Παύλος Μπακίρης: “Στην εποχή της αβεβαιότητας”

Δεν υπάρχει καμιά αμφι­βο­λία πως ζούμε στην εποχή της αβε­βαιό­τη­τας . Η κρίση εξα­φά­νισε, όπως το κύμα τα παιδικά σχέδια στην άμμο, ότι είχαμε χτίσει, ότι νομί­σαμε ως σίγουρο, ότι είχαμε σχε­διά­σει.

Δια­νύ­ουμε ήδη τον 7^ο  χρόνο της μεγα­λύ­τε­ρης κρίσης που γνώρισε μετα­πο­λε­μικά ο τόπος μας. Το κόστος δυσβά­στα­χτο για όλους μας. Επι­χει­ρή­σεις που δια­λύ­θη­καν ή που αγω­νί­ζο­νται στο όριο της βιω­σι­μό­τη­τας, εργα­ζό­με­νοι που έχασαν τις δου­λειές τους, επαγ­γελ­μα­τίες σε από­γνωση, νέοι που ανα­γκά­στη­καν να ανα­ζη­τή­σουν μια καλύ­τερη ζωή στο εξω­τε­ρικό, συντα­ξιού­χοι με συνε­χείς περι­κο­πές και αδύναμο σύστημα υγείας, φόροι σε ανθρώ­πους που δεν έχουν τίποτα να δώσουν.

Δεν υπάρχει καμία αντίρ­ρηση πως πλη­ρώ­νουμε δεκα­ε­τίες δικών μας λαθών και παρα­λεί­ψεων, αλλά και τη σκλη­ρό­τητα και λάθος συντα­γές των δανει­στών και μιας Ευρώπης με θεσμι­κές αδυ­να­μίες και με κατα­φα­νές έλλειμμα αλλη­λεγ­γύης.

Και μέσα σε όλο αυτό το θλιβερό σκηνικό ήρθε να προ­στε­θεί το προ­σφυ­γικό και το μετα­να­στευ­τικό ως τελειω­τικό χτύπημα σε μια χώρα που απελ­πι­σμένα προ­σπα­θεί να επου­λώ­σει τις πληγές της και να σταθεί στα πόδια της. Δυστυ­χώς η προ­σφυ­γική κρίση της  Συρίας απειλεί να εξε­λι­χτεί σε εθνική κρίση υπό το βάρος μιας ανεύ­θυ­νης και επι­κίν­δυνα αφελούς κυβερ­νη­τι­κής πολι­τι­κής αλλά και μιας Ευρώπης που υπο­κρι­τικά κλείνει τα μάτια της και ξεχνά περί κανόνων που δεσμεύ­ουν τους πάντες όπως με αυστη­ρό­τητα μας θύμιζε και μας θυμίζει την οικο­νο­μική κρίση. Δύο μέτρα και δύο σταθμά για άλλη μια φορά.

Για όλους αυτούς τους λόγους η στάση της κυβέρ­νη­σης του Σύριζα, και προ­σω­πικά του κυρίου Τσίπρα, θυμώνει και εξορ­γί­ζει. Γιατί με τη συμπε­ρι­φορά της μετα­τρέ­πει την εποχή της αβε­βαιό­τη­τας σε εποχή της από­λυ­της απελ­πι­σίας. Δεν είναι οι ψεύ­τι­κες υπο­σχέ­σεις ή τα μεγάλα λόγια που μοίρασε, ούτε καν η ανα­τροπή μιας πορείας εξόδου από το μνη­μό­νιο όπως πρό­σφατα ομο­λό­γησε ο Επί­τρο­πος Ντο­μπρόφ­σκι. Το χει­ρό­τερο είναι ότι παρά τα συνεχή παθή­ματά του συνε­χί­ζει τα επι­κίν­δυνα παι­χνί­δια του λαϊ­κι­σμού και του κακό­τε­χνου θεα­τρι­νι­σμού του. Όχι μόνο έφερε το χει­ρό­τερο μνη­μό­νιο, τις συνέ­πειες του οποίου θα πλη­ρώ­σουμε όλοι πολύ ακριβά, αλλά συνε­χί­ζει και πάλι τα περί δήθεν δια­πραγ­μά­τευ­σης. Το μόνο που φαί­νε­ται να τον ενδια­φέ­ρει είναι πως θα κρα­τη­θεί στην εξουσία, αυτός και οι ημέ­τε­ροί του, με οποιο­δή­ποτε κόστος για τη χώρα. Από το Φεβρουά­ριο του 2015, αρνεί­ται να ανα­λά­βει τις ευθύνες του. Και για κάθε μήνα άρνησης ο λογα­ρια­σμός ανε­βαί­νει. Το κόστος για τους Έλληνες αυξάνει, η διεθνής σχέση της χώρας αδυ­να­τί­ζει και κιν­δυ­νεύ­ουμε ούτε η εγχεί­ρηση να είναι επι­τυ­χής, ούτε βεβαίως ο ασθενής να επι­βιώ­σει.

Αυτή η κυβέρ­νηση δυστυ­χώς μας απέ­δειξε ότι ούτε θέλει, ούτε μπορεί να δια­χει­ρι­στεί την πολ­λα­πλή κρίση που βιώνει η χώρα. Είναι μέρος του προ­βλή­μα­τος και όχι η λύση του. Είναι δέσμια του λαϊ­κι­σμού  και των ιδε­ο­λη­ψιών της. Γι’ αυτό και πρέπει να φύγει τώρα. Ίσως έτσι, και για πρώτη φορά, θα φανεί πραγ­μα­τικά χρήσιμη στον τόπο.

Παύλος Μπα­κί­ρης