Ιερώνυμος: Γέμισε ο κόσμος νεκρούς ανθρώπους που ζουν περιμένοντας να πεθάνουν

Με τη φράση «γέμισε ο κόσμος νεκρούς ανθρώ­πους, που ζουν περι­μέ­νο­ντας να πεθά­νουν», απευ­θύν­θηκε στο λαό ο Αρχιε­πί­σκο­πος Αθηνών Ιερώ­νυ­μος, σε ένα «από τα πιο δυνατά πασχα­λινά μηνύ­ματα» που εκφω­νή­θη­καν ποτέ από προ­κα­θή­με­νους της ελλα­δι­κής Εκκλη­σίας, όπως σχο­λί­α­σαν πολλά μέσα ενη­μέ­ρω­σης.

Ο Μακα­ριώ­τα­τος, που εκτός από τις εκκλη­σια­στι­κές του σπουδές, και πριν φοι­τή­σει στο Τμήμα Αρχαιο­λο­γίας και Φιλο­σο­φίας του Πανε­πι­στη­μίου Αθηνών εργά­στηκε ως φιλό­λο­γος σε γυμνά­σια των Αθηνών, ξεκί­νησε το καθιε­ρω­μένο του «ανα­στά­σιμο μήνυμα» προς το λαό, με την προ­σφώ­νηση «Αγαπητά μου παιδιά».

«Χριστός εγή­γερ­ται καί ο Άδης συνε­τρίβη», είναι η πρώτη του φράση, εξη­γώ­ντας στη συνέ­χεια ότι «ο Άδης στη συμ­βο­λική γλώσσα της λατρείας μας είναι το κράτος του θανάτου, το μετα­θα­νά­τιο δεσμω­τή­ριο των ψυχών».

Υπεν­θύ­μισε, ακο­λού­θως, ότι κάποτε οι κοι­νω­νίες συμπε­ρι­φέ­ρο­νταν σε ακο­λου­θία με την πίστη στην αθα­να­σία της ψυχής, «μα τώρα, ο σύγ­χρο­νος άνθρω­πος θεωρεί ότι με το θάνατο τελειώ­νουν όλα, και σώμα και ψυχή».

«Γέμισε ο κόσμος νεκρούς ανθρώ­πους που ζουν περι­μέ­νο­ντας να πεθά­νουν. Ανθρώ­πους υπο­κρι­νό­με­νους τους ευτυ­χείς μέσα από την επι­φα­νειακή και επί­πλα­στη ευθυμία, η κάποιους πιο ειλι­κρι­νείς, ως προς την απελ­πι­σία τους, και γι` αυτό βαθειά μελαγ­χο­λι­κούς. Ανθρώ­πους συμ­βι­βα­σμέ­νους με τη θνη­τό­τητα της ύπαρξής τους. Εκείνος που συμ­βι­βά­ζε­ται με την επι­κεί­μενη ανυ­παρ­ξία του, είτε χάνει το ενδια­φέ­ρον του για τη χαρά της ζωής, είτε ανάγει σε ύψιστη και μονα­δική αξία την ευζωία, μη διστά­ζο­ντας να πατήσει επί πτω­μά­των για να την εξα­σφα­λί­σει. Στη συνεί­δησή του όλοι είμαστε πτώματα. Τα πτώματα δεν νιώθουν. Δεν πονούν. Αν ένα πτώμα πατήσει ένα άλλο πτώμα δεν υπάρχει βλάβη, δεν υφί­στα­ται καμία μετα­βολή στον άδικο όσο και μάταιο τούτο κόσμο», ανέφερε, συμπλη­ρώ­νο­ντας ότι «χωρίς Ανα­στη­μένο Χριστό δεν έχει σημασία αν ο Άδης είναι υπαρ­κτός ή ανύ­παρ­κτος».

Στη συνέ­χεια, ο Αρχιε­πί­σκο­πος είπε ότι «μέσα σ’ έναν κόσμο αδικίας, σκλη­ρό­τη­τας, κακό­τη­τας και μισαν­θρω­πίας, κάθε συνει­δη­τός Χρι­στια­νός παλεύει να κρα­τη­θεί από τα κρά­σπεδα των ιματίων του Ανα­στη­μέ­νου Χριστού, μέχρι να ενωθεί για πάντοτε μαζί Του στην αιώνια Ζωή».

«Η σωτηρία του καθενός», πρό­σθεσε, «περνά μέσα από τη σωτηρία των άλλων, και πολλές φορές, αν όχι όλες, απαι­τεί­ται η δική μας σταύ­ρωση για τη σωτηρία των άλλων».

mignatiou.com