Κυρ. Μητσοτάκης: Καμία τουρκική πρόκληση δεν θα μείνει αναπάντητη!

Την ώρα που το θερ­μό­με­τρο στο Αιγαίο έχει χτυ­πή­σει “κόκκινο” μετά την απόφαση της Τουρ­κίας να βγάλει το Oruc Reis για “έρευνες” και παρά το γεγονός ότι το ερευ­νη­τικό σκάφος φαί­νε­ται να απο­μα­κρύ­νε­ται από την περιοχή που δέσμευσε η Άγκυρα με NAVTEX, ο πρω­θυ­πουρ­γός Κυριά­κος Μητσο­τά­κης απηύ­θυνε χθες μήνυμα προς τους Έλληνες πολίτες.

Το μήνυμα του πρω­θυ­πουρ­γού:

Η Ελλάδα είναι μία χώρα υπε­ρή­φανη και ισχυρή. Μέλος της Ευρω­παϊ­κής οικο­γέ­νειας και πυλώνας στα­θε­ρό­τη­τας στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο.

Μένουμε ατα­λά­ντευτα προ­ση­λω­μέ­νοι στις αρχές του Διε­θνούς Δικαίου και στους κανόνες καλής γει­το­νίας. Επι­διώ­κουμε με όλους γέφυρες ειρήνης, καλής πίστης και συνερ­γα­σίας.

Η πατρίδα μας δεν απειλεί αλλά και δεν εκβιά­ζε­ται. Και για αυτό ακριβώς και δεν υπο­κύ­πτει σε απειλές και εκβια­σμούς. Ούτε, όμως, και ανέ­χε­ται προ­κλη­τι­κές ενέρ­γειες.

Με αυτή την πολι­τική αρχών δια­πραγ­μα­τευ­τή­καμε και υπο­γρά­ψαμε τις συμ­φω­νίες οριο­θέ­τη­σης των Θαλασ­σίων Ζωνών μας με την Ιταλία και, πρό­σφατα, με την Αίγυπτο. Συμ­φω­νίες απο­λύ­τως συμ­βα­τές με το Δίκαιο της Θάλασ­σας.

Συμ­φω­νίες που απο­δει­κνύ­ουν ότι όταν υπάρχει καλή διάθεση και κλίμα εμπι­στο­σύ­νης μπορούν τελικά να επι­λυ­θούν πολυ­ε­τείς δια­φο­ρές. Που δια­σφα­λί­ζουν την πρόοδο και την ευη­με­ρία των λαών, πάντα στο πλαίσιο του Διε­θνούς Δικαίου.

Στο ίδιο πλαίσιο νομι­μό­τη­τας, με αυτο­πε­ποί­θηση και χωρίς εκπτώ­σεις, είμαστε έτοιμοι να συζη­τή­σουμε με όλους τους γεί­το­νές μας.

Δεν φοβό­μα­στε τον διάλογο, ακόμη και τον πιο δύσκολο, γιατί έχουμε πίστη στο δίκαιο των θέσεών μας. Όμως διά­λο­γος με προ­κλή­σεις και σε κλίμα έντασης είναι, προ­φα­νώς, άνευ αντι­κει­μέ­νου.

Η αντί­δραση της Τουρ­κίας στην καθ’ όλα νόμιμη συμ­φω­νία οριο­θέ­τη­σης ΑΟΖ με την Αίγυπτο δείχνει, δυστυ­χώς, ότι δεν μπορεί να συμ­φι­λιω­θεί με τις Ευρω­παϊ­κές αρχές του 21ου αιώνα.

Και ότι παρα­μέ­νει προ­σκολ­λη­μένη στη λογική του εξα­να­γκα­σμού και των εκφο­βι­σμών. Λογική που ανήκει σε άλλες εποχές.

Με τη στάση της αυτή, όμως, απο­δει­κνύει και τον προ­σχη­μα­τικό χαρα­κτήρα της δήθεν ετοι­μό­τη­τάς της για διάλογο.

Γιατί, πώς είναι δυνατόν μια καθόλα νόμιμη συμ­φω­νία ενός κράτους με ένα άλλο να χρη­σι­μο­ποιεί­ται από ένα τρίτο κράτος ως πρό­σχημα απο­χώ­ρη­σης από τις διε­ρευ­νη­τι­κές επαφές πριν αυτές καν επα­νεκ­κι­νή­σουν;

Την ίδια στιγμή, μάλιστα, που η ίδια η Τουρκία υπέ­γραψε με τη Διοί­κηση της Τρί­πο­λης, στη Λιβύη, ένα ανυ­πό­στατο και παρά­νομο μνη­μό­νιο. Και η οποία, με τις επα­νει­λημ­μέ­νες προ­κλή­σεις, δοκι­μά­ζει τις αντοχές της Ελλάδας και της Ευρώπης.

Η στρα­τιω­τι­κο­ποί­ηση της κατά­στα­σης από την πλευρά της Τουρ­κίας απο­τε­λεί επίσης και παρα­δοχή ανυ­παρ­ξίας νομικά ισχυρών θέσεων. Γιατί η προβολή ισχύος δεν είναι παρά από­πειρα να αντι­σταθ­μι­στεί η αδυ­να­μία της σε θέματα Δικαίου.

Απα­ντώ­ντας στην ανά­πτυξη του στόλου της, ανα­πτύ­ξαμε και εμείς τον δικό μας, θέτο­ντας τις Ένοπλες Δυνά­μεις μας σε επι­φυ­λακή.

Είμαι σίγου­ρος ότι όλοι οι Έλληνες έχουν την ίδια απόλυτη εμπι­στο­σύνη στις δυνα­τό­τη­τες των Ενόπλων Δυνά­μεών μας που έχω και εγώ.

Στις προ­κλή­σεις δια­τη­ρούμε το σθένος που πηγάζει από την ψυχραι­μία και τη σωφρο­σύνη μας. Αλλά, ταυ­τό­χρονα, μένουμε σε απόλυτη πολι­τική και επι­χει­ρη­σιακή ετοι­μό­τητα.

Παράλ­ληλα, ενερ­γο­ποιούμε τη διπλω­μα­τία μας. Ενη­με­ρώ­νουμε φίλες χώρες και τη διεθνή κοινή γνώμη.

Και κινη­το­ποιούμε συμ­μά­χους και εταί­ρους.

Δεν είμαστε μόνοι σε αυτήν την προ­σπά­θεια. Η άμεση αντα­πό­κριση της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης στο αίτημά μας να συγκλη­θεί το Συμ­βού­λιο Εξω­τε­ρι­κών Υπο­θέ­σεων επι­βε­βαιώ­νει ότι το ζήτημα δεν αφορά μόνο τις ελλη­νο­τουρ­κι­κές σχέσεις. Αλλά και τις σχέσεις όλης της Ευρώπης με την Τουρκία.

Συνε­χί­ζο­ντας, συνεπώς, την πολι­τική των επι­θε­τι­κών προ­κλή­σεων, η Τουρκία τον μόνο δρόμο που ανοίγει είναι αυτός των ισχυρών κυρώ­σεων ενα­ντίον της.

Κι αυτό την ίδια στιγμή που ισχυρά κράτη, με σημα­ντική παγκό­σμια και περι­φε­ρειακή ισχύ, συντάσ­σο­νται με το δίκαιο των θέσεων μας.

Ξανα­το­νίζω: Απα­ντούμε, δεν προ­κα­λούμε. Και με στι­βα­ρό­τητα προ­σβλέ­πουμε να επι­κρα­τή­σει, επι­τέ­λους, η λογική στη γει­το­νική μας χώρα. Ώστε να μπο­ρέ­σει να ξεκι­νή­σει ένας καλό­πι­στος διά­λο­γος.

Βασι­σμέ­νος στο Διεθνές Δίκαιο και στον αμοι­βαίο σεβασμό για τη μία διαφορά που απο­τε­λεί το αντι­κεί­μενο συζή­τη­σης και ενδε­χό­με­νης προ­σφυ­γής σε διεθνές δικαιο­δο­τικό όργανο: Την οριο­θέ­τηση Θαλασ­σίων Ζωνών στο Αιγαίο και στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο.

Δεν σηκώ­νουμε σημαίες ευκαι­ρίας. Υψώ­νουμε τη στάση της ευθύνης και της νομι­μό­τη­τας.

Γιατί δεν γίνεται σοβαρή εξω­τε­ρική πολι­τική με προ­πα­γαν­δι­στι­κές φωτο­γρα­φίες από ανύ­παρ­κτες σει­σμι­κές έρευνες. Ούτε και με εθνι­κι­στι­κούς παρο­ξυ­σμούς προς ελεγ­χό­μενα μέσα ενη­μέ­ρω­σης.

Ας το γνω­ρί­ζουν όλοι: Ο κίν­δυ­νος ατυ­χή­μα­τος καρα­δο­κεί, όταν συγκε­ντρώ­νο­νται τόσες στρα­τιω­τι­κές δυνά­μεις σε περιο­ρι­σμένη έκταση.

Και την ευθύνη σε μια τέτοια περί­πτωση θα την έχει εκείνος που προ­κα­λεί τις συν­θή­κες αυτές.

Παρα­μέ­νουμε στα­θε­ροί στην προ­σή­λωσή μας στη Διεθνή Νομι­μό­τητα και στη δύναμη της διπλω­μα­τίας να επι­λύ­σει ακόμη και τα πιο σύνθετα ζητή­ματα.

Δεν θα είμαστε ποτέ αυτοί που πρώτοι θα οξύ­νουμε τα πράγ­ματα. Όμως, η αυτο­συ­γκρά­τηση είναι μόνο η μία όψη της ισχύος μας.

Καμία πρό­κληση δεν θα μείνει ανα­πά­ντητη. Το έχουμε, εξάλλου, απο­δεί­ξει στην πράξη. Και θα το απο­δεί­ξουμε ξανά εάν χρεια­στεί.