πλήγ­ματα. Απλά προκάτ απα­ντή­σεις σε προκάτ ερω­τή­σεις, καλο­τα­κτο­ποι­η­μέ­νοι παράλ­λη­λοι μονό­λο­γοι που μοιά­ζουν ακριβώς με τις προ­ε­κλο­γι­κές τους ομιλίες. ένας πολύ ωραίος τρόπος για να  «κλει­δώ­σει» το κοινό του ο κάθε πολι­τι­κός αρχηγός. Για να συσπει­ρώ­σει τις προ­α­πο­φα­σι­σμέ­νες ψήφους του. Σίγουρα τα κατά­φε­ραν όλοι. Όμως αυτό το πράγμα debate δεν μπορεί να λέγεται. Πολύ κακό για το τίποτα. Ελπίζω κάποτε να γίνουν κανο­νικά debate με ουσία και πολι­τικό διάλογο. Όλα αυτά έχουν να κάνουν με την στιγ­μιαία σχέση των πολι­τι­κών με την εικόνα. Όμως η σοβα­ρό­τητα και η υπευ­θυ­νό­τητα κάθε θεατή–γιατί κρί­νε­ται κι αυτός–δεν έχει να κάνει με την εικόνα, αλλά με την επε­ξερ­γα­σία. Σε κάθε εκλο­γική ανα­μέ­τρηση, σε κάθε δύσκολη στιγμή, κρί­νε­ται και το IQ των θεατών. Που πάει να πει πες μου τι ψήφισες να σου πω ποιος είσαι! Υ.Γ. Ούτε ένας δεν συμ­φω­νούσε – όπως δήλωναν προ­σερ­χό­με­νοι και εξερ­χό­με­νοι του ραδιο­με­γά­ρου της ΕΡΤ,  με το πλαίσιο με το οποίο πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε το debate. Ούτε οι πολι­τι­κοί αρχηγοί, ούτε και οι δημο­σιο­γρά­φοι που συμ­με­τεί­χαν. Τους φαι­νό­ταν πιε­στικό, άνευ νοή­μα­τος, χωρίς δυνα­τό­τητα κινή­σεων. Ούτε καν μία ελεύ­θερη ερώτηση δεν επέ­τρε­ψαν τα κόμματα να γίνει. Αφού όλοι λοιπόν δια­φω­νούν, γιατί το κάνουν έτσι και δεν το αλλά­ζουν;