Σε εξέλιξη η ανέγερση του παρεκκλησίου της Παναγίας Ελεημονήτριας

Σε πλήρη εξέ­λι­ξη βρί­σκε­ται η κα­τα­σκευή του πα­ρεκ­κλη­σί­ου της Πα­να­γί­ας της Ελε­η­μο­νή­τριας, δυ­τι­κά του Ιερού Ναού των Αγίων Αναρ­γύ­ρων.

Το έργο, που υλο­ποιεί­ται υπό την επί­βλε­ψη του αρ­χι­τέ­κτο­να Γιώρ­γου Κα­ρα­βε­λά­τζη, δεν απο­τε­λεί απλώς μια οι­κο­δο­μι­κή προ­σπά­θεια, αλλά μια πράξη ιστο­ρι­κής απο­κα­τά­στα­σης και πνευ­μα­τι­κής υπο­χρέ­ω­σης απέ­να­ντι στην ταυ­τό­τη­τα του τόπου. Η πρω­το­βου­λία ανή­κει στον εφη­μέ­ριο του ναού, πα­τέ­ρα Νε­κτά­ριο Κάνια, και τελεί υπό την ευ­λο­γία και έμπνευ­ση του Μη­τρο­πο­λί­τη Ρόδου κ. Κυ­ρίλ­λου, ο οποί­ος αγκά­λια­σε το όραμα της επι­στρο­φής της Πα­να­γί­ας Ελε­η­μο­νή­τριας στον τόπο όπου ανή­κει. «Η Πα­να­γία Ελε­η­μο­νή­τρια επι­στρέ­φει, χάρη στη δική σας αγάπη, πίστη και προ­σφο­ρά», ση­μειώ­νει σε μή­νυ­μά του ο π. Νε­κτά­ριος. «Κάθε πέτρα που το­πο­θε­τεί­ται, κάθε τόξο που υψώ­νε­ται, είναι καρ­πός της κοι­νής μας προ­σπά­θειας. Αυτό που χτί­ζε­ται δεν είναι απλώς ένας ναός. Είναι τόπος μνή­μης, ελ­πί­δας και ενό­τη­τας». Πέντε αιώ­νες εξο­ρί­ας, προ­σφυ­γιάς και σιω­πη­λής προ­σευ­χής χω­ρί­ζουν τη Ρόδο από την Πα­να­γία Ελε­η­μο­νή­τρια. Η βυ­ζα­ντι­νή ει­κό­να, που χρο­νο­λο­γεί­ται από τις αρχές του 14ου αιώνα, κα­τα­γό­ταν από τον αρ­χι­κό ναό εκτός των τει­χών της πόλης, κοντά στη ση­με­ρι­νή θέση των Αγίων Αναρ­γύ­ρων. Όταν οι Οθω­μα­νοί κα­τέ­λα­βαν τη Ρόδο τον Ια­νουά­ριο του 1523, πολ­λοί Ρο­δί­τες ακο­λού­θη­σαν τους Ιπ­πό­τες στην προ­σφυ­γιά.

Ανά­με­σά τους, η Ιω­άν­να Κα­λα­μιά και ο εξά­δελ­φός της Τζα­νε­τί­νος Καμύς, που διέ­σω­σαν την Πα­να­γία Ελε­η­μο­νή­τρια και την Πα­να­γία Δα­μα­σκη­νή. Το τα­ξί­δι της ει­κό­νας υπήρ­ξε μακρύ και γε­μά­το πε­ρι­πέ­τειες. Σπι­να­λό­γκα, Χάν­δα­κας, Βί­τερ­μπο, Μεσ­σή­νη, Νί­καια, Συ­ρα­κού­σες και τέλος η Μάλτα, όπου η Ελε­η­μο­νή­τρια βρήκε προ­σω­ρι­νή στέγη στην ελ­λη­νι­κή εκ­κλη­σία της Valletta. Εκεί λα­τρεύ­τη­κε για αιώ­νες από τους απο­γό­νους των Ρο­δι­τών προ­σφύ­γων, μέχρι που ο ναός κα­τα­στρά­φη­κε από βομ­βαρ­δι­σμό το ΄42. Το 1989 η ει­κό­να απο­κα­τα­στά­θη­κε, τα ση­μά­δια όμως της κα­τα­στρο­φής πα­ρα­μέ­νουν επάνω της, ως πλη­γές μαρ­τυ­ρί­ες μιας ιστο­ρί­ας πί­στης και αντο­χής.

Το θαύμα ξε­κί­νη­σε από μια απο­κά­λυ­ψη

Η ιδέα για την ανέ­γερ­ση του πα­ρεκ­κλη­σί­ου γεν­νή­θη­κε «την πε­ρί­ο­δο της παν­δη­μί­ας», όπως αφη­γεί­ται ο π. Νε­κτά­ριος.«Παρά τους πε­ριο­ρι­σμούς, στις με­γά­λες γιορ­τές η εκ­κλη­σία ήταν κα­τά­με­στη. Ένας τα­πει­νός άν­θρω­πος μάς ζή­τη­σε τότε να φτιά­ξου­με ένα εκ­κλη­σά­κι αφιε­ρω­μέ­νο στην Πα­να­γία». Αυτό το αί­τη­μα στά­θη­κε η αφορ­μή για μια απροσ­δό­κη­τη ανα­κά­λυ­ψη. Ο ενο­ρί­της και αρ­χι­τέ­κτο­νας Κυ­ριά­κος Μάγος απο­κά­λυ­ψε ότι κάτω από το πλα­κο­στρω­μέ­νο δά­πε­δο του ναού υπήρ­χαν πα­λαιά θε­μέ­λια και αγιο­γρα­φί­ες. Μια μικρή τομή απο­κά­λυ­ψε βο­τσα­λω­τά και τα ίχνη ενός πα­λαιού ναού, οδη­γώ­ντας στην ιδέα της ανα­βί­ω­σης της Ελε­η­μο­νή­τριας. Με τη βο­ή­θεια του αρ­χι­τέ­κτο­να Γιώρ­γου Κα­ρα­βε­λά­τζη, ξε­κί­νη­σε η με­λέ­τη και η προ­ε­τοι­μα­σία. Το νέο πα­ρεκ­κλή­σι ανε­γεί­ρε­ται με πω­ρό­λι­θο, ακο­λου­θώ­ντας τον πα­ρα­δο­σια­κό ρυθμό της επο­χής, σχε­δόν ενω­μέ­νο με τον Ναό των Αγίων Αναρ­γύ­ρων. Αυτή την πε­ρί­ο­δο ολο­κλη­ρώ­νε­ται η κα­τα­σκευή του θόλου. Η ανέ­γερ­ση του πα­ρεκ­κλη­σί­ου χρη­μα­το­δο­τεί­ται απο­κλει­στι­κά από προ­σφο­ρές πι­στών, που επι­θυ­μούν να συν­δρά­μουν στην ολο­κλή­ρω­ση ενός μνη­μεί­ου αφιε­ρω­μέ­νου όχι μόνο στη Θε­ο­τό­κο, αλλά και στην ιστο­ρία και την ψυχή της Ρόδου. Για όσους θέ­λουν να στη­ρί­ξουν την προ­σπά­θεια, έχουν δη­μιουρ­γη­θεί ει­δι­κοί τρα­πε­ζι­κοί λο­γα­ρια­σμοί:

ΕΘΝΙ­ΚΗ ΤΡΑ­ΠΕ­ΖΑ

IBAN: GR9201104610000046129615988

Δι­καιού­χος: Ιερός Ναός Αγίων Αναρ­γύ­ρων Πό­λε­ως Ρόδου

ALPHA BANK

IBAN: GR7701406400640002002050186

(Αι­τιο­λο­γία: «Για την Πα­να­γία Ελε­η­μο­νή­τρια» + προ­αι­ρε­τι­κά ένα τη­λέ­φω­νο)

«Η Πα­να­γία Ελε­η­μο­νή­τρια δεν επι­στρέ­φει μόνη», το­νί­ζει ο πατήρ Νε­κτά­ριος. «Επι­στρέ­φει μαζί με όλους εμάς. Με όσους πι­στεύ­ουν ότι η Ρόδος δεν ξεχνά και ότι η πίστη δεν είναι πα­ρελ­θόν, αλλά παρόν και μέλ­λον».