Η Λαϊκή Συσπείρωση για την Διοίκηση του ΔΟΠΑΡ

Σε απα­ξί­ωση και εκφυ­λι­σμό οδηγεί η Διοί­κηση του ΔΟΠΑΡ τις συνε­δριά­σεις του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου του Οργα­νι­σμού, ακο­λου­θώ­ντας συστη­μα­τικά την τακτική της μη έγκαι­ρης ενη­μέ­ρω­ση­ςτων μελών του Δ.Σ. επί των ειση­γή­σεων που τίθε­νται για συζή­τηση.

Τα μέλη καλού­νται να ψηφί­σουν ζητή­ματα για τα οποία δεν είναι ενήμερα, παρά μόνο για τους τίτλους των θεμάτων, επι­διώ­κο­ντας έτσι η διοί­κηση , (δια­θέ­το­ντα­ςβέ­βαια την πλειο­ψη­φία), να πάρει τυπικά την έγκριση, χωρίς ουσια­στική συζή­τηση για να εφαρ­μό­σει την πολι­τική της στα θέματα πολι­τι­σμού και αθλη­τι­σμού.

Χαρα­κτη­ρι­στικό της απα­ξί­ω­σης στην οποία έχει οδη­γη­θεί η λει­τουρ­γία του Δ. Σ. του ΔΟΠΑΡ, είναι ότι, στην τελευ­ταία συνε­δρί­ασή του είχε οριακή απαρτία και όσα μέλη συμ­με­τεί­χαν, θα έπρεπε να ψηφί­σουν για θέματα που δεν είχαν καν το χρονικό περι­θώ­ριο μιας ανά­γνω­σης.Το γεγονός αυτό­κα­ταγ­γέλ­θηκε για άλλη μια φορά από τον εκπρό­σωπο της Λαϊκής Συσπεί­ρω­σης Δημήτρη Αρβα­νίτη, ο οποίος στη συνέ­χεια απο­χώ­ρησε.

Δεν είναι τυχαία όμως αυτή η τακτική που ακο­λου­θεί­ται από την Διοί­κηση του Οργα­νι­σμού, όταν έχει ήδη απο­δε­χθεί την συρ­ρί­κνωση της χρη­μα­το­δό­τη­σης, η οποία (εκτός της μισθο­δο­σίας), περιο­ρί­ζε­ται σε 300.000 ευρώ για τις πολι­τι­στι­κές και αθλη­τι­κές ανάγκες όλου του νησιού.

Έτσι ανοίγει αθόρυβα η πόρτα σε «ιδιω­τι­κούς φορείς», με το αζη­μί­ωτο βέβαια (π.χ. φορο­ε­λα­φρύν­σεις), όπως έχει εξαγ­γεί­λει και η σημε­ρινή συγκυ­βέρ­νηση, ώστε να διευ­ρυν­θεί η στήριξη του πολι­τι­σμού από μη κρα­τι­κούς πόρους, με συνέ­πεια την εμπο­ρική εκμε­τάλ­λευση της ανάγκης για πολι­τι­σμό και αθλη­τι­σμό της νεο­λαίας και του ροδια­κού λαού.

Η Λαϊκή Συσπεί­ρωση καλεί τους εργα­ζό­με­νους και τη νεολαία να διεκ­δι­κή­σουν δωρεάν πρό­σβαση και διάθεση όλων των αθλη­τι­κών και πολι­τι­στι­κών υπο­δο­μών του νησιού. Στήριξη και ανά­πτυξη της τοπικής πολι­τι­στι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας και της ερα­σι­τε­χνι­κής δημιουρ­γίας. Χρη­μα­το­δό­τηση του πολι­τι­σμού και του αθλη­τι­σμού από τον κρατικό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό, για να μην μετα­τρέ­πο­νται από κοι­νω­νικά αγαθά σε εμπό­ρευμα.