H εικόνα της Παναγίας Σκιαδενής ολοκλήρωσε το δρομολόγιό της στο Κοιμητήριο Κατταβιας – Τελετή και κεράσματα στα μνήματα από τους πιστούς
Σε μια εποχή που όλα μοιάζουν να αλλάζουν με ταχύτητα, υπάρχουν ακόμη στιγμές που ο χρόνος μοιάζει να σταματά. Στη Ρόδο, κάθε Πάσχα, η πίστη, η μνήμη και η παράδοση ενώνονται σε ένα μοναδικό οδοιπορικό: την περιφορά της εικόνας Παναγίας της Σκιαδενής.
Γράφει ο Χρήστος Μυστιλιαδης – enlefko
Πρόκειται για ένα έθιμο βαθιά ριζωμένο στο παρελθόν, που συνεχίζει να συγκινεί και να ενώνει γενιές ανθρώπων.
Η Παναγία η Σκιαδενή δεν είναι απλώς μια εικόνα. Για τους κατοίκους της νότιας Ρόδου αποτελεί σύμβολο προστασίας, ελπίδας και ζωής. Η ιστορία της χάνεται στους αιώνες, φτάνοντας μέχρι τη Βυζαντινή εποχή, όταν οι πιστοί την περιέφεραν για να προστατεύσουν τη γη τους από την ξηρασία και τις δυσκολίες.
Στις μέρες μας το ταξίδι της εικόνας ξεκινά με την έναρξη της Σαρακοστής. Με σεβασμό και κατάνυξη, μεταφέρεται στη Χάλκη, όπου παραμένει για τρεις εβδομάδες, σκορπίζοντας ευλογία στους κατοίκους. Στη συνέχεια επιστρέφει στο Σκιάδι και, το Σάββατο του Λαζάρου, παίρνει και πάλι τον δρόμο, αυτή τη φορά προς τον Μονόλιθο.
Εκεί αρχίζει μια βαθιά ανθρώπινη διαδρομή: η εικόνα περνά από σπίτι σε σπίτι, αγγίζοντας τις ζωές των ανθρώπων, φέρνοντας παρηγοριά, πίστη και δύναμη. Την Κυριακή των Βαΐων μεταφέρεται στα Σιάννα και συνεχίζει την πορεία της σε χωριά της περιοχής, όπως η Κρητηνία, ο Έμπωνας, η Αρνίθα και η Απολακκιά, πριν επιστρέψει στο Σκιάδι τα ξημερώματα του Μεγάλου Σαββάτου.
Η πιο συγκινητική κορύφωση έρχεται με την άφιξη της εικόνας στην Κατταβιά. Νέοι του χωριού, με βαθιά πίστη και αφοσίωση, τη μεταφέρουν πεζοί μέσα στη νύχτα. Την ημέρα της Λαμπρής, η εικόνα βρίσκεται πια ανάμεσα στους ανθρώπους που την περιμένουν με ανυπομονησία.
Για τρεις ημέρες, η Παναγία «επισκέπτεται» κάθε σπίτι, ευλογώντας οικογένειες και νοικοκυριά. Οι στιγμές αυτές είναι γεμάτες συγκίνηση, αλλά και μια αίσθηση κοινότητας που δύσκολα συναντάται αλλού.
Ξεχωριστή θέση κατέχει το έθιμο στο Κοιμητήριο της Κατταβιάς. Εκεί, η εικόνα περνά από κάθε μνήμα, ενώ οι συγγενείς προσφέρουν κεράσματα, σε μια τελετή που ενώνει το παρελθόν με το παρόν, τη μνήμη με τη ζωή. Είναι μια στιγμή βαθιά ανθρώπινη, όπου η χαρά της Ανάστασης συνυπάρχει με τη νοσταλγία και τη συγκίνηση.
Η διαδρομή ολοκληρώνεται στον Χάλαβρο, σε ένα ύψωμα της περιοχής. Εκεί τελείται παράκληση και στη συνέχεια νέοι μεταφέρουν την εικόνα στους ώμους τους, διασχίζοντας βουνά και μονοπάτια, μέχρι την επιστροφή της στη Μονή στο Σκιάδι.
Η περιφορά της Παναγίας της Σκιαδενής δεν είναι απλώς ένα θρησκευτικό έθιμο. Είναι μια ζωντανή απόδειξη ότι η παράδοση δεν ανήκει στο παρελθόν, αλλά συνεχίζει να αναπνέει μέσα από τους ανθρώπους. Σε κάθε βήμα της διαδρομής, σε κάθε σπίτι που ανοίγει την πόρτα του, σε κάθε βλέμμα που υγραίνεται, αποτυπώνεται η βαθιά ανάγκη του ανθρώπου να ανήκει, να θυμάται και να πιστεύει.
Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που συνεχίζουν αυτό το ταξίδι, η εικόνα της Παναγίας της Σκιαδενής θα διασχίζει τα ίδια μονοπάτια όχι μόνο της Ρόδου, αλλά και της ψυχής.
