Παραγραφή εν επιδικία απαίτησης εμπλεκόμενων στο τροχαίο ατύχημα έναντι ασφαλιστικής εταιρείας!

Μια απί­στευτη δικα­στική εξέλιξη είχε η αγωγή εμπλε­κό­με­νων σε τροχαίο ατύχημα στην Κω κατά της ασφα­λι­στι­κής εται­ρείας αφού η απαί­τησή τους από αδι­κο­πρα­ξία παρε­γράφη εν επι­δι­κία.

Το Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου εξέτασε ειδι­κό­τερα την έφεση που άσκησε η ασφα­λι­στική εται­ρεία κι ένας κάτοι­κος Πλα­τα­νίου της Κω κατά δύο ημε­δα­πών κατοί­κων της Κω.

Οι καθ’ ων η κλήση άσκησαν ενώπιον του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Κω την από 4η Σεπτεμ­βρίου 2001 αγωγή τους κατά των καλού­ντων, επί της οποίας, εκδό­θηκε ορι­στική απόφαση του Δικα­στη­ρίου, με την οποία έγινε εν μέρει δεκτή η αγωγή.

Το πρω­τό­δικο δικα­στή­ριο με ορι­στική απόφασή του, έκρινε ότι το ατύχημα οφει­λό­ταν σε απο­κλει­στική υπαι­τιό­τητα του πρώτου ενα­γο­μέ­νου, πλην όμως ότι η πρώτη ενά­γουσα συνε­τέ­λεσε κατά ποσοστό 20% στον τραυ­μα­τι­σμό της στο κεφάλι, καθώς δεν φορούσε κράνος, στη συνέ­χεια δε έκανε εν μέρει δεκτή την αγωγή και υπο­χρέ­ωσε τους ενα­γο­μέ­νους να κατα­βά­λουν, έκαστος εις ολό­κλη­ρον, με το νόμιμο τόκο από την επομένη της επί­δο­σης της αγωγής στην πρώτη ενά­γουσα το ποσό των 31.661,25 ευρώ και στο δεύτερο ενά­γο­ντα το ποσό των 776,06 ευρώ.

Κήρυξε την απόφαση προ­σω­ρινά εκτε­λε­στή ως προς μεν την πρώτη ενά­γουσα για το ποσό των 20.542,92 ευρώ, ως προς δε τον δεύτερο ενά­γο­ντα για το ποσό των 500 ευρώ και επέβαλε σε βάρος των ενα­γό­με­νων μέρος της δικα­στι­κής δαπάνης των ενα­γό­ντων, ύψους 900 ευρώ.

Με απόφαση του Δικα­στη­ρίου κρίθηκε ότι η εκκα­λού­μενη ορι­στική απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Κω δημο­σιεύ­τηκε στις 14-05-2002, οι δε πρώτες μετά την έκδοσή της δια­δι­κα­στι­κές πράξεις των δια­δί­κων ήταν η κατά­θεση, στην Γραμ­μα­τεία του πρω­το­βαθ­μίου Δικα­στη­ρίου, στις 26-07-2002, της από 25-07-2002 έφεσης των ενα­γό­ντων, η οποία δεν επι­δό­θηκε στους ενα­γο­μέ­νους (γεγονός που οι ενά­γο­ντες συνο­μο­λό­γη­σαν με τις ενώπιον του Δικα­στη­ρίου προ­τά­σεις τους) και της από 25-07-2002 έφεσης της δευ­τέ­ρας ενα­γό­με­νης Ασφα­λι­στι­κής Εται­ρείας, η συζή­τηση των οποίων προσ­διο­ρί­στηκε για τη δικά­σιμο της 15-10-2003, οπότε ματαιώ­θηκε λόγω απερ­γίας των δικα­στι­κών υπαλ­λή­λων, στην ίδια δε δικά­σιμο είχε αρχικώς προσ­διο­ρι­στεί και η από 07-08-2003 αντέ­φεση – λει­τουρ­γούσα ως έφεση – των ενα­γό­ντων κατά της άνω έφεσης της δευ­τέ­ρας ενα­γό­με­νης, η συζή­τηση της οποίας ομοίως ματαιώ­θηκε για τον ίδιο λόγο.

Οι ενά­γο­ντες επα­νέ­φε­ραν προς συζή­τηση την αντέ­φεσή τους με την από 15-12-2004 κλήση τους, η οποία δεν κοι­νο­ποι­ή­θηκε στην δευτέρα ενα­γο­μένη, αλλά μόνο στον πρώτο ενα­γό­μενο στις 24-02-2005, ορί­στηκε δε δικά­σι­μος η 15-02-2006, κατά την οποία οι ενά­γο­ντες, προ­φα­νώς δια­πι­στώ­νο­ντας την μη κοι­νο­ποί­ηση της κλήσης στη δευτέρα ενα­γο­μένη, παραι­τή­θη­καν από αυτήν (κλήση), στη συνέ­χεια δε επα­νέ­φε­ραν την αντέ­φεση με την από 03-04-2006 (με αριθμό έκθεσης κατά­θε­σης 58/06-04-2006) κλήση τους, η οποία επι­δό­θηκε στον πρώτο ενα­γό­μενο στις 17-04-2006 και στη δευτέρα ενα­γο­μένη στις 12-04-2006, με συνέ­πεια, αφού από 15-10-2003 έως 12-04-2006 είχε παρέλ­θει η προ­βλε­πό­μενη στο άρθρο 10 § 2 του Ν 489/1976 διετία, οι αγω­γι­κές αξιώ­σεις των ενα­γό­ντων προς τη δευτέρα ενα­γο­μένη Ασφα­λι­στική.

Οι καθ’ ων οι πρό­σθε­τοι λόγοι έφεσης – ενά­γο­ντες – εκκα­λού­ντες – εφε­σί­βλη­τοι προ­έ­βα­λαν αντέν­σταση ανα­στο­λής της παρα­γρα­φής των αξιώ­σεών τους η οποία δεν έγινε δεκτή.

Με την ίδια απόφαση υπο­χρε­ώ­νε­ται η παθούσα να επι­στρέ­ψει στην ασφα­λι­στική εται­ρεία το ποσό των 23.373,87 ευρώ που είχε λάβει ως προ­σω­ρινά εκτε­λε­στό!

Η ασφα­λι­στική εται­ρεία εκπρο­σω­πή­θηκε στην δίκη από τον δικη­γόρο κ. Κώστα Ασλάνη.