«Ώδινεν Όρος και Έτεκεν Μυν ή επιχείρηση Ριχάρδος αν προτιμάτε»

Αρθρο του Κων­στα­ντί­νου Σαρή

Πα­ρέ­στη­με επί δέκα μέρες μάρ­τυ­ρες μιας εξα­ντλη­τι­κής πράγ­μα­τι δια­δι­κα­σί­ας ενώ­πιον του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου επί Κα­κουρ­γη­μά­των με 40 κα­τη­γο­ρού­με­νους 10 εκ των οποί­ων σε βαθμό κα­κουρ­γή­μα­τος και οι λοι­ποί σε βαθμό πλημ­με­λή­μα­τος . Μά­λι­στα στους 10 πρώ­τους κα­τη­γο­ρού­με­νους και υπο­τί­θε­ται δια­κι­νη­τές , απο­δι­δό­ταν κα­τη­γο­ρία με την οποία προ­βλε­πό­ταν ποινή ισό­βιας κά­θειρ­ξης.

Δη­λα­δή οι χρή­στες ή τέλος πά­ντων δια­κι­νη­τές στην χει­ρό­τε­ρη πε­ρί­πτω­ση ελά­χι­στων γραμ­μα­ρί­ων ναρ­κω­τι­κών, απει­λού­ντο με την βα­ρυ­τέ­ρα των ποι­νών  της ισό­βιας κά­θειρ­ξης με την ίδια δη­λα­δή ποινή την οποία θα κα­τα­δι­κά­ζο­νταν και οι δια­κι­νη­τές με κο­ντέι­νερς ή με φορ­τη­γά πλοία ανυ­πο­λό­γι­στης πο­σό­τη­τας ναρ­κω­τι­κών, ή για αν­θρω­πο­κτο­νία εκ προ­θέ­σε­ως.

Για την απο­κά­λυ­ψη του υπο­τι­θέ­με­νου αυτού «τρο­με­ρού σε δια­στά­σεις» εγκλή­μα­τος είχε στη­θεί ολό­κλη­ρη επι­χεί­ρη­ση και είχε κι­νη­το­ποι­η­θεί ο κρα­τι­κός μη­χα­νι­σμός. Προη­γή­θη­κε η άρση του απορ­ρή­του των τη­λε­φω­νι­κών συ­νο­μι­λιών και η κατά βού­λη­ση απο­μα­γνη­το­φώ­νη­ση τους, η κατ’ οίκον έρευ­να και γε­νι­κά η κα­τα­πά­τη­ση της αν­θρώ­πι­νης προ­σω­πι­κό­τη­τας και εν γένει της αξιο­πρέ­πειας. Στο σκη­νι­κό αυτό κύ­ριος μάρ­τυ­ρας κα­τη­γο­ρί­ας υπήρ­ξε μόνο ένα αστυ­νο­μι­κό όρ­γα­νο το οποίο πί­στευε και με φα­να­τι­σμό υπο­στή­ρι­ζε ότι είχαν στη­θεί δύο εγκλη­μα­τι­κές ορ­γα­νώ­σεις η κα­θε­μία από τις οποί­ες είχε τα δικά της μέλη  και βέ­βαια αλ­λη­λο­κα­λυ­πτό­με­νες. Προ­φα­νώς και δεν γνώ­ρι­ζε ο μάρ­τυ­ρας την έν­νοια της εγκλη­μα­τι­κής ορ­γά­νω­σης όταν στο δι­κα­στή­ριο ανέ­φε­ρε τα πα­ρα­πά­νω. Βέ­βαια το δι­κα­στή­ριο ευθύς εξαρ­χής έδωσε στον μάρ­τυ­ρα κα­τη­γο­ρί­ας να αντι­λη­φθεί ότι η εγκλη­μα­τι­κή ορ­γά­νω­ση συ­γκρο­τεί­ται με άλλα βα­σι­κά στοι­χεία τα οποία ούτε κατά διά­νοια δεν υπήρ­χαν στην συ­γκε­κρι­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση. Να προ­σθέ­σω εδώ ότι εάν τα μέλη της εγκλη­μα­τι­κής ορ­γά­νω­σης της 17^ης  του Νο­έμ­βρη άκου­γαν την κα­τά­θε­ση του μάρ­τυ­ρα σί­γου­ρα θα του υπέ­βα­λαν μή­νυ­ση για συ­κο­φα­ντι­κή δυ­σφή­μι­ση. Εντυ­πω­σιά­ζε δε ιδιαί­τε­ρα στην όλη αυτή  κα­τη­γο­ρία ότι οι πε­ρισ­σό­τε­ρες των απο­δι­δό­με­νων κα­τη­γο­ριών ήταν «επώ­λη­σε άγνω­στη πο­σό­τη­τα ναρ­κω­τι­κών με άγνω­στο ή αδιευ­κρί­νι­στο τί­μη­μα ή ακόμα στη χει­ρό­τε­ρη πε­ρί­πτω­ση επώ­λη­σε στον κά­το­χο της υπ’αριθμ. τάδε τη­λε­φω­νι­κής συ­σκευ­ής  άγνω­στη πο­σό­τη­τα ναρ­κω­τι­κών αντί αγνώ­στου τι­μή­μα­τος.»

Το δί­κα­σαν δι­κα­στή­ριο με Ιώ­βεια πραγ­μα­τι­κά υπο­μο­νή επί δέκα μέρες και επι­πλέ­ον ασχο­λή­θη­κε με τον εξο­νυ­χι­στι­κό έλεγ­χο της υπό­θε­σης προ­κει­μέ­νου να απο­δώ­σει δι­καιο­σύ­νη στους πραγ­μα­τι­κούς ενό­χους και να επι­βά­λει την ποινή η οποία θα συ­νι­στού­σε την τι­μω­ρία των ενό­χων και την δια­φύ­λα­ξη της κοι­νω­νί­ας από τους δια­κι­νη­τές των ναρ­κω­τι­κών ου­σιών. Να ση­μειω­θεί δε ότι οι δέκα πρώ­τοι των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων είχαν εγκλει­στεί επί ενά­μι­ση χρόνο πε­ρί­που στις δι­κα­στι­κές φυ­λα­κές της Κω λόγω προ­σω­ρι­νής κρά­τη­σης όπως λέ­γε­ται ή προ­σω­ρι­νής τι­μω­ρί­ας επί το ακρι­βέ­στε­ρο.

Το δι­κα­στή­ριο μετά από επί­πο­νη πο­λυ­ή­με­ρη δια­δι­κα­σία και πο­λύ­ω­ρη Διά­σκε­ψη  εξέ­δω­σε την από­φα­ση του με την οποί­αν δεν δέ­χτη­κε ως επί το πλεί­στον επι­βα­ρυ­ντι­κές πε­ρι­στά­σεις και επέ­βα­λε ποι­νές φυ­λά­κι­σης μέχρι πέντε χρό­νια αφού με­τέ­τρε­ψε τα κα­κουρ­γή­μα­τα σε πλημ­με­λή­μα­τα, στους  δε λοι­πούς δη­λα­δή τους χρή­στες επέ­βα­λε ποι­νές από δύο μέχρι πέντε μήνες αν θυ­μά­μαι καλά και αθώ­ω­σε και δύο από αυ­τούς.

Τα γράφω δε αυτά, για να με­τα­φέ­ρω το μή­νυ­μα ότι ευ­τυ­χώς και υπάρ­χει η δι­καιο­σύ­νη και οι δι­κα­στές , οι οποί­οι οριο­θε­τούν, τέ­μνουν την δια­φο­ρά και απο­δί­δουν στον κα­θέ­να αυτό που του ανα­λο­γεί χωρίς ακρό­τη­τες και υπερ­βο­λές.

Δι­καιού­μαι δε να υπο­θέ­σω ότι αν οι 10 πρώ­τοι κα­τη­γο­ρού­με­νοι δεν είχαν προ­σω­ρι­νά, δη­λα­δή για ενά­μι­ση χρόνο, κρα­τη­θεί ότι οι ποι­νές τους μπο­ρεί και να ήταν ακόμα ηπιό­τε­ρες  και σε κάθε πε­ρί­πτω­ση δεν θα πα­ρέ­μει­ναν στις φυ­λα­κές  Κω επί ενά­μι­ση χρόνο αφού για τους πε­ρισ­σό­τε­ρους από αυ­τούς  έχει ανα­στα­λεί  η επι­βλη­θεί­σα  ποινή τους. Το δε δί­δαγ­μα από την υπό­θε­ση αυτή είναι ότι για να φτά­σει μία υπό­θε­ση στο ακρο­α­τή­ριο και να μην κα­ταρ­ρεύ­σει πρέ­πει πρώτα να είναι επαρ­κώς τεκ­μη­ριω­μέ­νη και θε­με­λιω­μέ­νη. Θα ήταν δε και η συ­γκε­κρι­μέ­νη υπό­θε­ση τεκ­μη­ριω­μέ­νη αν αντί Κλη­τη­ρί­ου Θε­σπί­σμα­τος ερ­χό­ταν στο δι­κα­στή­ριο κα­τό­πιν Βου­λεύ­μα­τος του Συμ­βου­λί­ου Εφε­τών διότι δια­φο­ρε­τι­κά σε πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις θα συμ­βεί αυτό που συ­νέ­βη και τώρα «αντί να γεν­νή­σει βουνό γέν­νη­σε πο­ντι­κό».

Ρόδος 12 Φε­βρουα­ρί­ου 2019

Κων­στα­ντί­νος Σαρής

Δι­κη­γό­ρος