ΣΥΡΙΖΑ Δωδεκανήσου: «Μια οφειλόμενη απάντηση στον κύριο Μαρκόπουλο»

Στην πρό­σφα­τη επί­σκε­ψη του τέως Πρω­θυ­πουρ­γού Αλέξη Τσί­πρα στη Ρόδο και στη συ­νά­ντη­ση του με τους φο­ρείς του Του­ρι­σμού στις Πηγές Καλ­λι­θέ­ας, ο πρό­ε­δρος της Ένω­σης Ξε­νο­δό­χων Ρόδου, Μα­νώ­λης Μαρ­κό­που­λος, ανέ­φε­ρε στην πα­ρέμ­βα­ση του ό,τι «πε­ρι­μέ­να­με να σε­βα­στεί­τε τους μειω­μέ­νους συ­ντε­λε­στές ΦΠΑ στα Δω­δε­κά­νη­σα, ένα κε­κτη­μέ­νο που σε­βά­στη­καν μέχρι και οι Οθω­μα­νοί και οι Ιτα­λοί κα­τα­κτη­τές».

Δεν εί­χα­με σκοπό να απα­ντή­σου­με, αλλά η συ­νε­χι­ζό­με­νη ανα­πα­ρα­γω­γή αυτού του ισχυ­ρι­σμού και από τα ΜΜΕ πα­νελ­λα­δι­κής εμ­βέ­λειας, μας ανα­γκά­ζει να δώ­σου­με μία απά­ντη­ση για να τε­λειώ­νει αυτός ο ανι­στό­ρη­τος ισχυ­ρι­σμός. Η πα­ρέμ­βα­ση αυτή γί­νε­ται χωρίς καμία διά­θε­ση «κό­ντρας», με μόνο σκοπό την απο­κα­τά­στα­ση της ιστο­ρι­κής αλή­θειας.

Αρ­χι­κά, είναι προ­σβλη­τι­κό για οποιον­δή­πο­τε Έλ­λη­να εκλεγ­μέ­νο πο­λι­τι­κό, πόσο μάλ­λον για κά­ποιον που έχει δια­τε­λέ­σει Πρω­θυ­πουρ­γός, να χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται «χει­ρό­τε­ρος των κα­τα­κτη­τών». Επι­πλέ­ον, η δήθεν «ιστο­ρι­κή» βάση του ισχυ­ρι­σμού είναι ανυ­πό­στα­τη! «Φίλος μεν Πλά­των, φιλ­τά­τη δ’ αλή­θεια», έλεγε ο Αρι­στο­τέ­λης για τον ίδιο του το Δά­σκα­λο.

Κατά την Οθω­μα­νι­κή πε­ρί­ο­δο οι φόροι στα νησιά Ρόδο και Κω για τους ντό­πιους ήταν οι ίδιοι με των άλλων Οθω­μα­νι­κών πε­ριο­χών, χωρίς προ­νό­μια, ενώ στα μικρά νησιά που δεν αντι­στά­θη­καν στους Οθω­μα­νούς επι­βλή­θη­κε ο πολύ ελα­φρύ­τε­ρος φόρος «μα­κτού».

Την Ιτα­λι­κή πε­ρί­ο­δο δια­τη­ρή­θη­καν αρ­χι­κά οι ίδιοι φόροι για τους νη­σιώ­τες ελ­λη­νι­κής ιθα­γέ­νειας, ενώ υπήρ­ξαν με­γά­λα προ­νό­μια για τις ιτα­λι­κές επι­χει­ρή­σεις καθώς και η κα­θιέ­ρω­ση κρα­τι­κών μο­νο­πω­λί­ων όπως αυτού του κα­πνού. Τα τε­λευ­ταία χρό­νια της Ιτα­λι­κής κα­το­χής επι­βλή­θη­καν επι­πλέ­ον δη­μο­τι­κοί φόροι και πρό­σθε­τος φόρος επί του ει­σο­δή­μα­τος και των ακι­νή­των. Ανα­φέ­ρει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά η Ιστο­ρία του Ελ­λη­νι­κού Έθνους: «Η βα­ρύ­τα­τη αυτή φο­ρο­λο­γι­κή κα­τα­πί­ε­ση των Δω­δε­κα­νη­σί­ων συ­νε­τέ­λε­σε, κοντά στα άλλα, στην έντα­ση του με­τα­να­στευ­τι­κού ρεύ­μα­τος…»

Ας στα­μα­τή­σου­με λοι­πόν να ωραιο­ποιού­με κά­ποιες ιστο­ρι­κές πε­ριό­δους υπο­δού­λω­σης, λόγω έλ­λει­ψης επαρ­κούς ιστο­ρι­κής γνώ­σης και χρο­νι­κής από­στα­σης από τα γε­γο­νό­τα!

Η νιότη δεν είναι ελα­φρυ­ντι­κό της επι­πο­λαιό­τη­τας και της ιστο­ρι­κής άγνοιας. Ιδιαί­τε­ρα όταν αυτή εκ­προ­σω­πεί θε­σμι­κά όρ­γα­να.

Το ΓΡΑ­ΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ