Μετάβαση πραγματική με όρους ισονομίας

Άρθρο του Βου­λευ­τή Ιω­άν­νη Παππά στα “ΝΕΑ” , για την με­τά­πτω­ση του Κτη­μα­το­λο­γί­ου Δω­δε­κα­νή­σου στο Εθνι­κό Κτη­μα­το­λό­γιο.

Στα Δω­δε­κά­νη­σα αυτή τη στιγ­μή υφί­στα­ται ένα υπαρ­κτό πρό­βλη­μα. Πάνω από 14.000 ακί­νη­τα σε Ρόδο, Κω και Λέρο αντι­με­τω­πί­ζουν την απει­λή της κα­τε­δά­φι­σης και των υπέ­ρο­γκων προ­στί­μων, με απο­τέ­λε­σμα χι­λιά­δες ιδιο­κτή­τες να κιν­δυ­νεύ­ουν να χά­σουν την πε­ριου­σία τους. Στους  ιδιο­κτή­τες αυ­τούς δεν εμ­φα­νί­ζε­ται η ιδιο­κτη­σία τους στους τό­μους του Κτη­μα­το­λο­γί­ου και δεν μπο­ρούν να κά­νουν εγ­γρα­φή, την ίδια ώρα που έχουν εκ­δο­θεί πρω­τό­κολ­λα κα­τε­δά­φι­σης των κτι­σμά­των.

Ο πυ­ρή­νας του προ­βλή­μα­τος βρί­σκε­ται αρ­κε­τά βαθιά στην ιστο­ρία και το πα­ρελ­θόν και συ­γκε­κρι­μέ­να στην εν­σω­μά­τω­ση του ιτα­λι­κού Κτη­μα­το­λο­γί­ου στο ελ­λη­νι­κό. Το ερώ­τη­μα είναι γιατί από το τέλος του Β’ Πα­γκο­σμί­ου Πο­λέ­μου η ελ­λη­νι­κή πο­λι­τεία δεν φρό­ντι­σε το εν λόγω ζή­τη­μα να λυθεί και να μην υφί­στα­ται ο κίν­δυ­νος. Με την απο­μά­κρυν­ση των Ιτα­λών η κτη­μα­το­γρά­φη­ση  δεν ολο­κλη­ρώ­θη­κε και χι­λιά­δες ιδιο­κτη­σί­ες δεν κα­τα­γρά­φη­καν στους τό­μους του Κτη­μα­το­λο­γί­ου, με συ­νέ­πεια ακί­νη­τα να κιν­δυ­νεύ­ουν είτε να κα­τε­δα­φι­στούν, είτε να πε­ρά­σουν στην ιδιο­κτη­σία του Δη­μο­σί­ου.

Δεν είναι όμως η κα­τάλ­λη­λη στιγ­μή να κά­νου­με ιστο­ρι­κή ανα­δρο­μή για να δούμε ποιος δεν έκανε καλά τη δου­λειά του αλλά να δούμε τι μπο­ρού­με να απο­φύ­γου­με στο σή­με­ρα και ποιες λύ­σεις πρέ­πει να βρού­με έτσι ώστε να πάψει να υπάρ­χει το εν λόγω πρό­βλη­μα.

Το πρώτο που οφεί­λου­με να αντι­με­τω­πί­σου­με είναι το γε­γο­νός ότι η ελ­λη­νι­κή πο­λι­τεία, είχε απο­δε­χτεί απο­κλει­στι­κά τα ιτα­λι­κά κτη­μα­το­λο­γι­κά δε­δο­μέ­να, υιο­θέ­τη­σε και επι­κύ­ρω­σε τις προ­βλέ­ψεις των δια­τά­ξε­ων του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κα­νο­νι­σμού Δω­δε­κα­νή­σου (άρθρο 3) που όριζε τον αι­για­λό, προ­σαυ­ξά­νο­ντας κατά 12 μέτρα τα όρια της οριο­γραμ­μής του, σε αντί­θε­ση με ό,τι συμ­βαί­νει στην υπό­λοι­πη χώρα.

Τε­ρά­στιες εκτά­σεις γης, με χι­λιά­δες ιδιο­κτη­σί­ες, στην πα­ρά­κτια ζώνη των νη­σιών, που βρί­σκο­νται εκτός αι­για­λού και πα­ρα­λί­ας με τον εθνι­κό νόμο, δεν μπο­ρούν να κτη­μα­το­γρα­φη­θούν με την αι­τιο­λο­γία ότι βρί­σκο­νται στη ζώνη της πα­ρα­λί­ας, όπως την ορί­ζει ο κτη­μα­το­λο­γι­κός κα­νο­νι­σμός . Δη­λα­δή αυτό που ισχύ­ει στην υπό­λοι­πη Ελ­λά­δα δεν θα ισχύ­ει στα Δω­δε­κά­νη­σα. Επι­πλέ­ον  έχουν εκ­δο­θεί τα πρω­τό­κολ­λα κα­τε­δά­φι­σης εκα­το­ντά­δων κτι­σμά­των που κλεί­νουν 20ετία από την κα­τα­γρα­φή από τις Κτη­μα­τι­κές Υπη­ρε­σί­ες του Δη­μο­σί­ου ενώ έχουν επι­βλη­θεί και πρά­ξεις επι­βο­λής προ­στί­μων αυ­θαί­ρε­της χρή­σης.

Η με­τά­βα­ση όμως του Κτη­μα­το­λο­γί­ου Ρόδου και Κω και Λέρου στο Εθνι­κό Κτη­μα­το­λό­γιο πρέ­πει να γίνει με όρους ισο­νο­μί­ας των Δω­δε­κα­νή­σων με την υπό­λοι­πη Ελ­λά­δα. Είναι ευ­και­ρία να διορ­θω­θούν  λάθη του πα­ρελ­θό­ντος και η με­τά­βα­ση να έχει πραγ­μα­τι­κό νόημα και όχι απλά μια με­τα­φο­ρά δια­τά­ξε­ων σε ένα νόμο.

Απα­ραί­τη­τη προ­ϋ­πό­θε­ση αρ­χι­κά είναι η κα­τάρ­γη­ση του άρ­θρου 3 του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κα­νο­νι­σμού Δω­δε­κα­νή­σου και η δυ­να­τό­τη­τα κτη­μα­το­γρά­φη­σης των ιδιο­κτη­σιών που δεν έγινε ποτέ, σύμ­φω­να με  το εθνι­κό δί­καιο.

Όλα αυτά πρέ­πει να λη­φθούν σο­βα­ρά υπόψη  πριν να είναι αργά και μετά θα κά­νου­με το τα­μείο για τις ευ­θύ­νες και τις πα­ρα­λεί­ψεις υπευ­θύ­νων και ανευ­θύ­νων.