A-τυπος και υπογραμμός: Το ταγκό θέλει δυο

Θέ­λο­ντας και μη έχου­με ει­σέλ­θει σε μια μακρά προ­ε­κλο­γι­κή πε­ρί­ο­δο. Οι το­πι­κές και βου­λευ­τι­κές εκλο­γές είναι μπρο­στά μας, και όχι απα­ραί­τη­τα με αυτή τη σειρά. Οσο πλη­σιά­ζει ο και­ρός που θα στη­θούν οι κάλ­πες, πλα­νά­ται το ερώ­τη­μα∙ τε­λι­κά τι σόι δή­μαρ­χο θέ­λου­με;

Σί­γου­ρα η Ρόδος δεν χρειά­ζε­ται έναν δή­μαρ­χο άτολ­μο, φο­βι­σμέ­νο, κο­ντό­φθαλ­μο, απο­στει­ρω­μέ­νο, στυφό και απο­κομ­μέ­νο από την κοι­νω­νία. Έναν δή­μαρ­χο με ωρά­ριο δη­μο­σί­ου υπαλ­λή­λου και αντί­λη­ψη γρα­φειο­κρά­τη της δε­κα­ε­τί­ας του ’80. Εναν δή­μαρ­χο που να αντι­λαμ­βά­νε­ται τη Ρόδο ως κω­μό­πο­λη, ως χω­ριου­δά­κι και θα κά­θε­ται απλώς στο γρα­φείο του να τα­κτο­ποιεί τη χαρ­τού­ρα.

Οι και­ροί απαι­τούν έναν δή­μαρ­χο που δεν θα φο­βά­ται να τολ­μή­σει, που θα μπο­ρεί να χτυ­πή­σει το χέρι στο τρα­πέ­ζι, που θα ξέρει να απαι­τεί, να διεκ­δι­κεί δυ­να­μι­κά, να υπερ­πη­δά εμπό­δια, να σχε­διά­ζει πα­ρεμ­βά­σεις για τη Ρόδο του αύριο. Εναν σκε­πτό­με­νο, ορα­μα­τι­στή και γιατί όχι, έναν δή­μαρ­χο ονει­ρο­πό­λο. Οχι έναν δή­μαρ­χο δια­χει­ρι­στή, αλλά έναν δή­μαρ­χο πρω­τα­γω­νι­στή.

Κι αν υπο­τε­θεί, ότι υπάρ­χει ένας τέ­τοιος υπο­ψή­φιος δή­μαρ­χος, θα τον επι­λέ­ξου­με; Ενας τέ­τοιος δή­μαρ­χος, δεν θα προ­σπα­θεί να βρει πάντα χρυ­σές τομές, δεν θα μπο­ρεί να ικα­νο­ποιεί τους μεν και τους δε, δεν θα είναι και με τον αστυ­φύ­λαξ και με τον χω­ρο­φύ­λαξ γιατί δεν θα τον νοιά­ζει να είναι αρε­στός σε όλους, αλλά απο­τε­λε­σμα­τι­κός για τους πολ­λούς.

Θα μπο­ρού­σα­με άραγε να τον αντέ­ξου­με έναν τέ­τοιο δή­μαρ­χο; Ως κοι­νω­νία θα μπο­ρού­σα­με να υπο­στη­ρί­ξου­με το έργο του ή θα του ρί­χνα­με το ανά­θε­μα στην πρώτη από­φα­ση που μπο­ρεί να μην μας βο­λεύ­ει προ­σω­πι­κά, αλλά να ευ­νο­εί το σύ­νο­λο;

Μπο­ρεί να μας αρέ­σει να κρυ­βό­μα­στε πίσω από τις… πα­πα­ρού­νες όπως οι ελέ­φα­ντες, αλλά το πο­λι­τι­κό κό­στος είναι ο οδη­γός όσων μας κυ­βερ­νούν, σε κάθε επί­πε­δο. Και η επι­λο­γή των αρ­χό­ντων, δεν γί­νε­ται πάντα με ανι­διο­τε­λή κρι­τή­ρια. Το ταγκό, θέλει δυο.

Η απο­ρία πα­ρα­μέ­νει, οι ανά­γκες της κοι­νω­νί­ας πρέ­πει να δια­μορ­φώ­νουν τον δή­μαρ­χο ή ο δή­μαρ­χος τις ανά­γκες της κοι­νω­νί­ας;