Επτά Ρομά καταδικάστηκαν για παράνομη παρακράτηση και κατάληψη οικίας 76χρονου στην Παστίδα

• Οκτώ μήνες φυλά­κιση με τριετή ανα­στολή, άμεση απο­μά­κρυνση εντός 24 ωρών και απα­γό­ρευση προ­σέγ­γι­σης του ηλι­κιω­μέ­νου • Το χρονικό της υπό­θε­σης που συγκλό­νισε την τοπική κοι­νω­νία

Μια υπόθεση που συντά­ραξε την κοινή γνώμη της Ρόδου και ανέ­δειξε το ζήτημα της προ­στα­σίας των ευά­λω­των πολιτών έφτασε στην αίθουσα του Αυτό­φω­ρου Μονο­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κείου. Επτά Ρομά, μέλη δύο οικο­γε­νειών, κρί­θη­καν ένοχοι για παρά­νομη παρα­κρά­τηση ηλι­κιω­μέ­νου άνδρα με σοβαρά κινη­τικά προ­βλή­ματα και για κατά­ληψη της οικίας του στην Παστίδα. Το δικα­στή­ριο επέβαλε ποινές φυλά­κι­σης 8 μηνών με τριετή ανα­στολή και αυστη­ρούς περιο­ρι­στι­κούς όρους: την άμεση απο­μά­κρυνσή τους από την οικία εντός 24 ωρών και την απα­γό­ρευση κάθε προ­σέγ­γι­σης του θύματος.

Από την αρχική φιλο­ξε­νία στην καταγ­γε­λία

Σύμφωνα με την αστυ­νο­μική έρευνα, το περι­στα­τικό ξεκί­νησε πριν από περίπου έναν μήνα, όταν ο 76χρονος, ο οποίος ζει μόνος του και κινεί­ται με τη βοήθεια πατε­ρί­τσας, δέχθηκε να φιλο­ξε­νή­σει τα μέλη των δύο οικο­γε­νειών. Ο ίδιος υπο­στή­ριξε ότι τους χρεια­ζό­ταν για βοήθεια σε αγρο­τι­κές εργα­σίες.

Ωστόσο, η φιλο­ξε­νία αυτή σύντομα μετα­τρά­πηκε σε εφιάλτη. Όταν ο ηλι­κιω­μέ­νος ζήτησε από τους φιλο­ξε­νού­με­νους να απο­χω­ρή­σουν, εκείνοι αρνή­θη­καν κατη­γο­ρη­μα­τικά. Από εκείνο το σημείο και έπειτα, η καθη­με­ρι­νό­τητά του, όπως κατέ­θεσε, άλλαξε ριζικά. Δεν μπο­ρούσε να βγει από το σπίτι του, έχανε την πρό­σβαση στο κινητό του τηλέ­φωνο, και δεχόταν απειλές ότι θα του προ­κα­λέ­σουν βλάβη εάν προ­σπα­θούσε να επι­κοι­νω­νή­σει με κάποιον ή να φύγει.

Η κλι­μά­κωση της ανη­συ­χίας

Η υπόθεση πήρε δρα­μα­τική τροπή στις 8 Αυγού­στου 2025, όταν, μετά από πολλές απο­τυ­χη­μέ­νες προ­σπά­θειες να ειδο­ποι­ή­σει τις αρχές, ο ηλι­κιω­μέ­νος κατά­φερε να τηλε­φω­νή­σει στην αστυ­νο­μία. Παράλ­ληλα, γεί­το­νες απέ­στει­λαν επι­στολή προς την Εισαγ­γε­λία Ρόδου, περι­γρά­φο­ντας με μελανά χρώματα την κατά­σταση. Έκαναν λόγο για πλήρη έλλειψη υγιει­νής, για απειλές κατά της ζωής του ηλι­κιω­μέ­νου, και για πλήρη αδρά­νεια των αρχών στις προη­γού­με­νες εκκλή­σεις τους.

Η επι­στολή τόνιζε ότι ο 76χρονος, λόγω των προ­βλη­μά­των υγείας του, χρεια­ζό­ταν σταθερή φαρ­μα­κευ­τική αγωγή, την οποία δεν μπο­ρούσε να ακο­λου­θή­σει απρό­σκο­πτα, ενώ περι­γρα­φό­ταν ότι ζούσε πλέον σε συν­θή­κες ψυχο­λο­γι­κής πίεσης και φόβου.

Στις 15:30 της ίδιας ημέρας, αστυ­νο­μι­κοί του Αστυ­νο­μι­κού Τμή­μα­τος Ιαλυσού, με τη συν­δρομή συνα­δέλ­φων τους από το Α.Τ. Ρόδου, εισήλ­θαν στην οικία. Εκεί εντό­πι­σαν τους επτά κατη­γο­ρού­με­νους, ηλικίας από 16 έως 42 ετών, καθώς και ένα βρέφος.

Οι αστυ­νο­μι­κοί προ­χώ­ρη­σαν άμεσα στη σύλληψη όλων, ενώ παράλ­ληλα δια­πί­στω­σαν ότι δύο από τις ανή­λι­κες δεν είχαν ποτέ εκδώσει δελτίο αστυ­νο­μι­κής ταυ­τό­τη­τας, στοι­χείο που προ­στέ­θηκε στις κατη­γο­ρίες. Η έρευνα ενι­σχύ­θηκε από τις κατα­θέ­σεις περιοί­κων, που ανέ­φε­ραν ότι η παρου­σία των κατη­γο­ρου­μέ­νων είχε δημιουρ­γή­σει ένταση και ανη­συ­χία στη γει­το­νιά.

Οι κατη­γο­ρίες και οι ισχυ­ρι­σμοί

Η δικο­γρα­φία περι­λάμ­βανε τα αδι­κή­ματα της δια­τά­ρα­ξης οικια­κής ειρήνης, της παρά­νο­μης κατα­κρά­τη­σης και της παρά­νο­μης βίας. Οι δύο ανή­λι­κες αντι­με­τώ­πι­σαν επι­πλέον την κατη­γο­ρία της μη κατοχής δελτίου ταυ­τό­τη­τας.

Οι κατη­γο­ρού­με­νοι, στην απο­λο­γία τους, υπο­στή­ρι­ξαν ότι διέ­με­ναν με τη συγκα­τά­θεση του ηλι­κιω­μέ­νου και ότι τον φρό­ντι­ζαν, ισχυ­ρι­σμός που δεν έγινε δεκτός από το δικα­στή­ριο, καθώς υπήρχαν πολ­λα­πλές μαρ­τυ­ρίες και στοι­χεία που έδει­χναν περιο­ρι­σμό της ελευ­θε­ρίας του.

Η απόφαση  του δικα­στη­ρίου

Το Αυτό­φωρο Μονο­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου, λαμ­βά­νο­ντας υπόψη το σύνολο των στοι­χείων, κατα­δί­κασε και τους επτά κατη­γο­ρού­με­νους σε ποινή φυλά­κι­σης οκτώ μηνών, με ανα­στολή για τρία χρόνια. Παράλ­ληλα, επέβαλε τον αυστηρό όρο της άμεσης απο­μά­κρυν­σής τους από την οικία του ηλι­κιω­μέ­νου εντός 24 ωρών και την πλήρη απα­γό­ρευση προ­σέγ­γι­σής του.

Το περι­στα­τικό κατα­δει­κνύει πόσο εύκολα μπορεί να εκμε­ταλ­λευ­τεί κανείς την ευα­λω­τό­τητα ηλι­κιω­μέ­νων, ιδίως σε απο­μα­κρυ­σμέ­νες ή ημια­γρο­τι­κές περιο­χές. Παράλ­ληλα, θέτει στο προ­σκή­νιο το ζήτημα της άμεσης αντα­πό­κρι­σης των αρχών όταν υπάρ­χουν επα­να­λαμ­βα­νό­με­νες καταγ­γε­λίες και ενδεί­ξεις κιν­δύ­νου για την ασφά­λεια πολιτών.