H εικόνα της Παναγίας Σκιαδενής ολοκλήρωσε το δρομολόγιό της στο Κοιμητήριο Κατταβιας – Τελετή και κεράσματα στα μνήματα από τους πιστούς

H ει­κό­να της Πα­να­γί­ας Σκια­δε­νής ολο­κλή­ρω­σε το δρο­μο­λό­γιό της στο Κοι­μη­τή­ριο Κατ­τα­βιας – Τε­λε­τή και κε­ρά­σμα­τα στα μνή­μα­τα από τους πι­στούς

Σε μια εποχή που όλα μοιά­ζουν να αλ­λά­ζουν με τα­χύ­τη­τα, υπάρ­χουν ακόμη στιγ­μές που ο χρό­νος μοιά­ζει να στα­μα­τά. Στη Ρόδο, κάθε Πάσχα, η πίστη, η μνήμη και η πα­ρά­δο­ση ενώ­νο­νται σε ένα μο­να­δι­κό οδοι­πο­ρι­κό: την πε­ρι­φο­ρά της ει­κό­νας Πα­να­γί­ας της Σκια­δε­νής.

Γρά­φει ο Χρή­στος Μυ­στι­λια­δης – enlefko

Πρό­κει­ται για ένα έθιμο βαθιά ρι­ζω­μέ­νο στο πα­ρελ­θόν, που συ­νε­χί­ζει να συ­γκι­νεί και να ενώ­νει γε­νιές αν­θρώ­πων.

Η Πα­να­γία η Σκια­δε­νή δεν είναι απλώς μια ει­κό­να. Για τους κα­τοί­κους της νό­τιας Ρόδου απο­τε­λεί σύμ­βο­λο προ­στα­σί­ας, ελ­πί­δας και ζωής. Η ιστο­ρία της χά­νε­ται στους αιώ­νες, φτά­νο­ντας μέχρι τη Βυ­ζα­ντι­νή εποχή, όταν οι πι­στοί την πε­ριέ­φε­ραν για να προ­στα­τεύ­σουν τη γη τους από την ξη­ρα­σία και τις δυ­σκο­λί­ες.

Στις μέρες μας το τα­ξί­δι της ει­κό­νας ξε­κι­νά με την έναρ­ξη της Σα­ρα­κο­στής. Με σε­βα­σμό και κα­τά­νυ­ξη, με­τα­φέ­ρε­ται στη Χάλκη, όπου πα­ρα­μέ­νει για τρεις εβδο­μά­δες, σκορ­πί­ζο­ντας ευ­λο­γία στους κα­τοί­κους. Στη συ­νέ­χεια επι­στρέ­φει στο Σκιά­δι και, το Σάβ­βα­το του Λα­ζά­ρου, παίρ­νει και πάλι τον δρόμο, αυτή τη φορά προς τον Μο­νό­λι­θο.

Εκεί αρ­χί­ζει μια βαθιά αν­θρώ­πι­νη δια­δρο­μή: η ει­κό­να περνά από σπίτι σε σπίτι, αγ­γί­ζο­ντας τις ζωές των αν­θρώ­πων, φέρ­νο­ντας πα­ρη­γο­ριά, πίστη και δύ­να­μη. Την Κυ­ρια­κή των Βαΐων με­τα­φέ­ρε­ται στα Σιάν­να και συ­νε­χί­ζει την πο­ρεία της σε χωριά της πε­ριο­χής, όπως η Κρη­τη­νία, ο Έμπω­νας, η Αρ­νί­θα και η Απο­λακ­κιά, πριν επι­στρέ­ψει στο Σκιά­δι τα ξη­με­ρώ­μα­τα του Με­γά­λου Σαβ­βά­του.

Η πιο συ­γκι­νη­τι­κή κο­ρύ­φω­ση έρ­χε­ται με την άφιξη της ει­κό­νας στην Κατ­τα­βιά. Νέοι του χω­ριού, με βαθιά πίστη και αφο­σί­ω­ση, τη με­τα­φέ­ρουν πεζοί μέσα στη νύχτα. Την ημέρα της Λα­μπρής, η ει­κό­να βρί­σκε­ται πια ανά­με­σα στους αν­θρώ­πους που την πε­ρι­μέ­νουν με ανυ­πο­μο­νη­σία.

Για τρεις ημέ­ρες, η Πα­να­γία «επι­σκέ­πτε­ται» κάθε σπίτι, ευ­λο­γώ­ντας οι­κο­γέ­νειες και νοι­κο­κυ­ριά. Οι στιγ­μές αυτές είναι γε­μά­τες συ­γκί­νη­ση, αλλά και μια αί­σθη­ση κοι­νό­τη­τας που δύ­σκο­λα συ­να­ντά­ται αλλού.

Ξε­χω­ρι­στή θέση κα­τέ­χει το έθιμο στο Κοι­μη­τή­ριο της Κατ­τα­βιάς. Εκεί, η ει­κό­να περνά από κάθε μνήμα, ενώ οι συγ­γε­νείς προ­σφέ­ρουν κε­ρά­σμα­τα, σε μια τε­λε­τή που ενώ­νει το πα­ρελ­θόν με το παρόν, τη μνήμη με τη ζωή. Είναι μια στιγ­μή βαθιά αν­θρώ­πι­νη, όπου η χαρά της Ανά­στα­σης συ­νυ­πάρ­χει με τη νο­σταλ­γία και τη συ­γκί­νη­ση.

Η δια­δρο­μή ολο­κλη­ρώ­νε­ται στον Χά­λα­βρο, σε ένα ύψωμα της πε­ριο­χής. Εκεί τε­λεί­ται πα­ρά­κλη­ση και στη συ­νέ­χεια νέοι με­τα­φέ­ρουν την ει­κό­να στους ώμους τους, δια­σχί­ζο­ντας βουνά και μο­νο­πά­τια, μέχρι την επι­στρο­φή της στη Μονή στο Σκιά­δι.

Η πε­ρι­φο­ρά της Πα­να­γί­ας της Σκια­δε­νής δεν είναι απλώς ένα θρη­σκευ­τι­κό έθιμο. Είναι μια ζω­ντα­νή από­δει­ξη ότι η πα­ρά­δο­ση δεν ανή­κει στο πα­ρελ­θόν, αλλά συ­νε­χί­ζει να ανα­πνέ­ει μέσα από τους αν­θρώ­πους. Σε κάθε βήμα της δια­δρο­μής, σε κάθε σπίτι που ανοί­γει την πόρτα του, σε κάθε βλέμ­μα που υγραί­νε­ται, απο­τυ­πώ­νε­ται η βαθιά ανά­γκη του αν­θρώ­που να ανή­κει, να θυ­μά­ται και να πι­στεύ­ει.

Και όσο υπάρ­χουν άν­θρω­ποι που συ­νε­χί­ζουν αυτό το τα­ξί­δι, η ει­κό­να της Πα­να­γί­ας της Σκια­δε­νής θα δια­σχί­ζει τα ίδια μο­νο­πά­τια όχι μόνο της Ρόδου, αλλά και της ψυχής.