Σχεδόν 269.000 τόνοι πλαστικών πλέουν στους ωκεανούς του πλανήτη

Περίπου 269.000 τόνοι πλα­στι­κών πλέουν στους ωκε­α­νούς της Γης και τους «πνίγουν», σύμφωνα με νέες εκτι­μή­σεις των επι­στη­μό­νων.

Όμως η ρύπανση, που δια­φέ­ρει από περιοχή, δεν αφορά μόνο πλα­στι­κές σακού­λες, μπου­κά­λια, παι­γνί­δια, κου­βά­δες, σύνεργα ψαρέ­μα­τος και οτι­δή­ποτε άλλο από πλα­στικό μπορεί κανείς να φαντα­στεί.

Σε πολύ μεγα­λύ­τερο βαθμό (92% του συνόλου) αφορά τα μικρο­πλα­στικά, δηλαδή τα μικρο­σκο­πικά κομ­μά­τια πλα­στι­κού που πλέουν στα νερά των θαλασ­σών και δεν είναι ορατά με γυμνό μάτι, γι’ αυτό, άλλωστε, είναι δύσκολη μια εκτί­μηση για το συνο­λικό βάρος τους.

Οι ερευ­νη­τές από έξι χώρες, με επι­κε­φα­λής τον Μάρκους Έρικσεν του Ινστι­τού­του “5 Gyres” της Καλι­φόρ­νια, που έκαναν τη σχετική δημο­σί­ευση στο περιο­δικό PLoS One, σύμφωνα με το πρα­κτο­ρείο Reuters, τους New York Times, Nature, ανέ­λυ­σαν στοι­χεία από 24 θαλάσ­σιες απο­στο­λές που έγιναν την περίοδο 2007 – 2013 ανά τον κόσμο (και στην Μεσό­γειο θάλασσα).

Οι επι­στή­μο­νες -με βάση την ανάλυση των δειγ­μά­των που συνέλλεξαν- υπο­λο­γί­ζουν ότι στους ωκε­α­νούς κυκλο­φο­ρούν συνο­λικά του­λά­χι­στον 5,25 τρι­σε­κα­τομ­μύ­ρια σωμα­τί­δια πλα­στι­κού, μικρά όσο μια κόκκος άμμου, τα οποία -μαζί με τα μεγα­λύ­τερα πλαστικά- ζυγί­ζουν σχεδόν 269.000 τόνους.

Τα μεγα­λύ­τερα πλα­στικά, που είναι ορατά με το μάτι, υπάρ­χουν κυρίως κοντά στις ακτές, ενώ στα­διακά απο­συ­ντί­θε­νται -από τον ήλιο, τα κύματα και τα δαγκώ­ματα των ψαριών- σε μικρο­πλα­στικά, τα οποία αφθο­νούν στις πιο απο­μα­κρυ­σμέ­νες περιο­χές των ωκεανών.

Η πλα­στική ρύπανση είναι υπεύ­θυνη για πολλούς θανά­τους θαλασ­σίων οργα­νι­σμών κάθε χρόνο. Ανάλογα με το είδος των πλα­στι­κών, κάποια κάθο­νται στο λαιμό των ψαριών και τα πνίγουν, ενώ άλλα, όπως τα άχρηστα δίχτυα, μπλέ­κουν κυριο­λε­κτικά στα «δίχτυα» τους και σκο­τώ­νουν ουκ ολίγα άτυχα δελ­φί­νια, χελώνες και άλλα ζώα.

Επι­πλέον, τα πλα­στικά που τρώ­γο­νται από τα ψάρια και περιέ­χουν διά­φο­ρες επι­κίν­δυ­νες χημικές ουσίες και τοξικά υλικά, εισέρ­χο­νται στην τροφική αλυσίδα και, όχι σπάνια, επι­στρέ­φουν στους ανθρώ­πους – για να τους «εκδι­κη­θούν».

Τα πλα­στικά, σύμφωνα με τους ερευ­νη­τές, κατα­λή­γουν στις θάλασ­σες κυρίως με τρεις τρόπους: μετα­φέ­ρο­νται από τα ποτάμια που χύνο­νται στις θάλασ­σες, πετιού­νται από τους ανθρώ­πους που ζουν σε παρά­κτιες περιο­χές, καθώς και από τα πλοία που ταξι­δεύ­ουν.

Σε μερικές περιο­χές των ωκεανών, λόγω των ρευ­μά­των, έχουν συγκε­ντρω­θεί τερά­στιες νησίδες πλα­στι­κών, πραγ­μα­τι­κές «χωμα­τε­ρές» που επι­πλέ­ουν.

Αν και η εκτι­μώ­μενη ποσό­τητα πλα­στι­κών στους ωκε­α­νούς φαί­νε­ται μεγάλη, στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, όπως δήλωσε ο θαλάσ­σιος βιο­λό­γος Χανκ Κάρσον, είναι μικρό­τερη της ανα­με­νο­μέ­νης, λιγό­τερη από το 1% της παγκό­σμιας παρα­γω­γής πλα­στι­κών. Το γεγονός αυτό εγείρει το ερώτημα πού βρί­σκο­νται όλα τα υπό­λοιπα πλα­στικά.

Πολλές πιθανές εξη­γή­σεις έχουν προ­τα­θεί, όπως ότι τα πλα­στικά γίνο­νται σιγά-σιγά υπερ­βο­λικά μικρά, ότι τα τρώνε τα βακτή­ρια, ότι ξεβρά­ζο­νται στις ακτές, ότι κατα­λή­γουν στο βυθό, ότι κατα­λή­γουν στα στο­μά­χια των ψαριών (και στα δικά μας) – ή όλα αυτά μαζί.

ΑΠΕ-ΜΠΕ